Jæja, þá erum við búnir að vera í Buenos Aires i 5 daga og þetta orðið gott. Kominn tími á að skella sér aftur upp í flugvél og skoða meira af Argentínu :). Hraðferð okkar um heiminn verður að halda áfram!
Annars erum við búnir að hafa það mjög gott hérna. Við færðum okkur á Hostel í Palermo Soho eftir að hafa verið á hóteli í Puerto Mudero í 3 daga. Hostel í 2 daga er 2.000 krónum ódýrara en einn dagur á frekar ódýru hóteli þannig að það munar um það :). Annars var líka fínt að skipta um umhverfi. Palermo er tískuhverfi BA. Hér er allt fullt af flottum fatabúðum, design búðum með smáhluti fyrir heimilið og mikið magn af flottum veitingastöðum. Þó að BA þyki frekar dýr þá erum við Íslendingar náttúrulega vanir slíkri verðlagningu að allt sem við sjáum hérna virkar gefins :).
Við hittum gaur frá New York hérna á hostelinu og spurðum hann ráða um hvert við ættum að fara og eta og skemmta okkur. Eins og allir New York búar var kappinn með þetta allt á hreinu. Með Black Berryinn í annarri og þuldi hann upp nöfn á veitingastöðum og klúbbum sem við þyrftum að tjékka á. Við fórum eftir meðmælum hans og fórum að borða á stað sem heitir Caza Cruz. 2 gylltar hurðir og engir gluggar tóku á móti okkur þegar við mættum á staðinn. Þegar inn var komið tók á móti okkur stór og mjög flottur veitingastaður. Við átum foi gras creme brule, ostrur, frábæra nautasteik, eftirrétt, og Gran Reserva Malbec vín. Allt kostaði þetta blússandi 6.000 krónur á mann sem þykir geðveiki hér í landi :) en myndi ekki duga fyrir súpu og lambi á lélegum veitingastað heima :). Snilldarkvöld og matur.
Við fórum og heimsóttum Igazu Falls á miðvikudaginn. Hugsuninn um að eyða 16 klukkustundum í rútu var ekki að heilla okkur þannig að við flugum bara um morguninn og komum heim aftur um kvöldið. Við skoðuðum fossana frá hinum ýmsu sjónarhornum í alls konar veðrum. Það rigndi eldi og brennisteini og inni á milli skein sólin skært. Allir sem voru að skoða fossana voru mígandi blautir og myndatökur voru nokkud erfiðar við þessar aðstæður en við náðum þó okkar slatta af fossamyndum sem koma inn á næstu dögum.
Annars erum við búnir að labba um alla borgina fram og til baka. Kíktum í gær á kirkjugarðinn þar sem Eva Peron er jarðsett. Gríðarlega myndalegur kirkjugarður fullur af litlum grafhýsum sem eru reist til minningar um ákveðna einstaklinga og fjölskyldur.
Við erum búnir að fá okkar fyrstu lexíu í greiningu á peningum. Við vorum að borða í hádeginu í gær og Doddi ætlaði að borga með 100 pesóa seðli sem hann hafði tekið út í hraðbanka. Þjóninn horfði á seðilinn og brosti. Þetta var víst falsaður seðill. Hann var reyndar alveg merkilega raunverulegur en þegar betur var gáð var watermark myndin ekki raunveruleg og pappírinn greinilega annar. Maður var svo sem búinn að lesa um þetta en eins og alltaf þá reiknaði maður eiginlega ekki að lenda í þessu sjálfur :).
Fljúgum í dag til Cordoba og stefnum á að vera ca. 5 daga þar. Ég er búinn að vera að reyna að skipuleggja dúfuskytterí þar í um 2 daga og það lítur út fyrir að það ætli að lukkast. Það verður spennandi að sjá hvernig upplifun það verður að skjóta dúfur í Argentínu. Þetta þykir vera rjómi dúfuskytterís í heiminum þannig ég er að vona að lenda í alvöru actioni. Svo á eftir að koma í ljós hvort að maður hitti eitthvað :). Á meðan ég verð að saga niður dúfur verður Doddi að mæla götur Cordoba.
Jæja, meiri upplýsingar og myndir þegar við erum komnir til Cordoba. Það er rosalega erfitt að þurfa að lesa fréttir um ofsakulda og heitavatnsskort á Íslandi. Hehehhehehe. Við látum 30 stiga hitann og sólina bara ilja okkur hérna vona að enginn sé búinn að missa neina útlimi í kuldanum :).
Adios,
Ragnar
laugardagur, 2. febrúar 2008
þriðjudagur, 29. janúar 2008
Argentina - Buenos Aires
Komum i gaer til Buenos Aires. Gott ad vera komnir i storborgina eftir 8 daga i afsloppun a Galapagos. Vid vorum ekki bunir ad panta neitt hostel adur en vid komum hingad og vel flest theirra sem eru midsvaedis voru uppbokud ef madur vildi ser herbergi thannig ad vid skelltum okkur a hotel sem er a thokkalegu verdi en vel stadsett a svaedi sem kallast Puerto Mudero. Thad var ljuft ad komast i heita sturtu eftir litla moguleika a alvoru thrifnadi sidust 8 daga.
Eftir sma svefn skelltum vid okkur ut ad na attum i borginni. BA er mjog stor borg. Thad ma likja henni vid margar Evropskar storborgir. Her eru verklegar gotur, storar byggingar, mikid af verslunum og annad sem madur finnur i Evropskum storborgum. Thad var natturulega rigning thegar vid komum og nokkud heitt uti. Des og Januar er vist timi sem ibuar BA kjosa til ad fara i fri thar sem hitinn og rakinn er i vist i hamarki a thessum tima.
Thad var enginn spurning ad madur for beint og smellti einni risastorri nautsteik ofan i sig og renndi henni nidur med ljufu raudvini. Steikinn var eins og smjor og maginn var sattur vid ad fa loksins alvoru magn af kjoti eftir allt hollmetid sem eg er buinn ad eta upp a sidkastid.
A rolti okkar um stora verslunargotu sem heitir Florida stoppudum vid og fylgdumst med gotulistamanni sem var ad bua til nokkud magnadar myndir med spray brusum a innan vid 2 min. Eftir ad hafa fylgst med thessu i sma tima akvadum vid ad kikja inn i eina bud. Doddi tekur allt i einu eftir tvi ad einhver stelpa er med hondina vid toskuna sem eg er med allt smadraslid mitt og pikkar i mig. Stelpan hverfur a brott og eg lit nidur. Hun hafdi nad ad opna toskuna en ekki nad ad stela neinu en myndavelin var einmitt i vasanum sem hun hafdi nad ad opna. Helviti gott, thad hlaut ad koma ad tvi ad einhver myndi reyna ad raena mann. Mikil heppni ad thad tokst ekki thar sem eg var ekki buinn ad taka afrit af myndunum. Eg er einmitt nuna ad lata brenna thaer a geisladisk.
Annars erum vid ad stefna a ad kikja a Igazu falls a morgun eda hinn og stefna svo jafnvel eitthvad vestar inn i landid og kikja t.d. nidur i Cordoba, Mendoza og/eda Salta. Vid erum svona ad meta hvad er raunhaeft ad vid getum gert a naestu tveimur vikum herna. Reiknum tho med ad fljuga eitthva herna innanlands til ad spara tima. Vegalengdir her i Argentinu eru miklar og tho ad rutukerfid her se vist mjog gott og vegaastand nokkud gott tha erum vid ad tala um allt ad 18 tima ad komast t.d. fra Mendoza til Salta med rutu.
Talandi um rutur tha ma kannski midla tvi ad their ferdalangar sem vid hittum i Peru vildu vara folk vid tvi ad rutukerfi (baedi rutur og vegir) i Peru og Boliviu er mjog slaemt. Thannig ad ef ad einhverjir aetla ad skella ser thangad og taka rutu a milli landshluta tha ma sa hinn sami alveg margfalda auglystann ferdatima med tveimur. Thad voru alla vega tvaer hryllingsogur um rutuferdir sem attu ad taka 12 tima enn endudu i 24 timum eftir ad dekk hofdu sprungid, ruta fest og bremsukerfi farid :).
Annars eru komnar nyjar myndir inn a flickr. Myndir fra Quito, Galapagos og svo steikin goda i Argentinu :).
kv,
Ragnar
Eftir sma svefn skelltum vid okkur ut ad na attum i borginni. BA er mjog stor borg. Thad ma likja henni vid margar Evropskar storborgir. Her eru verklegar gotur, storar byggingar, mikid af verslunum og annad sem madur finnur i Evropskum storborgum. Thad var natturulega rigning thegar vid komum og nokkud heitt uti. Des og Januar er vist timi sem ibuar BA kjosa til ad fara i fri thar sem hitinn og rakinn er i vist i hamarki a thessum tima.
Thad var enginn spurning ad madur for beint og smellti einni risastorri nautsteik ofan i sig og renndi henni nidur med ljufu raudvini. Steikinn var eins og smjor og maginn var sattur vid ad fa loksins alvoru magn af kjoti eftir allt hollmetid sem eg er buinn ad eta upp a sidkastid.
A rolti okkar um stora verslunargotu sem heitir Florida stoppudum vid og fylgdumst med gotulistamanni sem var ad bua til nokkud magnadar myndir med spray brusum a innan vid 2 min. Eftir ad hafa fylgst med thessu i sma tima akvadum vid ad kikja inn i eina bud. Doddi tekur allt i einu eftir tvi ad einhver stelpa er med hondina vid toskuna sem eg er med allt smadraslid mitt og pikkar i mig. Stelpan hverfur a brott og eg lit nidur. Hun hafdi nad ad opna toskuna en ekki nad ad stela neinu en myndavelin var einmitt i vasanum sem hun hafdi nad ad opna. Helviti gott, thad hlaut ad koma ad tvi ad einhver myndi reyna ad raena mann. Mikil heppni ad thad tokst ekki thar sem eg var ekki buinn ad taka afrit af myndunum. Eg er einmitt nuna ad lata brenna thaer a geisladisk.
Annars erum vid ad stefna a ad kikja a Igazu falls a morgun eda hinn og stefna svo jafnvel eitthvad vestar inn i landid og kikja t.d. nidur i Cordoba, Mendoza og/eda Salta. Vid erum svona ad meta hvad er raunhaeft ad vid getum gert a naestu tveimur vikum herna. Reiknum tho med ad fljuga eitthva herna innanlands til ad spara tima. Vegalengdir her i Argentinu eru miklar og tho ad rutukerfid her se vist mjog gott og vegaastand nokkud gott tha erum vid ad tala um allt ad 18 tima ad komast t.d. fra Mendoza til Salta med rutu.
Talandi um rutur tha ma kannski midla tvi ad their ferdalangar sem vid hittum i Peru vildu vara folk vid tvi ad rutukerfi (baedi rutur og vegir) i Peru og Boliviu er mjog slaemt. Thannig ad ef ad einhverjir aetla ad skella ser thangad og taka rutu a milli landshluta tha ma sa hinn sami alveg margfalda auglystann ferdatima med tveimur. Thad voru alla vega tvaer hryllingsogur um rutuferdir sem attu ad taka 12 tima enn endudu i 24 timum eftir ad dekk hofdu sprungid, ruta fest og bremsukerfi farid :).
Annars eru komnar nyjar myndir inn a flickr. Myndir fra Quito, Galapagos og svo steikin goda i Argentinu :).
kv,
Ragnar
mánudagur, 28. janúar 2008
Ecuador - Galapagos
Ship og hojj, jæja þá erum við snillingarnir búnir að vera á sjó í 8 daga. Eftir að hafa verið að labba um fjöll Perú var haldið til Galapagos eyja með smá stoppi í Quito Equador. Quito var ágæt en s.s. ekki margt að gera þar. Við gistum í hluta borgarinnar sem kallast "New City", þetta er svona typical stórborg, skítug og menguð með veitingastöðum, börum og kaffihúsum út um allt þannig að það er þægilegt að gista í þessum parti borgarinnar. "Old City" parturinn hafði meiri borgarmynd með gömlum húsum, kirkjum og skemmtilegum torgum þannig að ef maður vill rölta um Quito og skoða mannlífið, söfn og kirkjur þá er "Old City" málið.
Jæja þá eru það Galapagos eyjarnar. Eins og ég sagði þá erum við búnir að gista í báti í 8 daga. Keyptum ferðina fyrir löngu og bókuðum ferð með hinni miklu snekkju "Rumba". Ákveðið var að fara á economy class þ.s. það munaði slatta á því og Tourist Superior sem var næsti klassi fyrir ofan. Það kom fljótlega í ljós hvað Economy þýðir og af hverju það er ódýrara. Báturinn var slatta minni en margir af hinum bátunum sem skipti ekki öllu máli. Leiðsögumaðurinn, Ceres, er líklega sá elsti í bransanum, tæplega 70 ára gamall, húðinn dökkbrún og slitinn eins og gamalt chesterfield sófasett. Kallinn liðast hægt og rólega áfram, með spaugilegt bros á vör og ekki leiddist honum að fá sér einn og einn bjór inn á milli. Mjög fyndinn kall!
Kallinn tók á móti á okkur á flugvellinum á Galapagos sem er ca. verst útbúni og skipulagði flugvöllur sem ég hef lent á. Þegar við komumst loksins í bátinn til að skipta um föt þá var ég orðinn vel blautur af svita enda var rúmlega 30 stiga hiti og sól og mikill raki og ég klæddur í gallabuxur og stuttermabol. Þegar við komum um borðinn fengum við varúaðarorð út af sólinni á miðbaugnum. Sá gamli sagði "you know, I was once white like you! The sun here is very strong! I use sun protection number 50 and look at me". Ég hafði einmitt verið að hugsa um það þegar ég sá kallinn að það væri ekki vitlaust hjá honum að fara að nota sólarvörn enda húðin helvíti dökk og uppþornuð. Eftir þessi varnarorð þá var dreginn fram öll sólarvörn sem fannst og henni makað reglulega á enda slapp maður algjörlega við bruna, reyndar það vel að maður er enn þá hálf hvítur enda líklega nokkra vikna verk að skipta út hvíta litnum á löppunum.
Þesar ferðir virkar annars þannig að maður gistir í bátnum allan tímann. Þannig er hægt að nýta næturnar til að ferðast svo hægt sé að skoða sem mest á daginn. Við fórum á land ca. 2-3 á dag til að skoða mismunandi eyjur og dýra- og plöntulífið á þeim. Þetta er eins og vera að horfa á Animal Planet í 8 daga. Endalaust magn af dýrum sem eru ótrúlega spök og lítið mál að komast mjög nálægt þeim. Þrátt fyrir þá staðreynd að um 200.000 ferðamenn heimsæki Galapagos ár hvert þá virðast þau ekki vera farinn að hræðast mannskepnuna enda er reynt að sjá til þess að þau fái frið og enginn snerti þau.
Eftir 8 daga er maður búinn að sjá meira en nóg af sæljónum, sjávareðlum, landeðlum, hrauneðlum, pelikönum, kröbbum, loðselum, sæskjaldbökum, landskjaldbökum, blue footed boobies, frigel birds og önnur kvikindi sem er of langt mál að þilja upp hér.
Það er ekki aðeins í boði að rölta um eyjarnar og skoða dýrin á landi. Einnig er hægt að fá að snorkla og á sumum skipum er hægt að fá að kafa (þó ekki okkar). Þeir sem þekkja mig vita að ég er ekki mikill áhugamaður um vatn né sund enda arfa slakur sundmaður. Það var hins vegar ekki hægt að sleppa því að snorkla þarna og því mannaði ég mig upp í það að skella mér í sjóinn á fyrsta degi og stíga mín fyrstu spor sem snorklari :). Eftir smá stund var maður búinn að losna við mesta óöryggið og næstu daga snorklaði maður þegar það var í boði. Það var alveg frábært enda sjórinn mjög tær og sjávarlífið ansi fjölbreytt. Þetta var eins og að synda í risastóru fiskabúri. Ég er búinn að sjá fiska í öllum regnbogans litum auk þess sem ég synti með sækjaldbökum, sæljónum og sjávareðlum. Þá erum við einnig búin að sjá sjá "sting rays" og hákarla svo eitthvað sé nefnt.
Þrátt fyrir að báturinn hafi ekki verið mikil lúxussnekkja þá var þetta frábær ferð. Gott að slaka aðeins á eftir mikið ferðalag, lítinn svefn og slatta áreynslu í Perú. Eftir að maður var búinn að mastera "handsnúna" klósettið (maður þurfti sem sagt að dæla draslinu út úr klósettinu sjálfur :)) og venjast því að sofa í herbergi sem ca. 4 rúmmetrar þá var þetta bara eðal. Veðrið gott, maturinn góður (þó að kokkurinn hafði ca. 2 rúmmetra í vinnuaðstöðu) og félagskapurinn góður. Fyrri part ferðar vorum við reyndar með 4 pörum þannig að við Doddi vorum orðnir 5 parið :). Seinni part ferðarinn var skipt um farþegar og þá komu 4 einstaklingar og eitt par þannig að þetta var orðið eðlilegra ástand fyrir okkur snillingana:).
Við vorum að lenda í Quito í dag, áttum reyndar að gista eina nótt hér í Quito áður en við færum til Argentínu. Við náðum hins vegar að flýta fluginu um einn dag þannig að við verðum komnir til Argentínu á eftir ca. 10 tíma. Það verður gott að komast aftur í borg. Þó að þessi ferð hafi verið frábært þá er hægt að slaka of mikið á. Í þessa 8 daga sem við erum búnir að vera á Galapagos þá erum við búnir að borða þrisvar á dag, taka siestu einu sinni á dag og svo höfum við venjulega verið komnir í rekkju um 21:00 þar sem báturinn er þá venjulega farinn að sigla og því fátt annað að gera enn að liggja og sofna við ruggið.
Jæja ég ætla að henda inn myndum á morgun þegar við erum komnir til Argentínu. Sendi inn aðra færslu þegar þær eru komnar inn.
kv,
Ragnar
Jæja þá eru það Galapagos eyjarnar. Eins og ég sagði þá erum við búnir að gista í báti í 8 daga. Keyptum ferðina fyrir löngu og bókuðum ferð með hinni miklu snekkju "Rumba". Ákveðið var að fara á economy class þ.s. það munaði slatta á því og Tourist Superior sem var næsti klassi fyrir ofan. Það kom fljótlega í ljós hvað Economy þýðir og af hverju það er ódýrara. Báturinn var slatta minni en margir af hinum bátunum sem skipti ekki öllu máli. Leiðsögumaðurinn, Ceres, er líklega sá elsti í bransanum, tæplega 70 ára gamall, húðinn dökkbrún og slitinn eins og gamalt chesterfield sófasett. Kallinn liðast hægt og rólega áfram, með spaugilegt bros á vör og ekki leiddist honum að fá sér einn og einn bjór inn á milli. Mjög fyndinn kall!
Kallinn tók á móti á okkur á flugvellinum á Galapagos sem er ca. verst útbúni og skipulagði flugvöllur sem ég hef lent á. Þegar við komumst loksins í bátinn til að skipta um föt þá var ég orðinn vel blautur af svita enda var rúmlega 30 stiga hiti og sól og mikill raki og ég klæddur í gallabuxur og stuttermabol. Þegar við komum um borðinn fengum við varúaðarorð út af sólinni á miðbaugnum. Sá gamli sagði "you know, I was once white like you! The sun here is very strong! I use sun protection number 50 and look at me". Ég hafði einmitt verið að hugsa um það þegar ég sá kallinn að það væri ekki vitlaust hjá honum að fara að nota sólarvörn enda húðin helvíti dökk og uppþornuð. Eftir þessi varnarorð þá var dreginn fram öll sólarvörn sem fannst og henni makað reglulega á enda slapp maður algjörlega við bruna, reyndar það vel að maður er enn þá hálf hvítur enda líklega nokkra vikna verk að skipta út hvíta litnum á löppunum.
Þesar ferðir virkar annars þannig að maður gistir í bátnum allan tímann. Þannig er hægt að nýta næturnar til að ferðast svo hægt sé að skoða sem mest á daginn. Við fórum á land ca. 2-3 á dag til að skoða mismunandi eyjur og dýra- og plöntulífið á þeim. Þetta er eins og vera að horfa á Animal Planet í 8 daga. Endalaust magn af dýrum sem eru ótrúlega spök og lítið mál að komast mjög nálægt þeim. Þrátt fyrir þá staðreynd að um 200.000 ferðamenn heimsæki Galapagos ár hvert þá virðast þau ekki vera farinn að hræðast mannskepnuna enda er reynt að sjá til þess að þau fái frið og enginn snerti þau.
Eftir 8 daga er maður búinn að sjá meira en nóg af sæljónum, sjávareðlum, landeðlum, hrauneðlum, pelikönum, kröbbum, loðselum, sæskjaldbökum, landskjaldbökum, blue footed boobies, frigel birds og önnur kvikindi sem er of langt mál að þilja upp hér.
Það er ekki aðeins í boði að rölta um eyjarnar og skoða dýrin á landi. Einnig er hægt að fá að snorkla og á sumum skipum er hægt að fá að kafa (þó ekki okkar). Þeir sem þekkja mig vita að ég er ekki mikill áhugamaður um vatn né sund enda arfa slakur sundmaður. Það var hins vegar ekki hægt að sleppa því að snorkla þarna og því mannaði ég mig upp í það að skella mér í sjóinn á fyrsta degi og stíga mín fyrstu spor sem snorklari :). Eftir smá stund var maður búinn að losna við mesta óöryggið og næstu daga snorklaði maður þegar það var í boði. Það var alveg frábært enda sjórinn mjög tær og sjávarlífið ansi fjölbreytt. Þetta var eins og að synda í risastóru fiskabúri. Ég er búinn að sjá fiska í öllum regnbogans litum auk þess sem ég synti með sækjaldbökum, sæljónum og sjávareðlum. Þá erum við einnig búin að sjá sjá "sting rays" og hákarla svo eitthvað sé nefnt.
Þrátt fyrir að báturinn hafi ekki verið mikil lúxussnekkja þá var þetta frábær ferð. Gott að slaka aðeins á eftir mikið ferðalag, lítinn svefn og slatta áreynslu í Perú. Eftir að maður var búinn að mastera "handsnúna" klósettið (maður þurfti sem sagt að dæla draslinu út úr klósettinu sjálfur :)) og venjast því að sofa í herbergi sem ca. 4 rúmmetrar þá var þetta bara eðal. Veðrið gott, maturinn góður (þó að kokkurinn hafði ca. 2 rúmmetra í vinnuaðstöðu) og félagskapurinn góður. Fyrri part ferðar vorum við reyndar með 4 pörum þannig að við Doddi vorum orðnir 5 parið :). Seinni part ferðarinn var skipt um farþegar og þá komu 4 einstaklingar og eitt par þannig að þetta var orðið eðlilegra ástand fyrir okkur snillingana:).
Við vorum að lenda í Quito í dag, áttum reyndar að gista eina nótt hér í Quito áður en við færum til Argentínu. Við náðum hins vegar að flýta fluginu um einn dag þannig að við verðum komnir til Argentínu á eftir ca. 10 tíma. Það verður gott að komast aftur í borg. Þó að þessi ferð hafi verið frábært þá er hægt að slaka of mikið á. Í þessa 8 daga sem við erum búnir að vera á Galapagos þá erum við búnir að borða þrisvar á dag, taka siestu einu sinni á dag og svo höfum við venjulega verið komnir í rekkju um 21:00 þar sem báturinn er þá venjulega farinn að sigla og því fátt annað að gera enn að liggja og sofna við ruggið.
Jæja ég ætla að henda inn myndum á morgun þegar við erum komnir til Argentínu. Sendi inn aðra færslu þegar þær eru komnar inn.
kv,
Ragnar
laugardagur, 19. janúar 2008
Peru - Machu Picchu
Jæja, þetta hafðist. Ég og Doddi höfum þá afrekað það að labba í 4 daga hið svokallaða Classic Inka trail sem liggur til Machu Picchu. Fyrir þá sem ekki vita það þá liggja nokkur trail til Machu Picchu. Þessar leiðir eru mislangar allt frá 2 dögum upp í 8-12 fer eftir því hvaðan menn eru að koma. Flestir fara þó þessa 4 daga leið.
Ferðin hófst klukkan 5 um morgun þegar við vorum sóttir af leiðsögumönnum á hostelið okkar. Hópnum var smalað saman af hinum ýmsu hostelum inn í rútuna. Samtals vorum við 14 í þessum hóp. Fólk á aldrinum 14-45 frá Noregi, Bretlandi, Ástralíu, USA og Íslandi. Keyrt var í um 1.5 tíma frá Cusco til Ollantaytamba þar sem ferðin hefst. Við fengum okkur léttan morgunmat og fórum svo út til að fjárfesta í poncho, göngustöfum, coca leafs, vatni og snakki til að japla á göngunni. Þarna var allt fullt af Perú búum sem voru allir tilbúnir að selja okkur allt milli himins og jarðar. Maður hefur sjaldan verið jafn vinsæll og einmitt þarna :).
Upphafspunktur ferðarinnar er ekki nema í 2600 m hæð þannig að súrefnisskortur eða háfjallaveiki var ekki vandamál á þessum tímapunkti þar sem við vorum búnir að vera í 3300 metrum í 3 daga. Við vorum heppinn með veður, hálfskýjað og engin rigning sem var mjög jákvætt. Fyrsti dagurinn var nokkuð léttur göngulega séð, ca. 5 tíma rölt í ekki sérstaklega miklum bratta og var stoppað og tjaldað í 3100 metra hæð.
Við þurftum reyndar ekki að koma neitt nálægt því að tjalda því að með þessum 14 manna hóp voru 18 burðamenn, 2 kokkar og 2 leiðsögumenn. Burðamennirnir eru með allt að 20 kg. á bakinu og hlaupa á undan hópnum og koma upp tjöldum og byrja að undirbúa komu hópsins á hverjum áningastað. Burðamennirnir koma frá hálendinu í grennd við Cusco og virðast flestir stunda einhvern sjálfsþurftarbúskap en ná sér svo í smá pening með því að bera vistir á Inka trailinu.
Þegar allir voru komnir á tjaldstæðið og búnir að slaka á var mannskapurinn boðaður inn í tjald til að eta kvöldmat. Áður en farið var að borða voru allir látnir þrífa á sér hendurnar og sá einn burðarmaðurinn um að sjá til þess að allir notuðu hreint vatn og sápu áður en þeir færu í tjaldið. Nokkuð snjallt hjá þeim enda ekki spennandi að lenda í vandræðum með magann á þessums slóðum. Ég hafði ekki gert mér miklar væntingar um matinn sem við fengjum í þessari ferð. Annað kom þó á daginn. Við fengum 3 máltíðir á dag. Morgunmat, hádegismat og kvöldmat. Allar þessar máltíðir voru mjög ríkulegar og mjög bragð góðar. Kvöldmatur og hádegismatur var alltaf fjölrétta með bland af hinum ýmsu réttum sem voru stútfullir af kolvetnum svo að næg orka væri fyrir hendi í röltinu sem útheimti talsverða orku þegar við vorum kominn hærra.
Ræs kl 05.30 á degi tvö. Þennan dag átti að hækka okkur upp um 1100 m sem er frekar mikið. Hér myndum við ná hæsta punkti ferðarinnar um 4260 m í skarið sem við þurftum að fara í gegnum. Veðrið var gott fyrri part ferðarinnar og var stoppað á leiðinni og fóru leigsögumenn yfir sögu Inkanna, tilvist inkarústa sem við sáum á leiðinni og annan fróðleik. Þeir voru vel að sér í þessu öllu og töluðu fína ensku. Það var reyndar mjög spaugilegt hvað álit þeirra á sagnfræðingum og fornleifafræðingum var ekki endilega of mikið þar sem þeim fannst greinilega að þessir aðilar væru oft full grófir í því að fullyrða um það hvernig hlutirnir hefðu verið og settu það fram sem staðreyndir í hinum ýmsu bókum sem hafa verið gefnar út um Inkanna.
Dagur 2 leið og við komumst upp í 3600 metra þar sem búið var að koma fyrir tjöldum og útbúa hádegismat fyrir okkur áðurinn síðustu 600m væru kláraðir upp í móti. Það var etið hraustlega og svo byrjað að rölta þetta í rólegheitunum. Endalaust magn af brekkum sem allt of háum tröppum þannig að lappir og rass fengu að finna hressilega fyrir því. Það skipti ekki máli þó að maður labbaði þetta löturhægt, hjartað hamaðist í botni enda blóðið í manni ekki vant svona litlu súrefni í loftinu og því þarf hjartað að dæla mun meira blóði í vöðvana til að koma nægjanlegu súrefni til þeirra. Það passaði náttúrulega að það byrjaði að rigna snemma á leiðinni til að gera þetta aðeins erfiðara. Topnum var þó náð án of mikilla vandræða þó að hjartað þyrfti að hafa töluvert fyrir þessu og hausverkurinn hafi verið orðinn nokkuð mikill. Mígandi rigning og blástur á toppnum hvöttum mann til dáða í að leggja af stað niður í næsta tjaldstæði. Lækkunin var 600 m og töluvert bratt og hált í þessari rigningu. Við komum í tjaldstæðið kl 13.30 og var þá ekki mikil orka eftir í mér. Við naglarnir höfðum náttúrulega ekki ráðið neina burðamenn heldur ákváðum að halda á okkar búnaði sjálfir. Því var ég nokkuð lestaður líklega með um 12-14 kg með vatninu sem þurfi að bera. Eftir hádegismatinn var tekinn ein íbúfen og 4 tíma siesta og eftir það var maður orðinn nokkuð góður. Kvöldmatur var etinn, ljúfengur og orkumikill eins og alltaf. Mannskapurinn fór snemma að sofa enda ræs á morgunn kl 05.30 aftur, rigning úti og því lítill tilgangur með að gera annað en að sofa.
Dagur 3 rann upp og það var lagt aftur af stuð, upp fleiri brekkur, skoða meiri inkarústir, niður fleiri brekkur, upp aðrar brekkur og svo niður brekkuna! Þegar síðasta skarðinu var náð í þessari dagleið var hvorki meira né minna en 1200 m lækkun framundan niður töluvert bratt tröppuvirki. Heimamenn kalla þetta the Gringo Killer þar sem fjöldi þrepa á þessari leið reynir tölvuert á hnéinn. Við létum það ekki stoppa okkur og ákváðum að afsanna þetta algjörlega og hefna okkur aðeins á burðarmönnunum sem höfðu verið sífellt að taka fram úr okkur á leiðinni upp. Við skokkuðum því seinni helming þessarar niðurleiðar og komumst þetta á mettíma. Þetta var reyndar ekkert rosalega góð hugmynd eftir á að hyggja þar sem ég er enn þá með harðsperrur eftir þetta. Við komumst hins vegar í heita sturtu fyrstir manna sem er í boði þarna á tjaldstæðinu eftir 3 dagleið og var hún yndisleg upplifun þar sem ég hafði svitnað all hressilega þessa 3 daga.
Það er veitingastaður þarna á tjaldstæðinu á 3 dagleið og var hann fullur af Argentínskum ungmennum sem drukku mikinn bjór og skemmtu sér vel. Guidarnir okkar voru greinilega ekkert allt of hrifnir af þessu liði og vildu meina að það væri alltaf töluverð læti og brussuskapur á þeim á 4 degi. Hann vildi því vakna kl 03.50 daginn eftir til að verða fyrst að Machu Picchu. Því var ræs á þessum óheilaga tíma á fjórða degi og lagt í hann í ágætis veðri og menn nokkuð jákvæðir að við myndum sjá Machu Picchu nokkuð vel. Það passaði, úrhelli kom eftir 30 mínútur og skyggnið var ekki mikið á leiðinni. Því var var á hraðferð að Machu Picchu og vorum. Við sáum þó þokkalega allt þegar við vorum kominn niður eftir og fengum góða 2 tíma kynningu á svæðinu hjá leiðsögumönnunum. Um 10 leitið kom svo glampandi sól og maður gat því séð svæðið við fullkomnar aðstæður. Eintóm gleði!
Við fórum svo í nærliggjandi bæ og fengum okkur Pizzu og bjór til að fagna lokum ferðarinnar. Ég og Doddi þurftum að breyta miðanum í lestinni sem við áttum að fara með þar sem við áttum flug snemma morguninn eftir. Það var ekki gefins, 30 dollara á haus þar sem það voru aðeins í boði miðar á fyrsta klassa. Við tók lestarferð dauðans, rúmir 4 tímar í algjöru braki sem kemst ekki hraðar en 30km/klst við bestu aðstæður. Það sem bjargaði þó ferðinni var þegar "Lestarfreyjurnar" karl og kona hófu að sýna perúskan fatnað undir dynjandi tónlist. Það var helvíti erfitt að halda andliti og fara ekki að hlægja. Eftir 20 mínútna sýningu held ég að þau hafi náð að selja heila peysu :). Einnig kom einnig stórkostlegur Perúskur trúður.
Við komumst loksins rétt fyrir 21 upp á hostelið aftur þar sem við þurftum að pakka til að komast í flug morguninn eftir sem var leiðinlega snemma út af einhverju veseni með miðann okkar. Ræs morguninn eftir kl 04 og við báðir orðnir helvíti þreyttir eftir 5 svefnlitla daga.
Við kapparnir erum þó komnir til Equador (Quito) og förum til Galapagos á morgun. Doddinn kominn með nettann kvefskít eftir allt þetta svefnleysi og vosbúð en eftir góðann svefn á sveitta hostelinu okkar erum við allir að braggast og bloggum eins og brjálaðir menn.
Ég kom loksins inn einhverjum myndum. Set þær bara inn í 800x600 upplausn til að þetta komist til skila. Betri myndir koma inn þegar maður er kominn heim :).
Skoðið myndir með því að smella hér
Verðum á Galapagos í 7 daga þannig að það munu ekki vera neinar fréttir af okkur fyrr en eftir viku.
Ferðin hófst klukkan 5 um morgun þegar við vorum sóttir af leiðsögumönnum á hostelið okkar. Hópnum var smalað saman af hinum ýmsu hostelum inn í rútuna. Samtals vorum við 14 í þessum hóp. Fólk á aldrinum 14-45 frá Noregi, Bretlandi, Ástralíu, USA og Íslandi. Keyrt var í um 1.5 tíma frá Cusco til Ollantaytamba þar sem ferðin hefst. Við fengum okkur léttan morgunmat og fórum svo út til að fjárfesta í poncho, göngustöfum, coca leafs, vatni og snakki til að japla á göngunni. Þarna var allt fullt af Perú búum sem voru allir tilbúnir að selja okkur allt milli himins og jarðar. Maður hefur sjaldan verið jafn vinsæll og einmitt þarna :).
Upphafspunktur ferðarinnar er ekki nema í 2600 m hæð þannig að súrefnisskortur eða háfjallaveiki var ekki vandamál á þessum tímapunkti þar sem við vorum búnir að vera í 3300 metrum í 3 daga. Við vorum heppinn með veður, hálfskýjað og engin rigning sem var mjög jákvætt. Fyrsti dagurinn var nokkuð léttur göngulega séð, ca. 5 tíma rölt í ekki sérstaklega miklum bratta og var stoppað og tjaldað í 3100 metra hæð.
Við þurftum reyndar ekki að koma neitt nálægt því að tjalda því að með þessum 14 manna hóp voru 18 burðamenn, 2 kokkar og 2 leiðsögumenn. Burðamennirnir eru með allt að 20 kg. á bakinu og hlaupa á undan hópnum og koma upp tjöldum og byrja að undirbúa komu hópsins á hverjum áningastað. Burðamennirnir koma frá hálendinu í grennd við Cusco og virðast flestir stunda einhvern sjálfsþurftarbúskap en ná sér svo í smá pening með því að bera vistir á Inka trailinu.
Þegar allir voru komnir á tjaldstæðið og búnir að slaka á var mannskapurinn boðaður inn í tjald til að eta kvöldmat. Áður en farið var að borða voru allir látnir þrífa á sér hendurnar og sá einn burðarmaðurinn um að sjá til þess að allir notuðu hreint vatn og sápu áður en þeir færu í tjaldið. Nokkuð snjallt hjá þeim enda ekki spennandi að lenda í vandræðum með magann á þessums slóðum. Ég hafði ekki gert mér miklar væntingar um matinn sem við fengjum í þessari ferð. Annað kom þó á daginn. Við fengum 3 máltíðir á dag. Morgunmat, hádegismat og kvöldmat. Allar þessar máltíðir voru mjög ríkulegar og mjög bragð góðar. Kvöldmatur og hádegismatur var alltaf fjölrétta með bland af hinum ýmsu réttum sem voru stútfullir af kolvetnum svo að næg orka væri fyrir hendi í röltinu sem útheimti talsverða orku þegar við vorum kominn hærra.
Ræs kl 05.30 á degi tvö. Þennan dag átti að hækka okkur upp um 1100 m sem er frekar mikið. Hér myndum við ná hæsta punkti ferðarinnar um 4260 m í skarið sem við þurftum að fara í gegnum. Veðrið var gott fyrri part ferðarinnar og var stoppað á leiðinni og fóru leigsögumenn yfir sögu Inkanna, tilvist inkarústa sem við sáum á leiðinni og annan fróðleik. Þeir voru vel að sér í þessu öllu og töluðu fína ensku. Það var reyndar mjög spaugilegt hvað álit þeirra á sagnfræðingum og fornleifafræðingum var ekki endilega of mikið þar sem þeim fannst greinilega að þessir aðilar væru oft full grófir í því að fullyrða um það hvernig hlutirnir hefðu verið og settu það fram sem staðreyndir í hinum ýmsu bókum sem hafa verið gefnar út um Inkanna.
Dagur 2 leið og við komumst upp í 3600 metra þar sem búið var að koma fyrir tjöldum og útbúa hádegismat fyrir okkur áðurinn síðustu 600m væru kláraðir upp í móti. Það var etið hraustlega og svo byrjað að rölta þetta í rólegheitunum. Endalaust magn af brekkum sem allt of háum tröppum þannig að lappir og rass fengu að finna hressilega fyrir því. Það skipti ekki máli þó að maður labbaði þetta löturhægt, hjartað hamaðist í botni enda blóðið í manni ekki vant svona litlu súrefni í loftinu og því þarf hjartað að dæla mun meira blóði í vöðvana til að koma nægjanlegu súrefni til þeirra. Það passaði náttúrulega að það byrjaði að rigna snemma á leiðinni til að gera þetta aðeins erfiðara. Topnum var þó náð án of mikilla vandræða þó að hjartað þyrfti að hafa töluvert fyrir þessu og hausverkurinn hafi verið orðinn nokkuð mikill. Mígandi rigning og blástur á toppnum hvöttum mann til dáða í að leggja af stað niður í næsta tjaldstæði. Lækkunin var 600 m og töluvert bratt og hált í þessari rigningu. Við komum í tjaldstæðið kl 13.30 og var þá ekki mikil orka eftir í mér. Við naglarnir höfðum náttúrulega ekki ráðið neina burðamenn heldur ákváðum að halda á okkar búnaði sjálfir. Því var ég nokkuð lestaður líklega með um 12-14 kg með vatninu sem þurfi að bera. Eftir hádegismatinn var tekinn ein íbúfen og 4 tíma siesta og eftir það var maður orðinn nokkuð góður. Kvöldmatur var etinn, ljúfengur og orkumikill eins og alltaf. Mannskapurinn fór snemma að sofa enda ræs á morgunn kl 05.30 aftur, rigning úti og því lítill tilgangur með að gera annað en að sofa.
Dagur 3 rann upp og það var lagt aftur af stuð, upp fleiri brekkur, skoða meiri inkarústir, niður fleiri brekkur, upp aðrar brekkur og svo niður brekkuna! Þegar síðasta skarðinu var náð í þessari dagleið var hvorki meira né minna en 1200 m lækkun framundan niður töluvert bratt tröppuvirki. Heimamenn kalla þetta the Gringo Killer þar sem fjöldi þrepa á þessari leið reynir tölvuert á hnéinn. Við létum það ekki stoppa okkur og ákváðum að afsanna þetta algjörlega og hefna okkur aðeins á burðarmönnunum sem höfðu verið sífellt að taka fram úr okkur á leiðinni upp. Við skokkuðum því seinni helming þessarar niðurleiðar og komumst þetta á mettíma. Þetta var reyndar ekkert rosalega góð hugmynd eftir á að hyggja þar sem ég er enn þá með harðsperrur eftir þetta. Við komumst hins vegar í heita sturtu fyrstir manna sem er í boði þarna á tjaldstæðinu eftir 3 dagleið og var hún yndisleg upplifun þar sem ég hafði svitnað all hressilega þessa 3 daga.
Það er veitingastaður þarna á tjaldstæðinu á 3 dagleið og var hann fullur af Argentínskum ungmennum sem drukku mikinn bjór og skemmtu sér vel. Guidarnir okkar voru greinilega ekkert allt of hrifnir af þessu liði og vildu meina að það væri alltaf töluverð læti og brussuskapur á þeim á 4 degi. Hann vildi því vakna kl 03.50 daginn eftir til að verða fyrst að Machu Picchu. Því var ræs á þessum óheilaga tíma á fjórða degi og lagt í hann í ágætis veðri og menn nokkuð jákvæðir að við myndum sjá Machu Picchu nokkuð vel. Það passaði, úrhelli kom eftir 30 mínútur og skyggnið var ekki mikið á leiðinni. Því var var á hraðferð að Machu Picchu og vorum. Við sáum þó þokkalega allt þegar við vorum kominn niður eftir og fengum góða 2 tíma kynningu á svæðinu hjá leiðsögumönnunum. Um 10 leitið kom svo glampandi sól og maður gat því séð svæðið við fullkomnar aðstæður. Eintóm gleði!
Við fórum svo í nærliggjandi bæ og fengum okkur Pizzu og bjór til að fagna lokum ferðarinnar. Ég og Doddi þurftum að breyta miðanum í lestinni sem við áttum að fara með þar sem við áttum flug snemma morguninn eftir. Það var ekki gefins, 30 dollara á haus þar sem það voru aðeins í boði miðar á fyrsta klassa. Við tók lestarferð dauðans, rúmir 4 tímar í algjöru braki sem kemst ekki hraðar en 30km/klst við bestu aðstæður. Það sem bjargaði þó ferðinni var þegar "Lestarfreyjurnar" karl og kona hófu að sýna perúskan fatnað undir dynjandi tónlist. Það var helvíti erfitt að halda andliti og fara ekki að hlægja. Eftir 20 mínútna sýningu held ég að þau hafi náð að selja heila peysu :). Einnig kom einnig stórkostlegur Perúskur trúður.
Við komumst loksins rétt fyrir 21 upp á hostelið aftur þar sem við þurftum að pakka til að komast í flug morguninn eftir sem var leiðinlega snemma út af einhverju veseni með miðann okkar. Ræs morguninn eftir kl 04 og við báðir orðnir helvíti þreyttir eftir 5 svefnlitla daga.
Við kapparnir erum þó komnir til Equador (Quito) og förum til Galapagos á morgun. Doddinn kominn með nettann kvefskít eftir allt þetta svefnleysi og vosbúð en eftir góðann svefn á sveitta hostelinu okkar erum við allir að braggast og bloggum eins og brjálaðir menn.
Ég kom loksins inn einhverjum myndum. Set þær bara inn í 800x600 upplausn til að þetta komist til skila. Betri myndir koma inn þegar maður er kominn heim :).
Skoðið myndir með því að smella hér
Verðum á Galapagos í 7 daga þannig að það munu ekki vera neinar fréttir af okkur fyrr en eftir viku.
Gringo Gigantes
Dvölin í Cusco er búinn að vera fín, háloftið er farið að leggjast ágætlega í mann þó að göngutúrinn upp að hostelinu sé enn þá helvíti erfiður enda er þessi brekka vel brött. Þetta er fín æfing fyirr Machu Picchu.
Annars höfum við félagar ekki verið neitt sérstaklega virkir í túristanum hérna, tókum einn dag í að reyna að redda útivistarfatnaði á Doddann þar sem við ætlum rölta Inka trailið sem er 4 daga ganga og endar með því að eitt af 7 undrum veraldar, Machu Picchu er skoðað. Það er regntímabil í Perú núna og því mikilvægt að hafa skítsæmilegar græjur. Þeir sem við höfum hitt síðustu daga og hafa farið þessa göngu hafa flestir lent í rigningu allan tímann.
Doddinn var búinn að fá miklar fregnir að heiman hvað það væri nú allt ódýrt í Cusco og það væri hægt að leigja allt sem hann þyrfti hérna eða kaupa það fyrir klink. Eftir töluvert rölt komumst við að því að ef maður er mjög lítill þá er alla vega hægt að kaupa ýmislegt hér. Það er hins vegar ekki einfalt fyrir slána eins og Dodda. Mest spennandi var að reyna að finna gönguskó númer 47 í Cusco. Fólk á þessu svæði hefur náttúrulega aldrei heyrt um lappir af þessari stærð. Eftir að hafa farið í 10 mismunandi búðir og sölumenn reynt að sannfæra Dodda um að hann væri ekki með svona stórar lappir fundum við eina búð sem vildi meina að hún gæti reddað þessu. Það tæki bara nokkra tíma :). Við kíktum því við seinni partinn og vitir menn. Einhvers staðar höfðu þau grafið upp gönguskó númer 47 úr leðri sem virðast meira að segja get haldið vatni :).
Þá var bara að reyna að finna einangrunarfatnað, regnbuxur og sokka. Úrvalið í Large var ekkert gríðarlega mikið né er fatnaðurinn sérstaklega vandaður hérna. Ef fatnaðurinn er ekki falsaður eða algjörlega lowbudget þá er hann ca. jafn dýr og á Íslandi ef hann er þá til. Ég var alla veginn feginn að hafa dröslast með minn fatnað frá Íslandi því það var fátt í þessum búðum sem mig langaði að eiga. Stærsta seasonið í Inka trail trekkinu er ekki á regntímabilinu og því eru líklega flestir að rölta þetta í stuttbuxum en ekki skotheldum regnfatnaði. Doddinn náði þó að komast yfir það helsta sem hann þarf fyrir ekki allt of mikla peninga og því erum við tilbúnir að massa Inka trailið.
Annars komum við okkur upp smá prúttreynslu af þessum æfingum okkar. Mig vantaði tösku til að geta geymt draslið mitt á hostelinu á meðan við erum í trailinu. Fór inn í eina búð með Doddanum og fann þar tösku sem virtist vera ágæt í þetta. Þegar ég spurði um verðið þá átti gripurinn að kosta 42 dollara. Mér fannst það of mikið og ætlaði því að hætta við að kaupa hana. Lækkaði þá verðið allt í einu um 25% og lét ég því verða af kaupunum. Með þessa reynslu í farteskinu auk þess sem við erum alveg meðvitaðir að við höfum verið að borga allt of mikið fyrir taxa frá flugvöllunum var ég tilbúinn í næsta verðstríð. Í einni útvistarbúiðinni var ákveðið að fjárfesta í Micropur töflum til að sótthreinsa vatn á Inka trailinu. Upphaflega verðið var alveg fáranlegt sem var nefnt og endaði þetta með um 80% lækkun eftir 2 mínútna samningaviðræður :).
Við drengir skelltum okkur út að eta með Íslensku stúlkunum sem gista á hostelinu okkar. Það kom í ljós að þetta eru 20 ára blómarósir að taka þátt í nýasta trendi Íslendinga. Nú er það víst þannig að enginn framhaldskólanemi getur látið það viðgangast að fara ekki í heimsreisu eftir að námi er lokið. Þetta er svona eins og með fótanuddtækin og trambolínin, við verðum bara öll að gera þetta :). Annars var þetta fín kvöldstund. Ég át einn þjóðarrétt Perú búa sem er Guinea Pig (Naggrís samkvæmt Dodda). Maður fékk kvikindið á diski, ekki í heilu lagi heldur bútað niður en þetta var þó heill skrokkur fyrir utan hausin. Það var ekkert annað að gera enn að ráðast á kvikindið með puttunum, ég var ekki lengi að renna honum niður og var hann bara nokkuð ljúffengur. Á eftir tókum við smá rölt á öldurhús Cusco sem voru misspennandi. Fundum þó einn stað sem var stappaður af allra þjóða kvikindum sem voru með það eitt að markmiði að sturta í sig áfengi. Skynsemin réð þó ríkjum í þetta skiptið og við Doddi fórum snemma heim þ.s. við ætluðum ekki að skíta á okkur á Inka trailinu út af þynnku.
Annars er þetta Hostel snilli sem við erum á. Það er mikill hippafílingur yfir þessu öllu og gleði og friður sem ríkir yfir öllu hér. Eigandinn er greinilega fastur í hippatímabilinu og bíður upp á ferðir þar sem hægt að fara og drekka kokteil og San Pedro plöntu sem inniheldur sem sagt mescaline og ná menn víst að bægja öllum vondum tilfinningum í burtu eftir þessa lífreynslu og tengjast ótrúlegum böndum við náttúruna :). Við morgunverðarborðið hafa nokkrir gestir einmitt verið að ræða mismunandi reynslu sína af hinum ýmsu plöntum sem innihalda mescalín og verður bara að viðurkennast að þetta er hálf fyndið að hlusta á þessar umræður hjá þessu liði. Það er greinilegt að þeir sem ferðast um heiminn er langan tíma eru margir hverjir í miklum hippa fíling.
Það kom loksins sól í Cusco síðasta daginn okkar hér, það er búið að vera þokkalegir skúrir reglulega þó að veðrið hafi verið ágætt. Sólin í 3300 metrum er nokkuð sterk og það tók ekki langan tíma að grilla á manni hálsinn og andlitið í þessum hita. Það var fjárfest í derhúfu og sólarvörn makað í smettið til að varna frekari tjóni. Við tókum smá túrisma á þetta kíktum á skrúðgöngu lögreglumanna (sem eru greinilega helvíti margir), kíktum á markað heimamanna sem var mjög áhugaverður, fórum í kirkju o.fl. Svo var bara að moka í sig kolvetnum í kvöldmat, klára að pakka fyrir Inka trailið og reyna að sofna þokkalega snemma því að við verðum sóttir klukkan 05 í fyrramálið af leiðsögumönnunum sem fara með okkur til Machu Picchu.
Sér færlsa um þá ferð því þessi færlsa er orðinn leiðinlega löng :)
Annars höfum við félagar ekki verið neitt sérstaklega virkir í túristanum hérna, tókum einn dag í að reyna að redda útivistarfatnaði á Doddann þar sem við ætlum rölta Inka trailið sem er 4 daga ganga og endar með því að eitt af 7 undrum veraldar, Machu Picchu er skoðað. Það er regntímabil í Perú núna og því mikilvægt að hafa skítsæmilegar græjur. Þeir sem við höfum hitt síðustu daga og hafa farið þessa göngu hafa flestir lent í rigningu allan tímann.
Doddinn var búinn að fá miklar fregnir að heiman hvað það væri nú allt ódýrt í Cusco og það væri hægt að leigja allt sem hann þyrfti hérna eða kaupa það fyrir klink. Eftir töluvert rölt komumst við að því að ef maður er mjög lítill þá er alla vega hægt að kaupa ýmislegt hér. Það er hins vegar ekki einfalt fyrir slána eins og Dodda. Mest spennandi var að reyna að finna gönguskó númer 47 í Cusco. Fólk á þessu svæði hefur náttúrulega aldrei heyrt um lappir af þessari stærð. Eftir að hafa farið í 10 mismunandi búðir og sölumenn reynt að sannfæra Dodda um að hann væri ekki með svona stórar lappir fundum við eina búð sem vildi meina að hún gæti reddað þessu. Það tæki bara nokkra tíma :). Við kíktum því við seinni partinn og vitir menn. Einhvers staðar höfðu þau grafið upp gönguskó númer 47 úr leðri sem virðast meira að segja get haldið vatni :).
Þá var bara að reyna að finna einangrunarfatnað, regnbuxur og sokka. Úrvalið í Large var ekkert gríðarlega mikið né er fatnaðurinn sérstaklega vandaður hérna. Ef fatnaðurinn er ekki falsaður eða algjörlega lowbudget þá er hann ca. jafn dýr og á Íslandi ef hann er þá til. Ég var alla veginn feginn að hafa dröslast með minn fatnað frá Íslandi því það var fátt í þessum búðum sem mig langaði að eiga. Stærsta seasonið í Inka trail trekkinu er ekki á regntímabilinu og því eru líklega flestir að rölta þetta í stuttbuxum en ekki skotheldum regnfatnaði. Doddinn náði þó að komast yfir það helsta sem hann þarf fyrir ekki allt of mikla peninga og því erum við tilbúnir að massa Inka trailið.
Annars komum við okkur upp smá prúttreynslu af þessum æfingum okkar. Mig vantaði tösku til að geta geymt draslið mitt á hostelinu á meðan við erum í trailinu. Fór inn í eina búð með Doddanum og fann þar tösku sem virtist vera ágæt í þetta. Þegar ég spurði um verðið þá átti gripurinn að kosta 42 dollara. Mér fannst það of mikið og ætlaði því að hætta við að kaupa hana. Lækkaði þá verðið allt í einu um 25% og lét ég því verða af kaupunum. Með þessa reynslu í farteskinu auk þess sem við erum alveg meðvitaðir að við höfum verið að borga allt of mikið fyrir taxa frá flugvöllunum var ég tilbúinn í næsta verðstríð. Í einni útvistarbúiðinni var ákveðið að fjárfesta í Micropur töflum til að sótthreinsa vatn á Inka trailinu. Upphaflega verðið var alveg fáranlegt sem var nefnt og endaði þetta með um 80% lækkun eftir 2 mínútna samningaviðræður :).
Við drengir skelltum okkur út að eta með Íslensku stúlkunum sem gista á hostelinu okkar. Það kom í ljós að þetta eru 20 ára blómarósir að taka þátt í nýasta trendi Íslendinga. Nú er það víst þannig að enginn framhaldskólanemi getur látið það viðgangast að fara ekki í heimsreisu eftir að námi er lokið. Þetta er svona eins og með fótanuddtækin og trambolínin, við verðum bara öll að gera þetta :). Annars var þetta fín kvöldstund. Ég át einn þjóðarrétt Perú búa sem er Guinea Pig (Naggrís samkvæmt Dodda). Maður fékk kvikindið á diski, ekki í heilu lagi heldur bútað niður en þetta var þó heill skrokkur fyrir utan hausin. Það var ekkert annað að gera enn að ráðast á kvikindið með puttunum, ég var ekki lengi að renna honum niður og var hann bara nokkuð ljúffengur. Á eftir tókum við smá rölt á öldurhús Cusco sem voru misspennandi. Fundum þó einn stað sem var stappaður af allra þjóða kvikindum sem voru með það eitt að markmiði að sturta í sig áfengi. Skynsemin réð þó ríkjum í þetta skiptið og við Doddi fórum snemma heim þ.s. við ætluðum ekki að skíta á okkur á Inka trailinu út af þynnku.
Annars er þetta Hostel snilli sem við erum á. Það er mikill hippafílingur yfir þessu öllu og gleði og friður sem ríkir yfir öllu hér. Eigandinn er greinilega fastur í hippatímabilinu og bíður upp á ferðir þar sem hægt að fara og drekka kokteil og San Pedro plöntu sem inniheldur sem sagt mescaline og ná menn víst að bægja öllum vondum tilfinningum í burtu eftir þessa lífreynslu og tengjast ótrúlegum böndum við náttúruna :). Við morgunverðarborðið hafa nokkrir gestir einmitt verið að ræða mismunandi reynslu sína af hinum ýmsu plöntum sem innihalda mescalín og verður bara að viðurkennast að þetta er hálf fyndið að hlusta á þessar umræður hjá þessu liði. Það er greinilegt að þeir sem ferðast um heiminn er langan tíma eru margir hverjir í miklum hippa fíling.
Það kom loksins sól í Cusco síðasta daginn okkar hér, það er búið að vera þokkalegir skúrir reglulega þó að veðrið hafi verið ágætt. Sólin í 3300 metrum er nokkuð sterk og það tók ekki langan tíma að grilla á manni hálsinn og andlitið í þessum hita. Það var fjárfest í derhúfu og sólarvörn makað í smettið til að varna frekari tjóni. Við tókum smá túrisma á þetta kíktum á skrúðgöngu lögreglumanna (sem eru greinilega helvíti margir), kíktum á markað heimamanna sem var mjög áhugaverður, fórum í kirkju o.fl. Svo var bara að moka í sig kolvetnum í kvöldmat, klára að pakka fyrir Inka trailið og reyna að sofna þokkalega snemma því að við verðum sóttir klukkan 05 í fyrramálið af leiðsögumönnunum sem fara með okkur til Machu Picchu.
Sér færlsa um þá ferð því þessi færlsa er orðinn leiðinlega löng :)
laugardagur, 12. janúar 2008
Loksins loksins, Komnir til Perú
Jæja þetta hafðist eftir 37 tíma ferðalag á 72 tímum (á leið til og frá flugvelli og í flugvél). Komumst við loksins til Cuzco í Perú. Það var mikil gleði að komast loksins á leiðarenda og hugsa til þess að við þurfum ekki að fara í neitt flug næstu 7 daga.
Við gistum eina nótt í Lima á leið okkar hingað til Cuzco. Sáum ekki mikið af borginni þar sem við lentum frekar seint eftir mjög langt flug og þurftum að fara í næsta flug kl 13 daginn eftir. Það sem við sáum var þó í samræmi við það sem maður hafði lesið og ekki mikill tilgangur með því að stoppa lengi í Lima. Borgin er stór og hrörleg og ber merki samkrulls "Ameríkuvæðingar" og svo almennrar fátæktar. Hús og bílafloti bera þess merki að það sem er til er notað og þá meina ég notað :).
Bílaflotinn í Peru og þá sértstaklega í Lima er mjög skrautlegur. Stór partur af bílunum er mjög gamall 20-30 ára bílar er ekkert óalgengt miðað við það sem við sáum. Gríðarlegt magn af gömlu góðu Volkswagen bjöllunni góðu eru enn í gangi þarna og eflaust margir sem geta rekist á fyrsta bílinn sinn þarna enn í góðum gír :). Rútu og strætóflotinn. Á þessum 2 tímum sem við vorum úti á götu þá sáum við tvisvar farþega í stútfullri rútu vera að ýta henni til að reyna að láta hana hrökkva í gang. Mjög fyndin sjón og í rauna magnað að sjá 1-2 einstaklinga vera að ýta heilli rútu :).
Ég mæli sérstaklega með því að fara í leigubíl í Lima. Bílstjórarnir eru á eldgömlum dælduðum bílum og virða engin umferðalög. Það er bara vaðið áfram á móti umferð eða meðfram henni og þeir sem eiga bíla sem eru þokkalega nýlegir virðast vera búnir að læra að víkja fyrir þeim :). Flautan er notuð óspart og nærliggjandi bílstjórar blóta óspart. Ferð okkar upp á flugvöll var vægast sagt spennandi :).
Enn á ný sannast að Ísland er stærsta smáþjóð í heimi. Það skiptir ekki máli hvar í heiminum maður er maður rekst á Íslendinga. Við komum hér á hostelið okkar, Casa de la Gringa, og bókum okkur inn. Sé ég þá ekki nafn í bókunarlistanum sem lítur út fyrir að vera íslenskt. 10 mínútum síðar þegar við sitjum og drekkum coca te og reynum að fá smá súrefni í kroppinn ganga fram hjá okkur tvær stelpur og önnur þeirra í KSÍ treyju. Hlaut að vera að í Cuzco í Perú, 10 þúsund kílómetrum frá íslandi í bæ þar sem eru tugir hostela að við myndum rekast á Íslendinga :).
Annars kom mér nokkuð á óvart hvað þunna loftið hafði mikil áhrif á mig. Cuzco er í 3300 metra hæð og eftir 1-2 tíma var maður alveg farinn að finna fyrir því. Brekkur voru orðnar mjög erfiðar í göngu og hjartað virtist vera farið að hafa aðeins meira fyrir hlutanum. Ég var líka farinn að ná að segja og skrifa aðra hluti þó það hafi ekki verið alvarlegt en það var nokkuð fyndið að upplifa þennan slappleika. Eftir rólegan dag í gær, slatta vatnsdrykkju (og klósettferðir) og góðan svefn í nótt þá er maður orðinn nokkuð góður þó að maður finni alveg að langhlaup séu ekki í boði þessa stundina.
Jæja hættur núna svo að einhver annar komist í tölvuna hér á hostelinu. Meira seinna.
Við gistum eina nótt í Lima á leið okkar hingað til Cuzco. Sáum ekki mikið af borginni þar sem við lentum frekar seint eftir mjög langt flug og þurftum að fara í næsta flug kl 13 daginn eftir. Það sem við sáum var þó í samræmi við það sem maður hafði lesið og ekki mikill tilgangur með því að stoppa lengi í Lima. Borgin er stór og hrörleg og ber merki samkrulls "Ameríkuvæðingar" og svo almennrar fátæktar. Hús og bílafloti bera þess merki að það sem er til er notað og þá meina ég notað :).
Bílaflotinn í Peru og þá sértstaklega í Lima er mjög skrautlegur. Stór partur af bílunum er mjög gamall 20-30 ára bílar er ekkert óalgengt miðað við það sem við sáum. Gríðarlegt magn af gömlu góðu Volkswagen bjöllunni góðu eru enn í gangi þarna og eflaust margir sem geta rekist á fyrsta bílinn sinn þarna enn í góðum gír :). Rútu og strætóflotinn. Á þessum 2 tímum sem við vorum úti á götu þá sáum við tvisvar farþega í stútfullri rútu vera að ýta henni til að reyna að láta hana hrökkva í gang. Mjög fyndin sjón og í rauna magnað að sjá 1-2 einstaklinga vera að ýta heilli rútu :).
Ég mæli sérstaklega með því að fara í leigubíl í Lima. Bílstjórarnir eru á eldgömlum dælduðum bílum og virða engin umferðalög. Það er bara vaðið áfram á móti umferð eða meðfram henni og þeir sem eiga bíla sem eru þokkalega nýlegir virðast vera búnir að læra að víkja fyrir þeim :). Flautan er notuð óspart og nærliggjandi bílstjórar blóta óspart. Ferð okkar upp á flugvöll var vægast sagt spennandi :).
Enn á ný sannast að Ísland er stærsta smáþjóð í heimi. Það skiptir ekki máli hvar í heiminum maður er maður rekst á Íslendinga. Við komum hér á hostelið okkar, Casa de la Gringa, og bókum okkur inn. Sé ég þá ekki nafn í bókunarlistanum sem lítur út fyrir að vera íslenskt. 10 mínútum síðar þegar við sitjum og drekkum coca te og reynum að fá smá súrefni í kroppinn ganga fram hjá okkur tvær stelpur og önnur þeirra í KSÍ treyju. Hlaut að vera að í Cuzco í Perú, 10 þúsund kílómetrum frá íslandi í bæ þar sem eru tugir hostela að við myndum rekast á Íslendinga :).
Annars kom mér nokkuð á óvart hvað þunna loftið hafði mikil áhrif á mig. Cuzco er í 3300 metra hæð og eftir 1-2 tíma var maður alveg farinn að finna fyrir því. Brekkur voru orðnar mjög erfiðar í göngu og hjartað virtist vera farið að hafa aðeins meira fyrir hlutanum. Ég var líka farinn að ná að segja og skrifa aðra hluti þó það hafi ekki verið alvarlegt en það var nokkuð fyndið að upplifa þennan slappleika. Eftir rólegan dag í gær, slatta vatnsdrykkju (og klósettferðir) og góðan svefn í nótt þá er maður orðinn nokkuð góður þó að maður finni alveg að langhlaup séu ekki í boði þessa stundina.
Jæja hættur núna svo að einhver annar komist í tölvuna hér á hostelinu. Meira seinna.
fimmtudagur, 10. janúar 2008
Farnir
Jaeja,
Tha erum vid drengir lagdir af stad. Forum til London i gaer a Leid okkar til Peru. Thurftum ad Gista i eina nott i London thar sem flugid okkar til Peru (med millilendingu i Madrid) er kl 06.20. Eintom gledi :). Forum ut a flugvoll i morgun kl 03 og eigum eftir ca. 18 tima eftir thangad til ad vid lendum i Lima i Peru. Ferdaplanid er svona fyrir tha sem ekki vita.
Peru (Lima)
Equador (Galapagos)
Argnetina
Brasilia
Chile
USA
Hawai
Japan
Indland
Kina
Thailand og naerliggjandi lond(Laos, Kambodia o.s.frv.)
Meira um thetta seinna. Tharf ad na velinni :)
kv,
Ragnar
Tha erum vid drengir lagdir af stad. Forum til London i gaer a Leid okkar til Peru. Thurftum ad Gista i eina nott i London thar sem flugid okkar til Peru (med millilendingu i Madrid) er kl 06.20. Eintom gledi :). Forum ut a flugvoll i morgun kl 03 og eigum eftir ca. 18 tima eftir thangad til ad vid lendum i Lima i Peru. Ferdaplanid er svona fyrir tha sem ekki vita.
Peru (Lima)
Equador (Galapagos)
Argnetina
Brasilia
Chile
USA
Hawai
Japan
Indland
Kina
Thailand og naerliggjandi lond(Laos, Kambodia o.s.frv.)
Meira um thetta seinna. Tharf ad na velinni :)
kv,
Ragnar
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)