Ferðalok

Jæja þá er því lokið. Nú er ég búinn að vera á ferðinni í 4 mánuði og ískaldur raunveruleikinn tekinn við. Ég lenti á mánudaginn eftir rúmlega 30 tíma ferðalag. Við lentum í töfum frá Bangkok til London þannig að það flug endaði í 13.5 klst. Þrátt fyrir að hafa fjárfest í svefntöflu þá náði ég nú ekki að sofa mikið í því flugi. Ég var því illa þreyttur og ruglaður þegar ég lenti. Daginn eftir var maður kominn fram úr kl. 7 eldhress en síðustu 2 dagar hafa eitthvað verið erfiðir. Maður er þó búinn að haugast í ræktina og reyna að snúa sér úr þessar +7 tímaskekkju sem ég er búinn að vera í síðustu 2 mánuði.

Dvöl mín í Víetnam var fín þó að þetta væri ekki nema rétt rúmlega 4 daga stopp. Ég lenti í Saigon og ákvað að vera ekki að reyna að ferðast neitt annað þar sem ég þurfti að komast í flugið heim þann 4. maí. Saigon er fín, samt óþarfi að vera þar lengur en ca. 3 daga og líklega best að enda ferð síðan um víetnam þar. Flestir mæla með því að fara til Hanoi fyrst og halda svo suður á leið og enda í Saigon.

Saigon er risastór borg, 9 milljón manns búa í henni og hvorki meira né minna en tæplega 4 milljónir mótorhjóla og skellinaðra á svæðinu. Umferðin er all svakaleg og fátt annað að gera en treysta á Guð og lukkuna þegar maður fer yfir götuna því ekki mun neinn stoppa fyrir manni :). Æfingin í Tælandi kom að góðum notum. Með góðu samstarfi gangandi vegfaranda og ökumanna kemst maður einhvern veginn yfir göturnar ef maður labbar hægt og rólega þannig að mótorhjólin nái að sveigja fram hjá manni :).

Ég gerði s.s. ekki margt, fór og skoðaði stríðsmynjasafnið þarna sem geymir myndir og frásagnir af Víetnamstríðinu. Áhugavert að sjá myndir og lýsingar frá sjónarhorni annara en Hollywoodframleiðenda. Hryllilegar myndir af almennum borgurum sem voru fórnarlömb napals, orange sprengja og svo 70 milljón lítra af dixoin eitri sem Kaninn úðaði yfir svæðin til að drepa allar plöntur sem byrgðu þeim sín í baráttu sinni við VC liða. Í þessu blessaða stríðsmynjasafni rakst ég náttúrulega á 3 Íslendinga. Þá er þetta 5 skiptið á 4 mánuðum sem ég rekst á Íslendinga. Nokkuð magnað!

Ég fór líka í dagsferð að skoða hluta af gangnakerfinu sem VC notaði til að berjast við Kanann. Þetta gangnakerfi er víst um 200km langt, á 3 hæðum og tók yfir 20 ár að grafa þau út með handaflinu einu. Göngin eru um 130cm á hæð og 50-60cm á breidd og því ekki mikið pláss fyrir fullvaxinn mann eins og mig inni í þeim. Þessir 100m sem ég fór tóku alveg þokkalega á alla vega þannig að ég skil að kaninn hafi átt erfitt með að gera eitthvað af viti í fullum herklæðum þarna.

Jæja þá er maður kominn heim. Verðlagið er náttúrulega rugl hérna. Mér sýnist allt hafa hækkað um alla vega 20% síðan ég fór. Einn skitinn hádegismatur kostar jafn mikið og fara út að eta 3 á dag í 2 daga í Víetnam þannig að það mun taka sálina á mér smá tíma að jafna sig á þessu. Það hjálpar ekki að vera tekjulaus á þessu skeri :). Ef þið eruð með verktakavinnu fyrir mig eða vijlið bara senda mér nokkrar kúlur þá er um að gera að hringja eða senda línu :).

Framundan er að reyna að byrja að hreyfa sig aftur, losa sig við smá mör og komast í nægjanlegt form til að geta hlaupið í Reykjavíkurmaraþoninu. Ég og Addi ætlum að reyna að komast heilt maraþon í haust þannig að æfingar þurfa að hefjast sem fyrst :). Svo er það bara full time skólastrákur í haust. Ég er skráður í dagskólann í HR haust og vorönn þar sem ég mun klára þessa blessuðu BS gráðu loksins. Kominn tími á að reyna að endurverkja eitthvað af þessum heilasellum :).

Það er aldrei að vita nema að maður reyni að blogga eitthvað hérna í sumar, reyni alla vega að halda úti einhverju fitnessbloggi svona sem einhverju aðhaldi þannig að það sé alla vega opinbert ef ég er að svíkjast undan. Svo er aldrei að vita nema eitthvað merkilegt gerist í lífi mans. Maður veit aldrei :).

Að lokum vill ég biðjast innilegrar afsökunar á hrottalegri stafsetningu og illri meðferð minni á íslenskri tungu á þessu bloggi. Ég hef oftast bara puðrar þessum færslum út og ekki nennt að lesa það nægjanlega vel yfir. Einnig hafa 10 ár í hugbúnaðarbransanum ollið því að ég skrifa hálfgerða Ísl-Ensku á MSN og tölvupóst formi þannig að ég mun líklega seint ná langt sem rithöfundur :).

Latör........

Siam Reap

Þá er maður búinn að vera í 3 daga hér í Siam Reap. Ég er búinn að hafa það nokkuð gott hérna þar sem ég hef verið með Tuk Tuk ökumann alla dagana sem hefur keyrt um með mig fyrri part dags og svo hef ég notað seinni partinum í að slaka á í skjóli loftkælinga sem veitingastaðirnir og hótelherbergið bjóða upp á. Eftir kl 13-14 þá er hitinn hérna bara orðinn of mikill til að gera eitthvað af viti. Því hef ég verið að ræsa snemma, kominn út að túristast kl 07.30 á morgnana og svo er það siesta og tjill seinni partinn og um kvöldið.

Flestir túristar sem koma hingað eru að koma til að skoða musterinn í Angkor. Það er mikill fjöldi af musterum sem er hægt að skoða hér á svæðinu og það er víst hægt að eyða allt að viku í að keyra á milli mustera og pæla í þeim. Þau allra helstu má sjá á 1 degi og á 2 dögum er hægt að fara aðeins lengra í burtu til að skoða fleiri musteri. Þessi musteri eru nokkuð mögnuð sjón og það er ljóst að í denn hefur verið nokkuð magnað að nálgast þau þar sem hin ýmsu líkneski af fílum, ljónum og öðrum fígúrum prýða innganga og umhverfið í grend við þau. Veggir eru útgrafnir og styttur af búdda og Shiva má finna út um allt. Reyndar hefur arðrán verið stundað töluvert á þessum stöðum og því er töluvert af styttum sem eru hauslausar :). Það virðist vera mjög vinsælt að stela hausnum af Búdda og selja hann til safnara miðað við fjölda hauslausra búddastyttna sem ég hef rekist á. Áhugamenn um bíómyndir kannast kannski við eitt musterið úr einni Tomb Raider myndinni.

Það er svo sem fátt um þetta segja nema að musterin eru vel þess virði að taka 1-2 daga í að skoða þau. Myndirnar sem ég náði að taka ná ekki alveg að koma til skila þessum mikilfengleika, en persónulega þá fannst mér þau alls ekki síðri en margt af því sem maður var að skoða í Indlandi þó að byggingarstíllinn og efnið sem er notað hér sé allt öðruvísi. Það er alveg ljóst að Khmerarnir til forna höfðu "klassa". Lítil Canon digital Ixus án víðlinsu og allt of mikilli birtu á samt alltaf erfitt með að ná momentinu.

Í dag fór ég svo í siglingu um svæði sem er kallað "The floating village". Það er sem sagt risastórt vatn, um 35km x 125km stærð skilst mér, sem á milli 2.000 - 3.000 manns lifa á. Ekki við vatnið heldur á því! Einhverjum hefur sem sagt dottið í hug að búa til fljótandi hús sem eru í raun venjuleg hús (ef það er hægt að tala um hús í þessum löndum, kofar eru kannski nær lagi), sett kjöl undir þau og svo látið þau fljóta á vatninu og mynda þannig byggð. Þarna má finna íbúðahúsnæði, búð, kirkju, skóla, íþróttavöll og allt annað sem má finna í venjulegum hverfum. Fólk er með hunda og húsdýr, veiðir sér fisk til matar og selur fiskmeti á markaðinn til að ná í smá aur fyrir öðrum nauðsynjum. Þar sem vatnshæð er mjög breytileg eftir því hvort það er regntímabil eða þurrkatímbil, eins og er núna, þá er byggðin ekki alltaf á sama stað. Þegar regntímabilið hefst færa íbúar sig nær fjöllunum en eru frekar neðarlega núna.

Engin spurning um að 3 daga stopp í Siam Reap er góð hugmynd ef fólk ætlar að koma til Kambódíu. Flestir túristarnir eru á svæði sem kallast gamli bærinn. Ég veit reyndar ekki hvað menn voru að tala um að Kambódía væri ódýrari en Laos. Ég hef ekki orðið var við það, matur og gisting kostar svipað hérna. Það er kannski meira úrval ef menn eru að leita af gistinu á undir 5 dollurum en flest gistiheimili sem eru þokkaleg eru á 10-20 dollara hérna með loftkælingu. Ég hef samt líklega aldrei sagt jafn oft nei við boði um að fá far með tuktuk eða mototaxi. Svæðið sem maður er að rölta á er svo lítið að það tekur því ekki að vera að keyra þetta en samt eru ca. 100 náungar úti á götu að reyna að sannfæra mann um að maður eigi ekki að vera labba 100-300 m:).

Á morgun fer ég svo til Víetnam. Sem betur fer fór ég eitthvað að glugga betur í leyfisblaðið sem ég var búinn að fá til að komast þangað inn. Nafnið og passportið númerið var rétt en ég var allt í einu orðinn frá Þýskalandi. Ég náði að láta breyta þessu þannig að ég ætti að komast áfallalaust inn til Víetnam. Þá er ekki eftir nema 5 dagar eftir af þessu ferðalagi og ískaldur verðbólginn raunveruleikinn framundann.

kv,
Ragnar

Kambódía - Phnom Phen

Jæja þá er ég búinn að vera hérna í Phnom Phen í 2 daga sem er nóg til að skoða svona það helsta sem Lonly Planet segir okkur að sé áhugavert og við túristar eltum í blindni :). Kambódía hefur gengið í gegnum ýmislegt og síðustu hörmungum lauk þegar stjórn rauðu Khmerana lauk eftir að þeir höfðu stundað þjóðarmorð í fjölda ára í undir stjórn brenglaðrar hugmyndafræði Pol Pot.

Killing Fields, eins og svæðið þar sem fjöldagrafirnar fundust, og fangelsið S-21, sem í dag heitir Toul Sleng Musem, og flestir sem í gröfunum lágu höfðu þurft að þola grimmilegar yfirheyrslur og pyntingar í, hvort sem um væri að ræða karlmenn, konur eða börn, eru hluti af því sem flestir túristar skoða hér í Phnom Phen. Áður en S-21 var breytt í fangelsi af PP var þar skóli. Í dag getur maður upplifað aðstæður fanganna og grimmdina sem þeir máttu þola með því að skoða fangaklefana (fyrrverandi skólastofur), pyntingartæki, skoða ljósmyndir af fyrrum föngum og fórnarlömbum sem þar hanga, og lesa lýsingar á því sem þar fór fram. Hrollvekjandi sannleikur og merkilegt að það sé ekki enn búið að dæma nema hluta af þeim sem báru ábyrgð á þessum voðaverkum.

Choeung Ek er þekktasta svæðið af hinum svokölluðu Killing Fields, sem svæðin þar sem fjöldagrafir voru fundnar eru kölluð. Þar hefur verið reistur minnisvarði sem geymir á meðal annars 8.000 hauskúpur af þeim fórnarlömbum sem fundust á svæðinu. Hægt er að rölta um svæðið og sjá hvar fórnarlömb fundust, stuttar lýsingar á fjölda sem var í hverri gröf o.s.frv. Það er nokkuð magnað að upplifa þetta úr þessari nálægð og fær mann til að skilja betur að svona mikil grimmd og geðveiki sé í raun til. Þetta er líklega ekki síðasti geðsjúklingur sem heimurinn hefur getið af sér þannig að það er hollt að geta upplifað söguna úr nálægð.

Annars er höfuðborin sjálf s.s. ekki merkileg enda ekki nema rétt 30-40 ár síðan fólki var smalað úr borgum í sveitirnar, listir og menntun bönnuð og annað rugl sem fyldi hugmyndafræði Pol Pot. Fátæktin er greinileg og götur og húsnæði almennt í niðurnýðslu. Hér er töluvert af fólki að betla. Þetta eru bæði öldungar, börn og svo fórnarlömb jarðsprengja sem Kambódía er víst teppalögð með. Það er voðalega erfitt að gefa ekki handa- og fótalausu fólki sem er að betla þannig að þetta er fyrsta landið sem ég hef látið undan og gefið betlurum peninga þó að ég sé hrifnari af því að styrkja stofnanir beint því betl er ca. það leiðinlegast sem maður upplifir í svona ferðum. Það sorglega er það að ef að túristar eru duglegir að gefa betlurum þá endar þetta venjulega á því að börnin hætta að mæta í skóla eða foreldrar fara að gera þau út í betl til að redda peningum. Svo er alltaf til einn og einn aumingi sem er bara ná sér eEasy money. Það var t.d. einn betlari í Luang Prabang í Laos, það var greinilega ekkert að honum en hann var alltaf á röltinu að reyna að ná í aur. Heimamenn könnuðust við kauða sem gekk undir nafni "begger man". Hann stundaði einmitt að klæða sig upp í mismunandi gervi s.s bónda og hermann :). Það sást hins vegar úr margra kílómetra fjarlægð að þarna væri haugur á ferð en ekki fórnarlamb :).

Annars er ekki allt í niðurníðslu hér í borginni. Inn á milli má svo finna glæsileg stræti, minnisvarða, höll og söfn sem lyfta aðeins upp ásjón borgarinnar. Veitingastaðir og hótel eru af öllum gerðum og verðum. Þú getur lifað fyrir nánast ekkert í þessum löndum eða tekið kónginn á þetta og búið á flottustum hótelum og etið á mjög flottum stöðum. Ég hef einmitt verið að komast í netsamanband með labbann á tveimur mjög flottum veitingastöðum sem eru mjög "trendy" hannaðir og bjóða upp á mjög flottan mat og drykk. Þessir staðir verða þó aldrei flokkaðir sem dýrir á Íslenskann mælikvarða en þú sérð ekki marga frá Kambódíu stunda þá. Talandi um peninga þá virðist gjaldmiðillinn þeirra aðeins vera notaður sem skiptimynt. Maður borgar í dollurum hér og færa til baka dollara nema upphæðir sem eru undir 1 dollara þær fær maður í riel, sem er gjaldmiðill Kambódíu.

Fólkið hérna er brosmilt og virðist vera nokkuð sátt við að vera til þrátt fyrir erfiðar aðstæður. Tuk Tuk bílstjórnar og MotoTaxis eru út um allt og manni er boðið far á 30-60 sekúndna millibili. Þeir hafa reyndar nokkurn húmor og hlæja bara og brosa þegar maður neitar þeim og reyna svo að bjóða manni aftur far. Ég er reyndar búinn að fara með svona Tuk Tuk bæði í gær og í dag. Það skiptir ekki hvert þú ferð eða hvenær. Þessir gaurar eru út um allt og ef maður vill ekki labba neitt þá er auðvelt að leigja eitt stykki Tuk Tuk fyrir $10-20 allan daginn. Í sólinni og hitanum þá er það reyndar ekki slæm hugmynd sérstaklega ef nokkrir eru að ferðast saman. Annars er allt frekar afslappað hérna, ég sat t.d. í dag á veitingastað úti í sólinni og var að sötra einn Tiger til að kæla mig niður. Kemur þá ekki maður röltandi með eitt stykki fíl og rölti með hann hálfann inn á veröndina á veitingastaðnum. Starfsfólkið kom þá út með alls konar afganga af ávöxtum, banana og eitthvað dót og var að gefa fílnum að eta þarna á staðnum :). Þetta vantar alveg heima. Allir úti að viðra hundinn. Ekkert töff að vera með hund þegar maður getur verið með fíl.

Í gær skoðaði ég höllina sem er glæsileg bygging. Einnig fór ég og skoðaði þjóðmynjasafnið þeirra. Mjög flott safn með hinum ýmsu líkneskjum bæði Búdda og Hindú, vopnum, ílátum og öðrum fornum hlutum. Mörg þeirra eru frá Siem Riep þannig að það lítur út fyrir að þar sé margt áhugavert að sjá. Ég fór og keypti mér dýrasta rútumiða sem ég fann héðan fyrir 11 dollara. Það er helmingi dýrara en venjulegi miðinn og ég er að vona að þessi 6 klukkustundaferð verði þolanleg í svona "lúxus" :). Ef maður fer í Minivan þá er mælt með því að maður kaupi 2 sæti þ.s. þeir ná nefnilega að pakka tvöfalt fleiri manns í bíla en þeir eru hugsaðir fyrir :). Það er sama sagan hér og annars staðar í Asíu, hér sér maður líka heilu fjölskyldurnar ferðast um á skellinöðru, faðir, móðir og 2 börn eru ekki óalgeng sjón. Sá einn í gær sem var með 10 kassa af bönunum á sætinu hjá sér. Hvernig þetta hékk þarna á meðan hann var að keyra veit ég ekki en skellinaðra er magnað flutningstæki í þessum löndum :).

Ég reddaði pappírunum fyrir On Arrival visa í gær í gegnum netið þannig að ég ætti að komast inn til Vietnam án vandræða :). Í dag kom ég til Siem Riep, rútan bilaði náttúrlega á leiðinni þannig að þetta breytist úr 6 tíma ferð í 8 tíma ferð en var samt alveg fín. Beinn og sléttur vegur og loftkælingin virkaði nokkurn veginn. Ég er kominn nýjan vin sem ætlar að keyra mig um musterinn næstu 2 daga. Hann er vinur gaursins sem keyrði mig um i Phnom Phen. Þessir kallar eru með þetta fína network að senda fólk á milli sín. Reyndar töluðu þeir báðir góða ensku. Búinn að kaupa flugmiðann til Víetnam og redda mér leyfi til að fá Visa on Arrival í Saigon þannig að ég fer til Víetnam þann 29. apríl og verður það minn síðasti viðkomustaður áður en ég legg af stað heim á ísinn.

kv,
Ragnar

Laos lokið, Kambódía næst á dagskrá

Maður bloggar sem vindurinn, það mokast inn færslu á hverjum degi!

Jæja ég er búinn að vera í 9 daga í Laos og þetta er að verða orðið ágætt. Ég gat ekki reddað mér miða til Siem Reap í Kambódíu fyrr en á næsta sunnudag þannig að ég flýg á morgunn til Phnom Pen, höfuðborg Kambódíu þ.s. ég stefni á að skoða stefni á að skoða Killing Fields þ.s. fórnarlömb Pol Pot féllu í þúsunda tali og skoða höfuðborgina í einhverja 2 daga. Þaðan verður haldið til Siem Reap með rútu á slóðir kmerana og musterinn í Angkor skoðuð. Þaðan er planið að fara til Víetnam ef ég næ að redda Visa og flugi nógu tímanlega.

Það var stutt stopp hjá mér hérna í Vientiane í Laos, 2 dagar eru alveg nóg þ.s. ég er búinn að sjá meira en nóg af búddamusterum í Laos og Vang Vieng þannig að ég var ekki lengi að skoða það sem þykir hvað merkilegast hér í höfuðborginni. Ég leigði mér aftur reiðhjól og þaut um borgina að skoða það helsta. Það er nokkuð áhugavert að sjá áhrif yfirráða Frakkanna yfir Laos hérna, mörg götunöfnin bera enn þá frönsk heiti "Ru ..." og svo er ein gatan hérna sem er nánast miniútgáfa af Champ Elise og með einu stykki Vientiane sigurboga sem Frakkarnir byrjuðu að reisa en var víst ekki alveg kláraður. Þeir sem hafa farið til Parísar og koma svo hingað og sjá þessa götu fatta strax hver fyrirmyndin er. Annars virðist vera dálítið um að fólk tali frönsku hérna, hef bæði séð matseðla með frönskum heitum og heyrt hana notaða á veitingahúsum sem mörg hver bjóða líka upp á nokkuð úrval af frönskum léttvínum þannig að það er líklega slatti af frökkum hérna á svæðinu.

Þar sem ég er enn að leyfa myndavélinni minni að þorna þá notaði ég bara farsímann í myndatöku á rúntinum í dag. Það er það mikil birta úti að það er aldrei að vita nema að myndirnar heppnist ágætlega. Það byrjaði að rigna seinni partinn, þrumur og eldingar með mikilli rigningu. Mér skilst á fréttum að það hafi verið miklar rigningar í Kína og jafnvel snjókoma sum staðar. Það er spurning hvort að regntímabilið sé að byrja snemma. Vonum ekki! Viðbjóðshiti er eiginlega betri heldur en viðbjóðsrigning :).

Ég hef aldrei séð jafn mikið af Toyota Hilux bílum á einum stað og hérna í höfuðborginni. Ég hjólaði einmitt fram hjá Toyota umboðinu í dag og ákvað að skella mér inn og athuga hvað væri málið. Sölumaðurinn talaði nú ekki mikla ensku en við gátum miðlað tölum á milli okkar. Hilux sem kostar rúmar fjórar millur heima kostar sem sagt 34 þúsund dali hérna sem er um ca. 2.5 millur uppreiknað í íslenskar krónur. 23 þúsund dali kostar gripurinn ef skatturinn er tekinn af. Aldrei að vita nema að maður ætti að skella sér til Laos til að kaupa sér nýjan trukk miðað við þessi verð :). Það gæti þó verið vesen tungumálalega séð að redda leyfum og koma svona tæki í flutning :).

Jæja flug í fyrramálið til Kambódíu, meiri fréttir þaðan.

Kveðja,
Ragnar á hlaupum um heiminn :)

Vang Vieng til Vientiane

Jæja þá heldur ferðalag mitt áfram. Ég stoppaði stutt í Vang Vieng enda borgin/Þorpið s.s. ekki merkileg. Vang Vieng er þekktara fyrir umhverfi sitt en aðlaðandi bæ. Nágrennið er stórbrotin fjöll sem þykja víst einstaklega áskjósanleg til klettaklifurs. Hellar eru fjölmargir á svæðinu og eru einnig stór partur af túristabransanum þarna. Vang Vieng er hins vegar líklega þekktust fyrir það að bjóða túristum á að lulla niður ánna Nam Song í rólegheitum liggjandi í uppblásinni bílslöngu, þessi iðja kallast "tubing".

Bærinn sjálfur er í raun bara nokkrar götur. 2 aðalgötur sem eru fullar af veitingastöðum, internetbúllum, shoppum, hótelum og annari þjónustu fyrir þá fjölmörgu túrista sem renna þarna í gegn. Í jaðrinu á bænum og í sveitinni í grennd búa svo heimamennirnir. Veitingastaðirnir þarna hafa þróast á nokkuð sérkennilegann hátt. Stór prósentanna þeirra er útbúinn með legubekkjum og sjónvarpi og þarna liggja bakpokaferðalangar í bunkum í vari frá sólinni og horfa á gamla Friends þætti. Hvernig þetta varð til og af hverju Friends en ekki 24 eða Seinfeld voru fyrir valinu veit ég ekki en þetta er víst búið að vera svona í fjölmörg ár.

Þar sem að rútuferðin til Vang Vieng tók lengri tíma en ég hélt þá var ég eiginlega bara 1.5 dag á svæðinu sem var þó alveg nóg. Þar sem ég kom seinni partinn á laugardeginum tók ég létte rölt um bæinn svona til að ná áttum og sjá hvað væri í boði. Þá var farið að eta sem er ódýrt og gott hérna í Laos. Steikt hrísgrjón með kjúkling og mulberry pönnukaka og mulberry shake urðu fyrir valinu. Eitthvað svona létte og gott :). Almennt séð hefur matur hér í laos verið mjög góður og hentar mér einstaklega vel. Maturinn í Indlandi og margir réttir í Tælandi virðast bara vera of sterkir fyrir magann á mér. Ég hef þolað sterkann mat ágætlega heima en hér á ferðalaginu þar sem maður er að borða lítið annað en það sem maður borðar úti á veitingastöðum þá eru magasýrurnar ekki að meika þetta. Ég þakka Heiðu systir fyrir að troða upp á mig sýrustillandi töflum í upphafi ferðar sem ég hafði ekki mikla trú á að ég myndi þurfa. Þær hafa reddað mér nokkru sinnum eftir að ég fékk meira chili en kerfið þolir :).

Eftir mikla átu var haldið að skoða næturlífið sem á að vera nokkuð fjörugt hérna á Laos mælikvarðanum. Nú er reyndar ekki háannatími þannig að fjöldi túrista er ekki mikill. Ég rölti í rólegheitum yfir á bar sem heitir því fagra nafni "Bucket bar" og er á stað sem gengur undir nafni "The Island" hjá túristum. Þetta er lítill hólmi þar sem nokkrir barir liggja við ánna og liggja aðeins út frá bænum sjálfum til að draga úr "ónæði". Þessir barir eru margir hverjir útbúnir aðstöðu til hvíldar s.s. hengirúmum og selja ýmislegt annað en áfengi s.s. Gras, ópíumte, "happyshakes" sem ég held að sé einhver sveppablanda og annað eitur sem ég nota ekki en virðist þó vera nokkuð vinsælt hjá mörgum ferðalöngum. Þarna lá maður í hengirúmmi og sötraði bjór í rólegheitum og spjallaði við túristana. Kvöldið fór í rölt á milli þessara bara sem reyndar þurfa allir að loka klukkann 00.00 samkvæmt lögreglusamþykkt. Sú regla er virt á þann hátt að slökkt er á tónlistinni og dregið úr hávaða svo að löggan komi ekki en menn hanga þó fram eftir á svæðinu við drykkju eins og þeir nenna.

Morguninn eftir reif maður sigur framm úr smellti sér á "american breakfast" og leigði sér síðan hjól. Þarna var um þvílíkan eðalfák að ræða. Lítið hjól með körfu framan á og kvennlaginu (ekki með pípu upp á). Á þessu tryllitæki fór ég svo í hjólatúr um nágrenni Vang Vieng þar sem ég skoðaði nokkra "must sea" hella og skipti um vökva í kerfinu. Þarna var ég hjólandi á fáknum mikla, útlítandi eins og rauðhetta, svitnandi eins og mér er einum lagið. Eftir 4 tíma hjólreiðatúr um sveitina var ég og rassinn á mér kominn með nóg þannig að ég smellti mér aftur í bæinn, át meira og skellti mér svo í "tubing" leiðangur sem er algjörlega nauðsynlegt hérna. Þetta er gríðarlega skemmtileg hugmynd. Reyndar er mjög lítið vatn í ánni núna og hún því straumlítil en maður sullast í rólegheitunum niður ánna fram hjá börum sem eru að reyna að tæla mann inn með dúndrandi tónlist, stökkpöllum og rólum sem maður getur stokkið í ána úr, fríu Lao-Lao og starfsmönnum sem henda flotlínum út til verðandi viðskiptavina til að draga þá inn. Ég verð reyndar að viðurkenna að áhugi minn á áfengi var ekki gríðarlega mikill en maður fékk sér þó einn kaldann og rúllaði svo í rólegheitunum niður ánna. Það var ótrúlega ljúft að liggja í slöngunni, hálfur ofan í ánni þannig að stuttbuxurnar og bolurinn blotnuðu. Hitinn úti var gríðarlegur þannig að þetta virkaði mjög svalandi. Það er skemmst frá því að segja að eftir um 3 tíma lull á slöngunni niður ánna fram hjá mikilli bar og partýstemmingu og svo niður rólegra svæði þar sem fjöllinn, skóglendið og náttúrufegurðin ráða ríkjum þá endaði maður aftur í Vang Vieng um kvöldmatarleiti.

Ég hafði reyndar verið svo gríðarlega skynsamur að taka myndavélina með mér en ekki leigja mér "Dry bag" fyrir hana. Það endaði náttúrulega með því að ég missti hana aðeins í ánna þegar ég var að snúa mér í slöngunni. Ég var reyndar með hana bundna við mig en hún fór á kaf. Það virðist ekki hafa lagst vel í hana þannig að ég er ekki viss hvort að það verði mikil myndataka það sem eftir er ferðar. Ég mun þó reyna að þurrka hana næstu daga en mér sýnist hún vera látinn. Þið munið að taka með ykkur "dry bag" ef þið farið einhvern tíman í svona ferð :).

Í morgun var svo rútan tekinn og haldið til Vientiane sem er höfuðborg Laos. Ég ætlaði aðeins að stoppa hér í 2 daga en mér sýnist að ég þurfi að vera eitthvað lengur þar eitthvað er lítið af sætum í boði héðan og til Kambódíu. Eins og staðan er núna þá er ég kominn á einhvern biðlista ef það losnar sæti en mér sýnist samt að ég muni varla komast héðan fyrr en á föstudaginn næsta.

Bestu kveðjur,
Ragnar

Allt er þegar fernt er!

Eða var það þegar þrennt er :). Í mínu tilfelli er það fernt. Haldið þið að ég hafi ekki verið að hitta Íslendinga í 4 skipti í þessari ferð. Þetta er ekki hægt, við erum ekki nema 300 þúsund. Ég var á leið í hellaskoðunarferð í morgun og bíð í rólegheitum mínum fyrir utan ferðaskrifstofuna eftir því að vera sóttur. Á meðan ég sit þarna á spjalli við Hollending kemur par á svæðið og fær sér sæti, eftir nokkrar mínútur heyri ég allt í einu "Ert þú kannski frá Íslandi". Jújú mikið rétt, þrír og hálfur mánuður liðinn og við þá búnir að hitta fyrir tilviljun Íslendinga fjórum sinnum í ferðinni. Hins vegar þá eru flestir útlendingar að sjá Íslending í fyrsta skipti þannig að ég veit ekki nákvæmlega hvað er málið :).

Annars er lífið hér í Luang Prabang (Phabang eins og heimamaðurinn segir það) búið að vera gott. Ég er búinn að uppfylla skildur mína sem túristi hérna, rölta í rólegheitum og skoða bæinn sem er fullur af litlum musterum sem liggja á víð og dreif um bæinn. Byggingarstíll og götumynd ber merki hersetu frakka. Smekkleg hús byggð í franska nýlendustílnum prýða bæinn í bland við "asískan" byggingarstíl sem einkennir mörg hótelin hérna sem eru öll frekar nette og er bærinn allur frekar lágreistur.

Í fyrradag fór ég og skoðaði foss, "Kuang Si" sem er einn af þessum "must sea" stöðum. Þetta er lítill og nettur foss sem rennur niður sandsteins kletta og myndar lítil vatnasvæði á nokkrum stöllum sem eru umkringd skóglendi. Heimamenn sækja þangað á heitum dögum, baða sig, drekka BeerLao og eta og slaka á með fjölskyldunni. Nóg er af túristum þarna þannig að myndataka er ekki sérstaklega einföld en svæðið er fallegt.

Í gær var svo farið í aðra ferð þar sem haldið var í 2 tíma siglingu upp Mekong á svokölluðum "Slow boat" þar sem það átti að skoða fræga hella sem kallast Pak Ou og geyma þúsundir lítill búddalíkneskja. Slow boats hálflokuð fley sem sigla í rólegheitunum upp og niður Mekong ánna og eru einn algengasti ferðamátinn til að komast á milli staða. Lengri ferðir geta tekið 1-3 daga á svona bát sem er þá þó stærri en fleyið sem ég fór á í dag. Annar möguleiki til að ferðast um ánna er á svokölluðum "speed boats", stundum kallaðir "white knuckled speed boats". Þar er á ferðinni opið vaskafat með vél aftan á sem keyrir á ofsahraða um ánna. Farþegar eru í björgunarvestum og með hjálma ef eitthvað skildi koma upp s.s. að báturinn keyri á eitthvað brak sem flýtur í ánni eða steina sem standa limskulega upp úr henni þegar lítið er í henni eins og núna. Við slíka aðstæður hafa þessir bátar víst átt það til að "springa" í sundur enda ekki merkileg smíði og nokkuð mikil ferð á þeim :).

Á leiðinni var stoppaði í litlu þorpi þar sem heimamaðurinn stundar að brugga hrísgrjóna whisky sem gengur undir nafninu Lao-Lao. Þetta hvu vera magnaður andskoti, sem er víst reyndar bannaður en samt drukkinn og bruggaður út um allt :). Miðað við bruggaðstæður sem er 200 lítra olíutunna á eld með röri sem lætur eimaðann vökvann leka út í krukku sem geymir síðan lokafurðina þá er þetta líklega mjög hollur og heilsubætandid lífselexír.

Seinni parturinn fór í að finna nýtt hótel þ.s. ég var bara með 4 nætur bókaðar á hinu hótelinu og vildi færa mig á ódýrara hótel. Það tók s.s. ekki langan tíma þannig að maður át enn og aftur og fékk sér einn öl í þessum steikjandi hita sem er búinn að vera bæði í gær og í dag. Þá var haldið á ferðaskrifstofurölt og séð hvað er í boði fyrir mig að gera. Ég endaði með því að bóka mig í dags gönguferð um nágrenni Laos.

Í dag tók maður svo 1 dags gönguferð um skóg- og fjallendið hér í grennd. Lítill Laos leiðsögumaður var í ferð, 2 bretar á fimmtudagsaldrinum sem voru í 2 vikna fríi hér í Loas og svo tvær sænskar stúlkur sem voru á 4 mánaða ferðalagi um SA Asíu. Eins og fyrri daga þá var blíða, sól og víst eitthvað um 38-40 gráðu hiti. Maður náði því að drekka slattna af vatni á leiðinni og svitna því jafn hratt og maður drakka það. Göngutúrinn var góður, tæpir 5 tímar um fallegt skóglendi með 2 stoppum í þorpum sem við fórum í gegnum á leið okkar. Þar fengum við lýsingu á hefðbundnu lífi Laos búa sem búa ekki í borginni, átum steikt hrísgrjón í hádegismat og nutum þess að vera í skjóli frá sólinni. Litli guidinn okkar er víst fyrrverandi ópíum bóndi. Hann vildi meina að það væri enginn ópíumrækt í Laos og flestir bændurnir sinntu nú öðru verkum s.s. hrísgrjónarækt, ananasrækt, trjárækt o.s.frv. Þegar göngutúrnum var lokið var farið á bát niður Mekong þangað sem rútan beið okkur. Það var nokkuð skemmtileg ferð, fórum á svona lítilli flatbyttnum með mótor að aftan. Þegar 3 fullvaxnir vestrænir karlmenn og 4 aðrir eru komnir í svona bát þá eru ekki nema ca. 5-10 cm frá efstu rönd bátsins niður í ánna sjálfa. Við nutum skemmtilegs útsýnis og mikillar nálægðar við ánna sem er reyndar svo grunn á köflum núna út af þurrkum að báturinn rakst tvisvar niður í grjót á leið okkur yfir grynningar.

Annars er mjög gaman að heyra í túristum hérna á svæðinu sem eru að koma frá löndum eins og kambódíu og Víetnam. Ég spjallaði einmitt við Bandaríkjamann á fimmtudagsaldrinum í fyrradag sem búinn að vera á miklu ferðalagi og var nýkominn til Laos. Hann var gríðarlega ósáttur við verðlagið hérna og fannst þetta rosaleg verðlagning á öllu hérna. Við vorum t.d. að borga 4 dollara fyrir ferðina til fossana, 6 dollara fyrir ferðina í hellana og svo kostar 1-10 dollara að borða hérna eftir því hvað þú færð þér :). Íslendingarnir voru reyndar mjög ánægðir með Laos en voru líka komnir með það innprentað í sig að matur ætti varla að kosta meira en 2 dollara og hótel undir 10 dollurum :).

Ég sem var hins vegar að koma frá Tælandi er brosandi hringinn hérna því að mér finnst allt vera gefins hérna og nenni ekki einu sinni að prútta við fólk því það bara skiptir mig ekki máli hvort að stuttermabolur kosti 2 eða 3 dollara :). Ég hef t.d. farið á kaffihús á morgnana hér sem heitir JoMa. Þetta er kaffihús sem einhver sænsk kona á og rekur og er minnst á staðinn í öllum ferðabókum. Ekki að ástæðulausu því að þarna er á ferðinni eitt besta kaffihús sem ég hef farið á um ævina. Ég hef verið að troða í mig, samloku með salati, osti, kjeti og öðru góðgæti, skolað því niður með stórum cappuchino og s.s. einni heitri súkkulaðimuffin köku (maður verður að komast af stað á morgnanna :)). Fyrir svona herlegheit þarf að borga blússandi 5 dollara sem er ca. jafn mikið og kaffibolli á Starbuck alls staðar í heiminum og myndi kannski duga fyrir ristuðu brauði með marmelaði á íslensku kaffihúsi.


Það eru komnar inn nokkra myndir, settir þær bara inn í litlum gæðum út af takmarkaðri bandvídd sem er í boði hérna.

Smá viðbætur:
Þar sem ég komst aldrei í samband til að koma færslunni inn á bloggið í Luang Prabang þá geri ég það héðan frá Vang Vieng. Búinn að vera 6 klukkustundir í minivan með 11 öðrum. Var nokkuð gott til að byrja með þar sem það var skýfall og þrumveður. Síðustu 2 klukkustundirnar tóku hins vegar aðeins á hitaelement þ.s. sólin var kominn, ekkert súrefni eftir í bílnum og aðeins heitur vindur sem kom inn um gluggann. Allir glaðir þegar það var stoppað í Vang Vieng, reddaði mér gistiheimili á 10 mín með loftkælingu og skellti mér út að fá mér einn ískaldann stórann bjór og mat. Mjög ljúft, fékk mér Mulberrypankakes með mulberryshake :). Mjög frískandi. Vang Vieng er ekki alveg jafn fáguð borg og Luang Prabang við fyrstu sín en umhverfið í kring virðist vera nokkuð magnað enda þykkir þetta vera paradís fyrir þá sem hafa áhuga á klettaklifri. Verð 2 nætur hér í V.V.

Jæja, þið fáið meiri fréttir seinna, ..... Biðst afsökunnar á mál og stafsetningavillum á blogginu, ég bara nenni ekki að lesa þessar færslu almennilega yfir :)

Nýja árinu fagnað í Luang Prabang

Jæja ég lenti í Luang Prabang, sem er staðsett í Laos fyrir 3 dögum. Ég hafði skilið við Dodda í Phuket og flogið með tengiflugi í gegnum Bangkok til LP. Þegar ég lenti í LP og var búinn að útvega mér Visa og aðra gleði komst ég að því að farangurinn minn hafði ekki komist áleiðis. Það var lítið við því að gera annað en að tilkynna þetta og vona það besta. Ég var því mættur á svæðið í stuttbuxum og stuttermabol með visakortið og eitthvað af aur. Ég hafði reyndar haft vit á því að taka malaríulyfin með í fartölvutöskuna. Ég hafði hins vegar ekki tekið með moskítóvörnina góðu þar sem það er orðið svo mikið vesen að ferðast með vökva í handfarangri.

Ég rúllaði með leigubíl niður á hótel þ.s. ég tékkaði mig inn og ætlaði ég mér svo að gera tvennt sem var nauðsynlegt. Skipta pening og redda mér moskítóvörn. Málið er að hérna í Laos bíta moskítóflugurnar nefnilega ekki bara í ljósaskiptunum heldur líka á daginn og bera þær hinn stórkskemmtilega dengue sjúkdóm sem leggst illa í mannslíkamann. Þið kannist kannski við þetta úr fjölmiðlum þ.s. þessi faraldur kom nýlega upp í Rio, Brasilíu. Á örskömmum tíma sýktust 60 þúsund manns og eitthvað af fólki dó, flest börn held ég þó. Það er ekki til nein lyf við þessum óvætti og einkennunum er lýst sem "bonebreaking feaver" og fátt annað að gera enn að hvíla sig ef maður lendir í þessu og vona það besta:).

Jæja, þrátt fyrir nýja árið þá gat ég skipt aur hérna sem var víst ekki alveg sjálfsagt þ.s. hér eru flestir í fríi í alla vega 3 daga, og lítið um hraðbanka. Svo skemmtilega vill til að hér er hægt að versla Tæ Baht, dollara og Kips sem er þeirra gjaldmiðill þannig að ég hafði einhvern eyðslupening. Þá hófst leitinn af moskítóvörn. Það er ekki mikið til að hágæðavörn til hér. Fann eitthvað sítrónuvatn með 20% deet. Sú vörn virkaði ekki betur en það að þegar ég vaknaði morguninn eftir þá var ég kominn með fleiri moskítóbit en ég hef fengið í allri ferðinni :). Þó hafði ég borið oftar og meira á mig en nokkurn tíman í ferðinni :). Farangursmálin redduðust þó því seinnipartinn daginn eftir mætti bakpokinn minn á svæðið með öllu í. Ég mun líklega aldrei verða jafn ánægður að sjá 50% deet brúsa og ég var þá :).

Þegar ég rölti út á fyrsta degi bað ég manninn í afgreiðslunni á hótelinu að redda mér plastpoka og límbandi þ.s. ég þurfti að reyna að verja umbúðirnar frá vætu. Þar sem fólk fagnar nýja árinu með vatnsslag hérna þá var ég að vona að þetta myndi alla vega draga úr því að sáraumbúðirnar myndu blotna of mikið svo að fína tjónið mitt gæti gróið saman sem fyrst. Hann horfði á mig vesæll á svip og sagði "if you go out, you will get wet" :). Ég teipaði plastpoka yfir og óð út. Það var rétt hjá honum. Eftir 5. mín var ég orðinn mígandi blautur og baðaður í talkúmpúðri. Handleggurinn fékk þó miskunn ef ég lyfti honum upp í loftið á meðan það var verið að hella eða sprauta yfir mig vatni.

Hér er sem sagt allsherjar vatnsslagur eftir hádegi í 3 daga. Fólk kemur sér fyrir úti á götu, safnast saman á pallbílum með vatnsbirgðir og labbar um með ofvaksnar vatnsbyssur og slatta af talkúmpúðri, svörtum lit og jafnvel einhverju rauðu og grænu jukki sem þau bæta við út í vatnið. Svo er skvett, hellt yfir og sprautað á gangandi og akandi vegfarendur og það er enginn miskunn. Allir eru skellihlægjandi. Músíkin dynur úti á götu og er hún sambland af Laos poppi og vestrænni danstónlist. Túristarnir taka virkann þátt í þessu og eru margir hverjir vopnaðir vatnsbyssum eða búnir að fá far með einum af pallbílunum sem keyra um og skvetta yfir líðinn. Svo eru náttúrulega skrúðgöngur á hverjum degi til að fagna þessum tímamótum. Mikil gleði...

Nóg um það, þrátt fyrir þennan mikla vatnsslag og frí hérna hefur verið hægt að skoða hin ýmsu musteri og söfn hérna. Ég verð að viðurkenna að L.P. hentar mér mjög vel. Lítill bær með fallegum húsum og götumynd. Fullt af góðum veitingastöðum en staðurinn samt laus við þennan svakalega borgarhávaða sem einkennir flestar borgir heimsins. Umhverfið er ekki verra, meðfram borginni liggur hin mikla Mekong á með skógi vaxið fjalllendi allt í kring. Þetta er einhvern veginn eins og vera kominn í sumarbústaðinn að vera hérna. Þrátt fyrir öll fagnaðarlætin þá er hægt að rölta í 5. mín og þá er maður kominn í náttúrulegt umhverfi, risafiðrildi, á, tré og fjöll og þögn.... Að drekka BeerLao niður við Mekong ánna og fylgjast með sólinni setjast var bara ljúft :).

Það er hægt að fara í fullt af skipulögðum ferðum hérna. Þar sem vatnslaginum er að ljúka þá stefni ég að reyna að skella mér í einhverja svona ferð hvort sem það verður fílatúr, stutt gönguferð eða rúlla niður einhverja ánna á Kayak. Meira um það seinna.

Internettengingar eru ekkert æðislegar hérna þannig að ég veit ekki hvað ég nenni að uploada mikið af myndum. Ég sé til. Gmailið er nokkrar mínútur að opnast hjá mér þannig að ég reikna ekki með því að ég sé með mikinn upload hraða hérna.

Bestu kveðjur frá moskítóflugunum og mér héðan frá Luang Prabang í Laos.

p.s.
Er búinn að heyra eitt lag frá Laos sem er með gamla góða Europe hljómborðsstefinu, töff töff :).

Kaaabúmmmmmmmmmmm

Eins og ég hef bloggað um þá hef haldið því fram að mestu líkur á því að slasa sig í svona ferðalagi eru þegar maður er um borð í leigubíl með misgóðum og/eða misgáðum bílstjóra og svo þegar maður er að ganga yfir götur í löndum með mjög misjafna umferðarmenningu og virðingu fyrir gangandi vegfarendum.

Grunur minn reyndist vera réttur. Haldið þið ekki að það hafi verið keyrt á mann í síðastliðna nótt á leið heim eftir létte pöbbarölt með Dodda. Tælendingur á skellinöðru smellti mig niður þegar ég var á leið yfir gangbraut. Doddi komst yfir heill og horfið á mig fljúga og lenda í götuna. Maður slapp þó þokklega frá þessu, mörsöfnun ferðarinnar hefur eflaust dregið eitthvað úr högginu :). Mar og rispur hér og þar og svo náði maður að skrapa slatta af húð af framhandleggnum. Ég fékk þá loksins tækifæri til þess að nota sjúkragræjurnar sem maður er búinn að vera að dröslast með í 3 mánuði :).

Eftir áreksturinn tóku við miklar deilur við Tælendingana og eina löggu sem mætti á svæðið. Þeir voru náttúrulega ekkert að skilja hvað í andskotanum maður væri að gera að labba yfir göturnar og láta keyra á sig. Hér er nefnilega ekki hefð fyrir því að stoppa fyrir gangandi vegfarendum. Ef maður ætlar að komast yfir götuna þá er þetta eins og gamli góði Frogger leikurinn. Maður bíður eftir gati sem myndast hoppar út á götuna og vonast svo að komast inn á milli bifhjóla og bíla áður en það verður keyrt yfir mann. Þetta er ákveðin list og það hjálpar ekki að stunda þetta í glasi eða á næturnar þegar Tælendingar á skellinöðrum þjóta um og stunda þjóðaríþrótt þeirra sem er að keyra fullir :). Á endanum borgaði ég 500 baht fyrir að hafa látið keyra á mig og bæta vesalings ökumanninum spegilinn sem ég hafði tjónað :). Þetta var náttúrulega bölvuð ókurteisi hjá mér að láta keyra á mig :).

Ég endaði þó með að kíkja á spítalann í dag og láta ganga betur frá þessu til að tryggja að það komi ekki upp sýking á meðan ég er í Laos. Það er víst ekkert meiriháttar sjúkraþjónusta þar :). Það verður áhugavert að sjá hvernig gengur að halda umbúðunum þurrum í 4 daga sem ég á að gera. Málið er nefnilega að nýtt ár (hér er árið 2551) er að hefjast í Tælandi og Laos. Nýja árinu er fagnað með vatnsslag og standa hátíðahöldin í 3 daga. Hér á götum Patong eru allir að vígbúast og eru vatnsbyssur til sölu út um allt hérna. Það tók ca. 3 mínútur að fá fyrstu bununa yfir mig þegar ég kom út af spítalanum :).

Annars er þetta allt mjög spaugilegt eftir á. Ég þakka bara fyrir að hafa ekki slasast alvarlega og ef maður ætlar að láta keyra á sig þá er betra að það sé skellinaðra en bíll :). Annars er þetta í annað skipti sem er keyrt á mig. Lenti í bílslysi þegar ég var 12 ára þannig að ég er að verða reynslubolti. Það slys hafði reyndar alvarlegri afleiðingar í för með sér þannig að ég prísa mig sælan að hafa sloppið þokkalega núna. Fyrir þá sem ekki hafa prófað að láta keyra á sig þá get ég hér með staðfest að maður finnur ekki fyrir því neinum sársauka þegar það er keyrt á mann. Það gerist bara eftir á þegar maður fattar að það er búið að keyra á mann :).

Jæja ekki meira um þetta í bili. Fer til Laos á sunnudaginn. Eintóm gleði!

Phuket

Phuket

Við félagarnir lentum á Phuket fyrir rúmri viku. Lífið er búið að vera ljúft hérna. 30 stiga hiti, sól og passlegur andvari frá hafinu til að kæla mann niður á meðan maður sleikir sólina við sundlaugabakkann eða niður við sjó. Hér eru engar kirkjur, hallir né template þannig að það má segja að batteríinn séu að verða fullendurhlaðinn aftur.

Reyndar er ég nokkuð glaður yfir því að vera á lífi. Frá flugvellinum á Phuket hingað niður til Patong er um 40 mín keyrsla. Við tókum minibus frá flugvellinum og voru 7 aðrir með okkur í honum. Leigubíllinn lagði af stað frá flugvellinum og eftir ca. 200 m. rennur bílinn rólega yfir á öfugan vegarhelming á sama tíma og bíll nálgast úr gagnstæðri átt. Bílstjórinn kippir bílnum yfir á sinn vegahelming og eintóm gleði. S.s. ekkert merkilegt enda við búnir að vera með mörgum lélegum bílstjórum í þessari ferð. Eftir ca. 5 mín var þó orðið ljóst að bílstjórinn var hins vegar ekki bara lélegur bílstjóri heldur var eitthvað meira í gangi. Bílinn rásaði á milli hægri og vinstri helminga vegarins og oft rétt út af veginum sitthvoru meginn áður en kappinn skellti honum aftur inn á veginn. Öryggisbeltin (sem betur fer voru í þessum leigubíl) voru sett á snögglega. Kallinn hélt áfram að keyra á mjög skrautlegann hátt og var nokkrum sinnum nálægt því að keyra niður fólk á skellinöðru og nokkrum sinnum við það að smella framan á bíl úr gagnstæðri átt. Ég naut þess heiðurs að geta horft í augun á honum í baksýnispeglinum þannig að ég sá þegar hann var að berjast við að halda augunum opnum. Eitt skiptið missti ég mig alveg þegar hann lokaði augunum og var á leiðinni framan á bíl. Ég öskraði á kappann og sagði honum að halda sér vakandi meðan hann væri að keyra.

Sem betur fer þá hafði snillingurinn ákveðið að stoppa á túristaferðaskrifstofu með okkur á leiðinni til að reyna að fá smá aukaaur fyrir að koma með túrista sem væri hægt að troða ferðum upp á. Hópurinnn var feginn þegar kallinn stoppaði. Þegar sölumennirnir tóku á móti okkur sögðum við að það væri ekki sénse að við myndum fara með þessum bílstjóra af stað aftur. Hann væri líklega fullur eða á lyfjum. Eftir töluvert tuð fóru þær að skoða málið enda hafði Doddi séð kallinn smella í sig einum sopa úr whiskyfleig á meðan við vorum inni að tuða. Þegar þær fara út að spjalla við karlinn þá dettur hann út úr bílnum. Hann var þá svo blindfullur að hann gat ekki staðið í lappirnar. Hann var kominn langleiðina með þennan whiskypela og eflaust búinn að vera fullur alla helgina. Frískandi!

Við fengum sem betur fer nýan bílstjóra og komumst lifandi á hótelið. Það þykir víst ekki tiltökumál að keyra fullur hérna í Tælandi. Kerlingarnar á ferðaskrifstofunni brostu bara eins og mongólítar og þessi var eflaust kominn í túristakeyrsluna á morgun þegar það er búið að renna aðeins af honum :).

Annars erum við búnir að vera mjög rólegir hérna á Phuket eins og planið var. Við ætluðum upphaflega bara að vera viku hérna en framlengdum svo um eina viku þar sem þetta var svo nice. Við erum búnir að fara í eina skipulagða túristaferð þar sem það var siglt á milli nærliggjandi eyja og þær skoðaðar. Farið er með hraðbát sem tekur um 20-30 farþega. Á hverri eyju / strönd eru síðan um 20-30 bátar að lenda þannig að maður upplifir ekki beint friðsælar óspjallaðar strandperlur eins og ferðirnar eru seldar sem. Þetta var samt skemmtilegur dagsrúntur, smá snorkl, sáum apa, frískandi ferðalag á hraðbátnum og sólin sleikt. Við skoðuðum hina margfrægu strönd sem partur af myndinni Beach var tekinn á. Það sást aðeins í ströndina fyrir hinum 600 túristunum sem voru á þessum 150 metrum :). En aðkoman var flott hehe.

Maður er búinn að vera að vinna í litnum aðeins og það er loksins að koma smá brunka á skrokkinn sjálfan. Á kvöldin hef ég skellt mér niður á strönd og tekið smá skokk á þetta. Rosalega þægilegt að hlaupa í þéttum sandinum þegar sólin er sest og vindurinn nær að kæla mann niður. Reyndar er ekkert eðlilegt hvað ég svitna. Það er alveg ljóst að ég myndi ekki meika að hlaupa maraþon við þessar aðstæður nema að vera með vökva í æð :). Maður verður þó tilbúinn í heilt maraþon í kuldanum heima í haust :).

Á kveldin röltir maður út, etur tælenskan eðalmat og hefur rölt á eina af fjölmörgum knæpum sem má finna hérna og hægt er að fá kaldan Chang bjór (6.4%)til að kæla sig niður með. Við erum búnir að fara á nokkra staði með lifandi tónlist þ.s. við höfum meðal annars fengið að upplifa gömlu góðu tímana með AC/DC, Deep Purple og Metallica og annað gott rokk sem er flutt af Tælenskum coverböndum. Nokkuð skemmtileg upplifun að sjá og reyndar sum þessi coverbönd mjög góð. Hér á Patong er ein gata sem er Babylon þeirra Tælendinga og jafn auðvelt er að fá sér konu og bjór. Það er reyndar dálítið fyndið að rölta um þessa götu og horfa á fjölskyldufólk rölta með börnin sín á milli kynskiptinga, gleðikvenna og sölumanna sem eru að reyna að koma þér inn á "Ping Pong" show :).

Annars eru nokkrir dagar eftir hérna á Phuket til að slaka á, láta nudda sig, sóla sig og gera eitthvað skemmtilegt. Á sunnudaginn mun ég halda til Laos einn míns liðs á meðan Doddi ætlar að halda áfram að njóta alls þess sem hið frábæra strandlíf Tælands hefur upp á að bjóða, þar á meðal Full Moon festivalsins sem verður haldið á Kha Pha Ngan þann 20 apríl.

Þetta er reyndar ekki besti tími ársins til að fara til Laos eða Kambodíu þ.s. Apríl er "heiti" þurri mánuðirinn á þessu svæði og hitastag fer upp í allt að 40 gráður. Mig langar hins vegar að ná að skoða Laos og Kambódíu víst að maður er hérna í heimsálfunni þannig að ég læt mig hafa það. Ef að tíminn leyfir þá reyni ég líklega að detta 2-3 daga til Saigon, Víetnam. Það fer bara eftir því hvernig gengur. Mér skilst að það geti tekið nokkurn tíma að ferðast á milli staða í þessum löndum.

Aðskilnaður okkar Dodda er ekki af illu sprottinn. Reyndar er alveg merkilegt að við séum ekki búnir að drepa hvorn annan eftir að hafa verið nánast saman 24 tíma á dag í 3 mánuði. Reyndar höfum við ekki enn þá náð að rífast sem eflaust flestar stelpur væru búnar að ná að gera á þessum tíma. Ég held að því megi þakka að Doddi sé líklega einn sá afslappaðist náungi sem hægt er að hitta. Ég hef í raun aðeins einu sinni á ævi minni séð Dodda reiðann og það var í þessari ferð þegar einhver gæi í Hong Kong (reyndar einn af mörgum) var að reyna að höstla okkur og fara með okkur á eitthvað Hostel sem við vorum ekki búnir að bóka. Þá vorum við nýbúnir að láta svindla á okkur í leigubíl og Doddanum var algjörlega nóg boðið. Hann gelti illilega að gaurnum og setti upp "reiðasvipinn" sem var nóg til að láta gaurinn átta sig á því að það væri ekki að fara að ganga upp að höstla þennan gæja :). Einstakt móment sem ég mun aldrei gleyma. Ég hefði eiginlega þurft að ná þessu á video.

Látið ykkur ekki verða kalt elskurnar :)

kv,
Ragnar

Frá Kína til Tælands

Jæja þá er dvöl okkar í Kína lokið og erum við nú komnir til Tælands nánar tiltekið Bangkok. Maður er búinn að vera latur í blogginu og myndainnsetningu sem ég bæti hér með úr. Kína lagðist vel í mig. Við vorum 3 daga í Hong Kong eins og ég hafði bloggað stuttlega um og erum svo búnir að vera 5 daga í Peking.

Á leið okkar um heiminn síast inn einn og einn praktískur hlutur í hausinn á okkur þó að það gerist ekkert sérstaklega hratt. Þessi lexía er í boði hússins! Mundu að taka alltaf með símanúmer á hótelinu/hostelinu sem þú ætlar að fara á. Ef viðkomandi land notar ritmál sem er okkur framandi þá er mjög skynsamlegt að prenta út addressuna á viðkomandi ritmáli ef það er í boði.

Það segir sig svo sem sjálft að leigubílstjórar í borgum eins og Peking vita náttúrulega ekki hvar helmingurinn af götum og hverfum er og því er nauðsynlegt hafa símanúmer hótelsins með. Ég hafði náttúrulega skrifað niður heimilisfang hostelsins á ensku en það hjálpar nákvæmlega ekki neitt þegar 95% bílstjóranna tala bara kínversku :). Anyway, eftir smá brölt við að komast á hostelið frá flugvellinum var hringt í þá sem voru hugsanlega við tölvu á Íslandi. Dabbi hjá D3 kom okkur til bjargar og fann símarnúmerið á hostelinu þannig að við komumst loksins á leiðarenda eftir að starfsmaður hostelsins hafði lóðsað vesalings leigubílstjóranum á réttann stað.

Hér er töluð meiri enska en ég hafði gert ráð fyrir þó að hún sé æði mismunandi af gæðum og því mjög algengt að einhver misskilningur komi upp, þó að báðir aðilar hafi verið sannfærðir um að skilaboðinn hefðu komist áleiðis :). Kínverjar hafa þó greinilega mikla trú á mér því að ég hef lent töluvert í því að eiga "einhliða" samræður á kínversku við aðila sem hafa verið sannfærðir um að ég væri ekki í neinum vandræðum með málið þeirra :). Asía er þó þægilegri að því leiti en Suður Ameríka að þeir sem eru að selja þjónustu hér reyna þó að hafa matseðla með enskum lýsingum og myndum sem hjálpa oft mikið :).

Þrátt fyrir að það er líklega gríðarlegur fjöldi af útlendingum hérna þá hverfa þeir í fjöldann af Kínverjum og maður verður einhvern veginn ekki mikið var við þá. Við erum furðulega fólkið á svæðinu og höfum meðal annars lent í því að fólk vilji taka myndir af okkur.

Sölumenn á mörkuðum eru búnir að mastera hvernig á að ná athygli kúnnans og selja honum eitthvað drasl sem honum vantar ekki. "Hello" með mikilli áherslu (mætti kalla það að öskra) er inngangspunkturinn til að ná athygli. Einu til tveimur orðum er svo hent inn á eftir til að lýsa vörunni og lenda sölunni. "Hello, water buy", "Hello, you, stamp buy". Þrátt fyrir miklar freistingar þá stóðst maður öll gylliboð um að kaupa stimpla, stuttermaboli, derhúfur og svo silljón mismunandi mynjagripi um Bejing 2008 ólympíuleikana sem eru að fara að bresta á.

"Hostelið" okkar svokallaða var flottara en 4 stjörnu hótel í Indlandi og mun stærra en 8 fermetra holan sem við gistum í Hong Kong. Það var gott að fá að sofa í hreinum hvítum rúmfötum til tilbreytingar. Enn og aftur sannast að það er ekkert samræmi á milli verðs og gæða. 1.000 krónur á dag á mann voru að skila okkur meiri gæðum en t.d. 100 punda hótelið í London og allt sem var í boði í Indlandi :).

Þrátt fyrir að vera komnir með netta ferðþreytu og vera komnir með ákveðna mynjaeitrun þá náðum við að vera nokkuð virkir í Hong Kong í að skoða bygginar, musteri og annað sem er nauðsynlegt að skoða sem túristi. Ég verð þó að viðurkenna að eftir 3 mánuði á ferð þar sem við erum búnir að skoða slatta af höllum, kirkjum, musterum, görðum og öðru sem er nauðsynlegt að skoða þá fer þetta að renna saman í eina steypu og maður fer að hugsa. "Já enn ein höllin, þessi er líka symmetrísk, með mörgum minni höllum inni í sem líta allar eins út" :). Ekki það að ég sé að kvarta, það er gríðarlega ljúft að vera hérna úti í hita, upplifa nýja hluti og ekki þurfa að taka þátt í köldum vetri á Íslandi veður- og efnahagslega séð :).

Torg hins himneska friðar, Forbidden City og Temple of Heaven eru meðal athyglisverðra staða sem við höfum skoðað hér í Peking. Þó ber Kínamúrinn sjálfur algjörlega af enda eitt af furðum veraldar og ber þann titil með réttu. Það er hægt að skoða múrinn á nokkrum stöðum og við reyndum að fara á stað þ.s. "færri" túristar voru. Við sluppum þokkalega við traffík þ.s. við vorum í fyrra fallinu. Það er fátt hægt að segja um vegginn annað en að þetta er stórbrotið mannvirki í mögnuðu landslagi. 3 tíma göngutúr um vegginn í bjartviðri var hressandi og gaf af sér töluvert magn af myndum. Þó er með vegginn eins og margt annað sem maður hefur séð í þessari ferð að myndir ná sjaldan að lýsa mikilfengleikanum og andrúmsloftinu sem er á þessum sögufrægu stöðum. Skíðalyftur til að auðvelda fólki að komast upp hann og rennibraut til að komast niður taka þó óneitanlega smá glans af þessu en feita og lata fólkið á víst líka rétt á að skoða svona minjar þannig að þetta er kannski í lagi :).

Peking er orðinn mikil stórborg þar sem vestræn áhrif í formi risahótela og verslunargatna blandast við gamla tímann. Borgin sjálf er nokkuð snyrtileg og Kínverjar almennt séð frekar almennilegir í samskiptum. Ég er þó ekki alveg viss um hvernig almenningssamgöngur eiga eftir að ganga upp þegar allir túristarnir bætast við út af Ólympíuleikunum. Í dag eru allir strætóar og neðanjarðarlestir algjörlega pakkaðar og í raun fleiri að nota subwayið en það ber. Við fórum nokkru sinnum í subwayið og það var eiginlega bara fyndið þ.s. að lestin fyllist og svo bætast við ca. 10-15% af fólki í viðbót með því að troða sér inn og bara pakka sér betur saman.

Frá Peking fórum við til Tælands þar sem við stoppuðum í Bangkok áður en við höldum til Phuket (á morgun). Bangkok er s.s. ekki jafn slæm og maður hafði heyrt. Menningarsjokkið hjá okkur er líklega orðið minna heldur en þegar fólk kemur hingað frá sínu heimalandi þar sem við erum búnir að vera í hinum ýmsu stórborgum sem eru margar hverjar ca. jafn sveittar og Bangkok. Stór, menguð stórborg er s.s. ekki neitt sem má ekki finna annars staðar í heiminum. Hér er þó ágætt að vera, gott að borða og ýmislegt að skoða ef manni vantar að skoða musteri og hallir, kínahverfi og garðar o.s.frv. :). Tælendingar eru greinilega mjög glysgjarnir. Höllin og musterinn er gjörsamlega pökkuð af gulli og glingri sem er hlaðið svo þétt niður að myndataka er nánast ómöguleg. Það er mjög gaman og krefjandi að hlusta á enskuna þeirra þar sem það er oft eins og þeir séu að syngja þannig að það tekur mann smá tíma að fatta hvort að það sé verið að tala ensku eða tælensku.

Við förum á morgun til Phuket þar sem strandmenning Tælands verður rannsökuð. Ég stefni á að skoða ekki eina einustu höll né musteri í næstu viku heldur vera í menningarafeitrun á ströndinni :).

Nýjar myndir komnar inn á flickr. Setti inn myndir frá Hong Kong, Peking og Bangkok. Það eru ekki margar myndir af okkur Dodda. Við erum bara of latir við myndatökur af hvor öðrum.

p.s. lét snoða mig í dag í Bangkok þannig að maður er orðinn eins og einn gangandi risaböllur :)

Over and out frá Bangkok

Goa - Á slóðum morðingja og nauðgara

Eftir skoðunarferð okkar Dodda um margar frægustu byggingar Indlands héldum við suður eftir nánar tiltekið í bæ sem kallast Goa og er sumarparadís þeirra Indverja. Strendur og pálamatré draga túrista hingað sem eru örmagna eftir ferðalög innan Indlands. Veðrið var þó ekki svalt. Um 38-39 gráður en þó smá andvari frá sjónum þannig að í skugga var nokkuð þægilegt að vera. Mér tókst reyndar að ná mér í flensu þannig að ég gerði ekki margt heldur hélt mig á Hostelinu og reyndi að losna við hitann sem var sambærilegur og hitastigið úti. Svitamagnið sem verður til við það að vera með hita í svona miklu hitastigi er töluvert.

Þið kannist kannski við nafnið Goa og heitið á ströndinni Anjuna þar sem Scarlett nokkur, ung bresk stúlka var nýlega myrt eftir að henni hafði verið nauðgað. Málið hefur verið til umfjöllunar mikið í heimspressunni. Í kjölfarið hafa vaknað upp ýmsar spurningar um öryggi túrista á ströndum Goa, eiturlyfjasölu á svæðinu, lögregluna og annað. Það er nefnilega þannig að þetta er ekki fyrsta málið og alls ekki það síðasta. Reyndar var það þannig að á þessum 5 dögum sem við vorum þarna var alla vega ein kona kyrkt á hóteli og annari var nauðgað á föstudagskveldi í grennd við hótelið sitt. Í fyrra létust 61 túristi í Goa. I kid you not. Ég er ekki viss hver talan er í dag en ég held að hún sé kominn í kringum 20.

Þetta eru reyndar ekki allt morð eða nauðganir á konum. Eitthvað er um að túristar látist af ofneyslu eiturlyfja og miðað við umferðina í Indlandi þó hljóta einhverjir að látast í umferðaslysum. Fjölmiðlar hafa farið hamförum hérna í umræðu sinni um þetta mál. Sumum finnst heimspressan ekki vera sanngjörn, aðrir taka þann pólinn í hæðina að nú sé tími kominn til að breyta ásýnd Goa og taka til á ströndunum og losa samfélagið við þessa kvilla "sem eru komnir í ljós" s.s. eiturlyfjavandamálið í Goa sem þeir virðast vera að fatta að sé til staðar. Það gæti reyndar ekki farið fram hjá neinum en það er margt sem menn sjá ekki ef þeir vilja ekki sjá það :).

Ef það er eitthvað sem er búið að bjóða manni jafn og og leigubíl og skellinöðru til leigu þá eru það eiturlyf. Við ströndina standa eiturlyfjasalarnir í röðum tilbúnir að bjóða þér í að reykja, kaupa kók, e eða önnur efni sem þér gæti vantað á meðan þú sólar þig. Á ströndinni sem við erum á (Anjuna) eru það Indverjarnir sem stjórna fíkniefnasölunni. Strandlengjan sjálf geymir líklega einhverjar 20 strendur og eitthvað af þeim eru undir stjórn rússnesskra fíkniefnasala. Við urðum varir við fíkniefnasala eftir klukkutíma, fjölmiðlar og stjórnvöld eru að fatta þetta núna :).

Annars vildi ég ekki vera kvennmaður hérna. Þær fáu götur sem eru upplýstar er mjög illa upplýstar. Manni er nógu illa við það að vera að labba úti hérna á kvöldin og ef ég væri kvennmaður og þó að ég væri í hóp kvennmanna léti ég mér ekki detta það í hug miðað við lýsingar á fjölda nauðgunar og ofbeldismála sem vestrænar konur lenda í hér. Það er nefnilega þannig að hér virðist vera viðhorfið að þetta sé þeim sjálfum að kenna af því að þær séu druslulega til fara. Í Indlandi tíðkast nefnilega ekki að kvenfólk sýni mikið af holdi. Maður spyr sig þá hvort að það sé þá ekki skynsamlegt að vera ekki að auglýsa þennan bæ sem paradís fyrir sólarunnendur. Það er nefnilega þannig að fólk fækkar fötum á sólarströndum :). Umræðan hérna um "réttlæti" nauðgunar nær í raun svo langt að það er rætt um hana í sjónvarpi og fjölmiðlum þó að þeir séu að rembasat við að vera pólitískt réttir. Þó dettur alltaf inn ein og eins setning sem sýnir þetta viðhorf. T.d. er mikið rætt um sönnunarbyrði í máli Scarlettar. Þeim finnst nefnilega ekki alveg sannað að henni hafi verið nauðgað þar sem mögulega hafi hún táldregið þá, og jú hún var náttúrulega svo búinn að drekka og taka eiturlyf. Hehe mjög spes viðhorf.

Annars get ég vottað að það er engin þörf fyrir neinn sem hefur nokkurn tíman verið á alvöru sólarströnd að koma hingað og sóla sig. Það er svona Indverski stílinn á þessu öllu. Strendurnar eru skítugar með drasli út um all, hrörlegum skúrum, pirrandi sölumönnum, beljum og öðru sem á ekki heima á alvöru sólarströnd. Þessi gullmoli sem Anjuna á að vera er nokkurhundruð metra strandlengja sem eftir hádegi verður að 10 m ræfli þegar það fer að flæða að. Strandlengjan og göturnar í kringum hana eru eins og annað í Indlandi. Ófrágengið og rusl út um allt. Á 5 dögum höfum við hvorki sé lögreglubíl né lögreglu á svæðinu en það er þó nóg af eiturlyfjasölum hér.

Það var þó ágætt að taka veikindinn út hér. Kostaði okkur ekkert að gista hérna og maturinn ódýr þannig það var fínt að taka þetta út hér.

Annars erum við komnir til Hong Kong og búnir að vera þar í 3 daga. Frábær borg sem er þægilegt að ferðast um, skoða, versla og eta. Ef þið eigið einhvern tíman leið til Kína þá mæli ég hiklaust með því að taka 4-5 daga hérna.

Indland - land nanbrauðsins og Taj Mahal

Við álfarnir lentum í Delhi þann 6. mars eftir "aðeins" 9.5 tíma flug frá Tokyo. Við komum úr þægilega kaldri Tokyo yfir í brennandi Indland sem er þó enn þolanlegt en það styttist þó óðum í að hitinn verði óbærilegur hér. Það er aðeins 35-39 stiga hiti hér á daginn sem þykir í lagi :). Heimamenn lifa þetta víst af upp í 40-43 en í maí og júní þegar hitinn nálgast 48 gráður þá er víst "off season" hjá þeim :).

Annars var Tokyo frábær. Ég mæli hiklaust með heimsókn þangað þó að það sé hægt að velja betri tímasetningu en við hitastigslega séð. Japaninn er hjálplegur, hreinlátur, tillitssamur við náungann (alla vega í Tokyo) og býr til gott Sushi. Er hægt að biðja um eitthvað betra? Ég ætla ekki að þreyta ykkur með upptalningum á hvað við erum búnir að skoða hér á þessum stutta tíma en við erum búnir að rölta um þó nokkra flotta garða, skoða nokkur musteri, fiskmarkaðinn og einhver söfn. Við náðum þó ekki að fara út á lífið í Roppongi né syngja í Karioke. Ég veit, þetta er lélegt og ég skammast mín en orkan var bara ekki til staðar.

Við náðum að eta slatta af Sushi og toppuðum á síðasta degi þegar við fórum og átum hádegismat á þekktum stað sem er með matseðilinn á frönsku og japönsku, mjög góð hugmynd ef þú vilt sjá til þess að enginn viti hvað hann er að fara að borða. Maturinn mjög góður og staðurinn mjög flottur. Um kveldið og átum 5 rétta veislu teppanyaki style. Kobe kjet var þar á meðal þannig að maður er orðinn official Kobe meat eater ala Japan! Þið sem hafið ekki etið Kobei í Japan, þið eruð bara ekki í sömu deild :).

Það kom enn og aftur í ljós að þessi 300 þúsund manna þjóð okkar er alls staðar og það er ekki hægt að forðast hana. Á leið okkar til að skoða höll einhvers keisarans löbbum við fram hjá hóp af 4 stelpum sem voru að tala saman. Þaulæfð eyru okkar greindu strax að ekki var um japönsku né frönsku að ræða heldur íslensku! Þarna voru á ferð stelpur sem voru að hefja 3 mánaða asíuferð sína og auðvitað rekast þær á okkur. Nú erum við búnir að fara til 7 landa og við erum búnir að hitta Íslendinga fyrir tilviljun 3 sinnum á þessum 2 mánuðum. Crazy!

Back to India. Í leti okkar og tímaþröng keyptum við 6 daga pakkaferð til að skoða svæði sem er skilgreint sem "Gullni þríhyrningurinn" (hljómar kunnulega er það ekki :)). Þegar við lentum á "stórglæsilegri" flugstöðinni í Delhi, tók á móti okkur bílstjóri og fulltrúi ferðaskrifstofunnar og skutla okkur upp á "stórglæsilegt" 4 stjörnu hótelið okkar hér í New Delhi. Hótel í Indlandi eru annáluð fyrir það að standa ekki undir stjörnugjöfinni þegar komið er fram hjá anddyrinu. Þessi tvö 4 stjörnu hótel sem við höfum gist á staðfesta það algjörlega. 3 stjörnuhótelið okkar í Tokyo fengi 8 stjörnur miðað við hreinlætið og aðbúnaðinn í herbergjunum hérna :). Ekki að það skipti máli, bara fyndið að sjá skítugt baðherbergi, fúkkalykt í herbergjum og kokkinn með hvíta drulluskítuga svuntu standandi að steykja ommilettur við morgunverðarhlaðborðið :). Annars er 3 stjörnu hótelið okkar hérna í Jaipur mjög flott þannig að ef þið kíkið til Indlands verið viðbúinn að rýna ekki bara í stjörnurnar :).

við erum búnir að vera hér í 3 daga og búnir að sjá ýmislegt. Indland er land öfganna. Hér má finna margar fegurstu byggingar í heimi, og hér er margt um fallega hluti. Hins vegar má líka finna ótrúlegt magn af skít og rusli í hverfum í mikilli niðurníðslu. Það virðist ekki vera neinn millivegur hér og munurinn á milli fátækra og ríka er líklega eins mikill og hann getur orðið nokkurs staðar í heiminum. Almennt séð virðist viðhald á götum og umhverfi borgara ekki vera í forgangi. Indverjar eru gríðarlega stoltir af borgunum sínum og sögufrægu mynjunum sem þær geyma. Það virðist hins vegar ekki ergja þá neitt að það séu rusl og ruslahrúgur út um allar götur sem vel flestar eru uppgrafnar og hálfkláraðar. Hér eru allir með bros á vör og svífa í gegnum daginn horfandi á ruslið og eru bara sáttir :).

Við skoðuðum Delhi á fyrsta degi. Delhi skiptis í 2 hluta. New Delhi sem er "skipulagði hlutinn" af Delhi, og var að mestu byggð undir stjórn Breta, og svo gamla Delhi þ.s. efnaminna fólkið er ríkjandi og niðurnýðslan algjör. Rafmagnskaplar hanga meðfram húsum í algjöru reiðuleysi, umferðin er eins geðveik og hún getur verið, þó að hún sé reyndar alveg crazy hér í Indlandi almennt. Fyrir utan helstu ríkisbyggingar, moskur og önnur fræg kennileiti þá verður Indland líklega seint sakað um að eiga stórglæsilegar borgir ef við horfum fram hjá sögufrægum byggingum sem voru reistar fyrir mörgum öldum. Við erum búnir að heimsækja Delhi, Agra og Jaipur hér í Norður Indlandi og almennt séð eru þessar borgir í algjörri niðurnýðslu.

Umferðin hérna er algjört ævintýrir. Hér virðast gilda 2 reglur. Það skal fara eftir umferðarljósum þar sem þau eru. Það skal keyra vinstra meginn á akrein. Seinni reglan er þó nokkuð frjálsleg. Góður slatti af flauti, óþolinmæði og hugrekki knúa menn til að fara töluvert mikið yfir á hægri helming þegar þeir þurfa að komast fram hjá umferð sem er hvort sem er ekki að hreyfast í hvoruga áttina. Annars er kannski ekki hægt að tala um helminga þar sem þeir eru ekkert að merkja neinar akreinar. Þetta er bara gata og það á að nota hana :). Það er líka magnað að sjá hvernig þeir nýta faratækinn. Litlu þríhjólin sem eru hönnuð fyrir 3 má oft sjá með 7-8 manns. 2-3 á móturhjóli eru algeng sjón en metið er 4 á sama móturhjóli :).

Við fórum til Agra, heimaborgar Taj Mahal, með lest. Ferðin sjálf var þægileg en útsýnið var magnað. Rykmettað mystrið olli því að maður sá ca. 7-10 metra út úr lestinni. Skyggnið batnaði þó þegar sólinn hækkaði. Það sem var þó magnaðast var að sjá aðbúnað fólks hér í Indlandi. Aðeins 5-10 mín frá lestarstöðinni fóru að glitta í línur af fólki sem sat á hækkjum sér meðfram lestarteinunum með vatnsflösku sér við hlið. Þetta fólk var sem sagt að létta á sér þarna í rólegheitunum við lestarteinana og tilbúið að skola afraksturinn með smá vatni og vinstri handleggnum. Við erum ekki að tala um 1-2 sem voru að létta á sér. Þetta voru tugir manna að taka morgunskituna á fleiri kílómetra flæmi. Mögnuð sýn.

Húsakostur þessa fólks var á alla vega, hrörlegir kofar úr múrsteinum, tjöld, strákofar og annað sem einhvern veginn hangir saman og eru staðsett í nágrenni við lestarteinana. Greinilegt að frárennslikerfi er ekki til staðar og vatnsveitukerfið er greinilega fátæklegt því 50 m. frá þar sem fólk var að tefla við páfann mátti sjá ungann dreng dæla vatni í fötu úr vatnsbrunni.

Við komu okkur til Akra fórum við strax út að skoða frægustu byggingu í heimi Taj Mahal. Í brennandi hitanum röltum við um þessa mögnuðu byggingu ásamt þúsund annarra ferðamanna. Mögnuð sýn og magnað byggingarafrek. Það tók víst 20.000 manns um 20 ár að byggja hana og öll fínustu efni notuð til þess. Munstur sem má sjá í hvítum marmaranum eru öll búinn til úr eðalsteinum sem eru innfelldir í marmarinn. Á þessum tíma var sement ekki í boði þannig að byggingar hér voru reistar með því að nota einhverja sykurblöndu til að halda saman steinunum. Þetta heldur enn í dag þrátt fyrir að jarðskjálftar hafi dunið á svæðinu á þessum nokkuð hundruð árum. Við erum þá búnir að sjá 3 af 7 furðum veraldar :). Það verður þó að segja að túristar eyðileggja eiginlega túrismann sjálfann :). Það er einhver glansi sem fer af því þegar maður er að skoða þessa frægustu staði heimsins og það sést varla í þá fyrir þúsund túrista sem eru á svæðinu í sama hlutverki.

Við eyddum deginum í gær til að komast til Jaipur, dagurinn í dag fór í að skoða fleiri musteri, hallir og aðra áhugaverða staði. Allt magnaðar byggingar en Jaipur sjálf er þó jafn hrörleg og Agra og Delhi. Við fórum upp í eina höllina á baki fíls. Gaman að prófa það þó að dýraverndunarsinnar séu eflaust ekki hrifnir af svona túrisma. Við þurftum að bíða í röð í 30 mínútur til að komast í þennan fílatúr. Á þessum tíma sáum við mátt Indverskra sölumanna sem hafa þó ekki enn náð til okkar. Með því að væla og tuða í sama fólkinu nógu lengi þá virðist fólk brotna á endanum og kaupa eitthvað drasl sem það hefur ekkert að gera við s.s. bol með fíl á, hálsmenni með fíl á eða útskorinn fíl úr við :).

Jæja restin af deginum í dag fer í að komast aftur til Baka til Delhi með lest og á morgun fljúgum við svo til Goa á Suður Indlandi með hinu stórkostlega flugfélagi Kingfisher (sem er bjórframleiðandi by the way).

Ferðakveðjur,
Ragnar

Komnir til Tokyo

Kallarnir komu til Tokyo í gær eftir þokkalega langt ferðalag þar sem við töpuðum heilum dag úr lífi okkar eins og lesa má í fyrri færslu. Eftir nokkrar æfingar í lestakerfum borgarinnar og rölt fundum við hótelið okkar góða sem er staðsett nokkuð vel central í hverfi sem kallast Akasaka. Mjög gott hótel á fínu verði með öllu því nauðsynlegasta s.s. tölvustýrt klósett með hitastilli, rassskolara og öðrum útbúnaði sem ekkert klósett getur verið án.

Annars náðum við að toppa allt á fimmutdeginum á Hawaii. Dagsetningar og vikudagar voru farnir að renna saman í hausnum á okkur báðum. Því vorum við búnir að pakka og panta skutlu til að fara með okkur út á flugvöll á föstudagsmorgni frá Hawaii. Það var sem sagt einum degi of snemma þar sem við áttum að fljúga á laugardeginum 1. mars. Kl 23 á fimmtudagskvöldinu kveiknaði þó á nokkrum heilasellum og málið var skoðað betur. Við afpöntuðum því skutlunum um morguninn og græddum því aukadag á Hawaii til að ná okkur í meira Tan og slaka á :).

Reyndar var snillinni ekki lokið á Hawaii. Eins og ég hef ritað um áður þá virðist hostelið okkar vera "inn" hjá "Stjörnuförum" (það er samkynhneigðum karlmönnum). Það eru alla vega 2 af fjórum starfsmönnun hostelsins alveg kengbeygðir og sá þriðji var sterklega grunaður um að hafa þessa tendanca líka. Alla vega þá leggjumst við Doddi til kvílu á fimmtudagskveldinu glaðir vitandi að við eigum eftir einn sólardag á Hawaii. Um nóttina rankar Doddinn við sér. Næmur sem Ninjabardagamaður vaknar Doddinn við hvaða ógn sem er að næturlagi. Í þetta skiptir er að kengbeygður stjörnufari að gægjast inn í svefnplássið hjá Dodda og taka út föngulegann afturendann á honum. Þegar hann sér að Doddinn er vaknaður stingur hann sér snögglega út úr herberginu lúppulegur án þess að segja orð.

Þetta fékk maður svo að frétta um morguninn þegar ég vaknaði. Hvort að sá svarti hafi stundað þetta vitum við ekki en þetta er s.s. skiljanlegt enda of mikil freysting fyrir greyið, sérstaklega eftir að Doddi var búinn að rölta um svæðið olíuborinn og glansandi sem Sólguðinn sjálfur. Alla vega mjög fyndið eftir á þó að Dodda hafi ekki fundist þetta fyndið um morguninn :).

Back to Tokyo. Flugið hingað var nice þrátt fyrir mjög lítil sæti. Við báðum um sæti við neyðarútganginn á okkur þannig að lengdinn slapp. Þó var rétt að við slyppum ofan í sætin á breiddina. Það er alveg ljóst að þykkir Bandaríkjamenn eru ekki að fara að fljúga með þessu flugfélagi. Annars var þessi 8.5 klst. flugferð bara mjög nice, nóg af góðu sjónvarpsefni, mjög góður matur og þjónustann sú besta sem við höfum fengið í flugfélagi hingað til.

Þegar við kappar komum upp á hótel í gær um 5 leytið var ákveðið að leggja sig aðeins eftir langt ferðalag auk þess sem svefninn hafði ekki verið mikill nóttina fyrir flugið enda föstudagskvöld á Hawaii og fólk á hostelinu á leið á djammið, koma af djamminu og svo djamm allt í kringum hostelið. Við vöknuðum sem sagt báðir í nótt um 02 þannig að það var ekki gert neitt í gærkveldi annað en að sofa. Vorum því komnir fram úr fyrir kl. 06 í morgun eftir 13 tíma svefn, átum morgunmat og fórum svo að rannsaka Tokyo. Skemmtilegt er frá því að segja frá því að þegar við opnuðum hurðina þá tók á móti okkur einstaklingur sem var sofandi á gólfinu og herbergislykillinn hans við hliðina á honum. Sá hefur fundið gleðina í gærkveldi það er greinilegt. Bakkus hefur þó eitthvað þvælst fyrir honum þegar hann var að reyna komast inn til sín og því hefur hann ákveðið að best væri að leggja sig bara þarna á gólfinu :).

Við komum um 8 leytið út í Metroinn. Það var mjög áhugaverð reynsla. Á þessum tíma er lestarkefið algjörlega pakkað, lestirnar stútfullar af litla fólkinu og gangarnir enn þá pakkaðari af fólki á hraðferð. Það er eins gott að vera með á hreinu í hvaða átt maður ætlar að fara því fólkstraumurinn er mikill og ef maður hikar eitthvað þá er hætta á að vera keyrður niður.

Við erum búnir að rúlla fram og til baka um borgina í dag, skoða einhverja garða, kynnast Metro kerfinu betur, fá okkur Susí, verlsa (Doddinn búinn að versla nýja linsu á Canon græjuna góðu) og margt fleira. Við eigum hitta félaga Dodda á morgun kl 05.30 á fiskimarkaði sem er mjög frægur hérna. Það er víst mikil upplifun að sjá actionið þegar þeir eru að koma markaðnum í gang. Annars er Tokyo mjög flott borg, ýkt eins og maður vissi en hrein og snyrtileg. Tokyobúar virðast hins vegar hafa mikla sýklafóbíu því að það er slatti af fólki hérna sem gengur með svona andlitsgrímur eins og skurðlæknar. Af hverju veit ég ekki því að loftið hér er mun betra en í flestum stórborgum sem maður hefur verið í.

Jæja, þá er bara að halda áfram að túristast, eta súsí og hanga í metroinu!

Aloha frá Hawaii

Við drengir erum búnir að vera í viku hérna á Hawaii í mikilli afslöppun á eyju sem heitir Ohahu og er ein af 2 stærstu eyjunum í Hawaii eyjaklasanum. Farmer Tanið hefur eitthvað minnkað þó ekki mikið þrátt fyrir mikla veðurblíður hérna. Við höfum þó þurft að þola 2 daga þar sem það hefur verið skýjað annars er hér yndislega passlega heitt. 20-25 stiga hiti og sól og passlega rakt. Svo sweeeeeeeeeeeeeeeet.

Við gistum í 6 manna herbergi á hosteli sem heitir Seaside Hawaii Hostel. Fínasta hostel og vikan hér kostar okkur minna en nótt á hóteli á Hawaii. Það virðist vera dálítið gay stemming hérna í grennd við og á þessu Hosteli og ég er alveg sannfærður um að flestir telji að við Doddi séum par enda helvíti huggulegir saman :). Einn afgreiðslumaðurinn hérna er eins öfugur og þeir verða og eitt helsta áhugamál hans er að blikka okkur Dodda. Ég held þó að Doddi hafi unnið vinsældakosninguna þegar hann var á röltinu hérna á svæðinu olíuborinn og glansandi eins og sólguðinn sjálfur.

Við tókum einn dag í að kíkja á Pearl Harbor. Mjög áhugaverð ferð þ.s. við kíktum ofan í sögufrægan kafbát, USS Bowfish, skoðuðum eitt af frægari hérskipum þeirra Bandaríkjamann "USS Missouri", flugvélasafn og safn um seinni heimstyrjöldina og árásina á Pearl Harbor. Þá kíktum við líka inni í Honolulu sem virðist vera miðstöð viðskipta hérna á eyjunni með skýjakljúfum og öðru tilheyrandi. Stutt ferð var tekinn í kínahverfið hér á Waikiki sem er ca. 2 götur :) og gerðar bragðprófanir á Víetnömskum mat. Very good!

Við lögðum líka í mikla strætóferð á norðurhluta eyjarinnar til að kíkja á alvöru öldur og "surfera". Eftir 2 tíma strætóferð komumst við loksins á áfangastað sem kallast "Pipeline". Þar mátti sjá haug af snarrugluðu liði surfa í öldum sem voru víst í kringum 20 fet á hæð. Þetta er eitthvað sem virkaði ekki neitt sérstaklega skynsamlegt nema að maður sér frábær sundmaður því mannskapurinn var töluvert langt úti og krafturinn í öldunum og útsogið mjög mikið. Á meðan við vorum þarna þá kom einmitt eitt brettið á land án eigandans. Mannskapurinn á ströndinni var s.s. ekki að stressa sig yfir því. 15 mínútum seinna fór eigandinn að nálgast ströndina eins og korktappi þar sem hann kastaðist fram og til baka í öldunum en silaðist þó hægt og rólega nær landi. Greinilega vanur maður á ferð. Ég held að flestir sem ég þekki hefðu verið drukknaðir í þessu ölduróti. Annars eru þeir líka með svona fínan minnisvarða um þá sem hafa dáið í Pipelininu ofan við ströndina þannig að menn gleymast ekki þó að hafið gleypi þá :).

Waikiki heitir bærinn sem við erum í og er aðal túrista staðurinn hérna. Hér er allt morandi í Japönum hvert sem maður lítur og meira að segja sumar búðir og veitingastaðir sem eru með auglýsingar á Japönsku þannig að það er greinilegt að þetta er staðurinn til að fara í frí á ef maður er frá Japan. Annars er Hawaii fínn túrista staður. Nóg af ströndum hérna og nóg að gera, snorkla, kayakar, labba, versla, eta, eta meira o.s.frv. Ef maður vill hins vegar sjá strákofa og konur með blóm í hári og stunda húladansa þá eru litlu eyjurnar líklega málið. Við erum alla vega búnir að hafa það mjög fínt hérna og erum tilbúnir að leggja í næsta 10 tíma flug sem verður klukkan 8 í fyrramálið.

Við höldum sem sagt til Tokyo í fyrramálið. Leggjum af stað á laugardegi og komum þangað á sunnudegi. Jebb, við töpum sem sagt einum degi af lífi okkar við þetta ferðalag frá Hawaii til Tokyo þar sem við förum frá -10 GMT time zonei sem við erum á hér í Hawai fram í +9GMT time zone í Tokyo. Við verðum 4 daga í Tokyo og svo er það Indland. Við vorum einmitt að panta okkur einhverja 5 daga pakkaferð í Indlandi. Verðum þar með okkar private bílstjóra sem mun rúlla með okkur á milli túrista staða þannig að við ættum að fá gott overview á fyrstu 5 dögunum. Þetta verður spennandi, loksins alvöru menningarsjokk framundan :).

Á slóðum Óskarsins

Á slóðum Óskarsins

Þá er dvöl okkar drengja í L.A. lokið og ég verð að segja að ég syrgi það ekki. Ég hef reyndar komið áður til LA þannig að ég gerði ekki miklar væntingar til borgarinnar. Hér er fátt fyrir ferðamann að sækja sem hann getur ekki fundið alls staðar annars staðar í heiminum nema að hann sé gríðarlegur áhugamaður um kvikmyndir þá er rölt um Hollywood Boulaward og bíltúr um hverfi Hollywood stjarnanna eitthvað sem menn gætu haft ánægju af. Bílaleigubíll er hins vegar nauðsynlegur hérna því að vegalengdir eru miklar og leigubílakostnaður fljótur að hrannast upp (ræðum ekki um hver hann var hjá okkur :)).

Hér erum við búnir að vera að takast á við vetrahörkur LA búa. Íklæddir flíspeysum, gallabuxum og lokuðum skóm höfum við arkað um stræti LA að drepast úr kulda. Við höfum þurft að þola allt niður í 10 gráðu hita og rigningu inn á milli. Það er nauðsynlegt að lenda í svona heimskautaveðri til að læra að meta þessar 30 gráður sem við höfum þurft að þola hingað til :).

Þar sem USA var eina leið okkar til að fara frá Suður Ameríku var ákveðið að taka þetta 4 daga stop hér í LA og skella okkur svo í rómantíska ferð til Hawai :). Við erum búnir að ná okkar markmiðum hér í LA sem voru einföld. Senda hluta af farangri sem ekki er þörf á lengur heim, skerða hár okkar og fjárfesta í raftækjum sem er nauðsynlegt að gera þegar maður er staðsettur í Bandaríkjunum og ein af fáum ástæðum sem fólk ætti að gera sér ferð hingað.

Við komu okkar á hið stórglæsilega Liberty Hótel tók við mér pakki sem ég hafði pantað á Amazon. Garmin 305 púlsmælir með innbyggðu GPS tæki. Stórskemmtilegt tæki sem er "nauðsynlegt" fyrir alla karlmenn sem eiga strigaskó að eiga :). Linksys iPhone, Skype sími með innbyggðri WiFi tengingu var einnig keyptur svo hægt væri að vera í talsambandi við gamla góða Frónið. Símasamband hefur verið mjög brösult hjá okkur í SA þannig að það var ákveðið að fjárfesta í þessari græju. Ef einhver vill ná í mig þá er bara að adda ragnar.gunnaugsson inni á Skype og svo bara að bjalla þegar ég er online (þá er ég sem sagt með kveikt á símanum og inni á þráðlausu neti).

Við vorum ekki hættir, strigaskór voru keyptir þ.s. ég er að fara yfirum af hreyfingarleysi og svo smellti maður sér á eitt stykki fartölvu á heila $500 (14" skjár, 160GB drif, DVD brennari. Reyndar drasl batterí en...) sem ég er einmitt að nota núna til að blogga á meðan við erum að bíða eftir flugvélinni til Hawai. Tölvubúnaður Hostela og internetkaffihúsa hefur verið mjög misjafn og því ákveðið að fjárfesta í þessum grip til að hafa aðgengi að "öruggri" tölvu sem tekur ekki 10 mín að framkvæma einföldustu aðgerðir á. Hingað til erum við búnir að fara í 18 flug og eyða fleiri klukkustundum á leið til og frá flugvöllum og inni í flugvél en ég vill hugsa um. Því er mjög ljúft að geta eytt tímanum í að blogga, flokka myndir og annað á meðan maður hangir á flugvellinum.

Doddinn lét heldur ekki sitt eftir liggja. Hann brotnaði loksins og keypti sér Canon 40D myndavél (pro stuff fyrir þá sem ekki vita) og "ultra digital sterió" linsu með stabilizer svo hann geti nú náð að festa alla fegurðina á filmu sem er framundan. Þetta eru miklar gleðifréttir þar sem hann er nú búinn að vera að hugsa um þetta frá upphafi ferðar hve æðislegt væri að eiga svona vél. Nú liggur hann uppi í rúmi á kvöldin og strýkur elskunni og nuddar á henni takanna. Ef ég væri ekki með labbann, símann og GPS tækið mitt til að gæla við þá væri ég eflaust afbrýðisamur :).

Annars er þetta hótel okkar crap enda ódýrt. Staðsetningin er þó frábær, 50m frá Kodiak Theater á Hollywood Boulavard sem er miðpunkturinn á þessu fræga stjörnulagða stræti. Óskarsverðlaunaafhendinginn verður einmitt haldinn í þessu bíói næstkomandi sunnudag og hefur undirbúningur staðið yfir frá því að við mættum á svæðið og var rauði dregillinn, áherfandapallar og annað komið upp þegar við fórum í dag. Leiðinlegt fyrir Doddann að við þurfum fara áður en stjörnunar mæta á svæðið en ég græt það s.s. ekki enda lítill áhugamaður um Hollywood stjörnur.

Við gerðumst svo frægir að fara og eta á Hooters stað sem var á H.B. Ekkert meira viðeigandi en að mæta á Hooters í þeirri borg þ.s. það telst til undantekningar ef kona er ekki með sílikon í brjóstunum :). Þetta eru illa kjánalegir staðir en nauðsynlegt fyrir allar manneskjur að heimsækja alla vega einn svona einhvern tímann um ævina. Mæli frekar með Fridays og Rubys ef þið viljið góðann mat þó :). Annars fórum við líka á iHop á morgnanna, Internation House of Pancakes :), og úðuðum í okkur eggjum, beikoni og pönnukökum á Ameríska vísu. Þessi búlla er opinn 24 tíma á sólarhring ef maður lendir í alvarlegum kólesteról skorti og vill moka svo sem einum stakk af pönnukökum í ranann á sér. Aðeins í Ameríku :).

Hawai er næst á dagskránni. Við verðum þar í 7 daga og höldum svo til Tokyo í 5 daga, Indlands í 2 vikur og svo Kína í 10 daga. Það var einmitt farið í Borders og náð sér í fróðleik um þá staði sem við ætlum að heimsækja næsta mánuðinn. Það er ekki vitað nákvæmlega hvað við ætlum að gera á Hawai fyrir utan að skoða Pearl Harbor, pálmatré, drekka Pina Colada og liggja á ströndinni og "tana" okkur. Við erum báðir tilbúnir að taka ströndina með stæl og "tana" okkur í drals enda er "Farmer tanið" á okkur orðið all hrikalegt. Haus, framhendleggir og lappir fyrir neðan hné hafa náð lit. Annað er HVÍTT og vandamálið versnar með hverjum sólardeginum sem líður.

Kveðjur frá Los Angeles International Airport,
Ragnar

Rio og Santiago

Smá update ur sólinni. Við yfirgáfum Rio eftir 3 daga í þessari frægustu borg Suður Ameríku. Mættir þokkalega snemma upp á flugvöll til að missa nú ekki af vélinni. Eftir að hafa verið klukkutíma í röð til að checka sig inn var maður ekkert sérstaklega ferskur að frétta að flugið hefði tafist um 5 tíma :(. Ekkert að gera við því annað en að hanga á flugvellinum og éta flugvallarmat og lesa tímarit. Fátt skemmtilegra en að vera 7 klukkustundir á flugvelli. Annars var flugið til Chile ekki nema rétt rúmir 3 tímar þannig að við vorum komnir til Santiago um 6 um morguninn og tilbúnir að taka túristann á þetta eftir 6 tíma svefn.

Annars var Rio mjög nice. Hitinn og rakinn var reyndar helvíti mikill. Rúmlega 30 gráður á daginn og svo fór hitinn kannski niður í 26 gráður á kvöldinn en rakinn var gríðarlegur. Það voru ófáir lítrar af svita af svita sem láku af manni á þessum 3 dögum þarna. Hitinn og rakinn hér í Chile er mun þægilegri. Um 30 stig á daginn og ekki svo rakt og svo dettur hitinn niður í 15-18 gráður á kvöldin þannig að maður getur farið í gallabuxur og skó á kvöldin sem er mjög nice að geta gert án þess að þurfa hafa áhyggjur af vökvaskorti.

Daginn áður en við Doddi fórum til Chile smelltum við okkur í svona skipulagða dagsferð um Rio. Við vorum sóttir af algjörum nagla á Hostelið. Sá hafði búið í New York í 8 ára og var bæði með hreiminn og taktana þess til sönnunar. Það var byrjað á því að taka 30 mín. hike upp á einhverja hæð þarna inni í borginni. Af henni er gott útsýni yfir suðursvæði Rio þannig að maður sá vel yfir strendurnar og hvernig þær liggja. Fyrir þá sem halda að Copacabana sé málið í Rio þá er það þannig að Copacabana er þekktust en Ipanema og Leblon þykja vera bestu hverfin og bestu strandirnar. Annars eru þessar strendur s.s. allar eins, hiti sól og fólk að maka á sig sólarolíu ásamt uppáþrengjandi sölumönnum.

Eftir að kallinn var búinn að útskýra hvernig Rio City liggur og við búin að sóla okkur aðeins til að þurrka svitann sem varð til á leiðinni upp var haldið í hann og keyrt að Jesússtyttunni góðu. Á leiðinni var leiðsögumaðurinn á fullu að útskýringa hvernig ríkir og fátækir búa saman í borginni og hvernig Favelurnar (fátækrahverfin) liggja upp við hverfi ríka fólksins. Í raun er þetta nokkuð magnað þar sem venjulega liggja fátækrahverfinn í útjaðri borga en hér er þetta þannig að við getum haft eina götu sem er full af rándýrum húsum og svo liggur kannski eitt stykki fátækrahverfi með 100.000 þúsund manns 50 metra frá.

Jesússtyttan var flott. Nú erum við þá búnir að sjá 2 af 7 undrum veraldar. Einhverra hluta vegna var ákveðið að gera þessu styttu að einu 7 undrum veraldar. 38 m. há og nokkuð glæsileg. Samt eiginlega ekki hægt að taka myndir þarna fyrir fjölda túrista á svæðinu. Næst var haldið í hverfi sem heitir Santa Teresa sem er eitt elsta hverfið í Rio. Þar fórum við og átum Fijonas (eða eitthvað) sem er traditional baunaréttur Brazilíumanna. Nýrnabaunir, hrísgrjón, svínakjöt og svínapura hökkuð og í stykkjum sem er dreift yfir herlegheitin. Þessi máltíð sá til þess að maður þurfti ekki að eta næstu 24 tíma :). Það var keyrt meira um borgina og við fengum útskýringar á mismunadi hverfum Rio. Komnir heim seinnipartinn til að taka smá siestu á þetta.

Um kvöldið fórum við svo í bæjarleiðangur með Ástrala, Íra og Sænsku pari sem bjuggu öll á hostelinu. Írinn dró okkur á einhvern Salastað í Lapa hverfinu. Gaurinn var svo nette praktískur að hann vildi taka subwayið þangað. Við röltum eftir honum í sakleysi okkar. Eftir 20 mín og mikinn svita komum við að Subwaystöðinni. Við tók loftkæld lestin og mjög snyrtileg lestarstöð sem kom mjög á óvart. Loftkælingin var vel þeginn enda var maður búinn að svitna all hrikalega á þessu 20 mín. labbi íklæddur gallabuxum sem voru ekki að gera sig í þessum hita :). Eftir að við vorum kominn upp úr lestinni tóku við aðrar 20 mín. í labbi. Þakka fyrir að hafa ekki verið Sænska stelpann því hún var í háhæluðum skóm og stéttirnar þarna er með svona litlum steinum sem henta ekki fyrir konur í háum hælum.

Við komumst þó loks inn á staðinn. Hann var nú ekki beint pakkaður þ.s. hann var mjög stór og á 3 hæðum. Það var hljómsveit á svæðinu sem spilaði funheita Salsamúsík og fólkið fór á kostum á dansgólfinu. Við skelltum okkur á barinn og ákváðum að prófa þennan drykk sem er traditional hér og kallast capriani. Eftir að hafa drukkið einn drykk og fundist vera heldur mikið áfengisbragð af honum fór ég og fylgdist betur með barþjóninum í næsta skipti. Drykkurinn er einfaldur. Nokkri Lime bitar, matskeið af sykri, klakar og svo bara fylla upp með rommi. Af hverju að vera að setja bland eins og í Mojito þegar það er hægt að setja meira áfengi í glasið með því að sleppa því. Stórhættulegur drykkur en nokkuð bragðgóður og nauðsynlegt að vera meðvitaður um að þetta sé bara áfengi. Kvöldið var annars skemmtilegt og við enduðum það með poppáti fyrir utan skemmtistaðinn og svo tekinn taxi heim á hostelið.

Annars hafði ástralinn einmitt átt að vera í svona favelutúr um daginn. Það er nefnilega hægt að kaupa ferðir inn í fátækrahverfin með leiðsögumanni. Samkvæmt túristabæklingum er ekki talið skynsamlegt að fara einn inn í svona hverfi. Reyndar vildi leiðsögumaðurinn okkar meina að svo lengi sem að þú væri ekki lögga þá ættir þú að vera nokkuð öruggur inni í svona hverfi þar sem að þar réðu glæpagenginn öllu og "Gringos" væru off limit. Hvort að það er svo satt veit ég ekki. Þetta með löggurnar sannaðist þó um daginn þar sem 2 löggur létust í stærstu favelunni þennan sama dag og því var ferð Ástalans frestað fram á næsta dag :). Ég hafði einmitt heyrt hljóð sem virtust vera byssuhvellir fyrr um daginn þegar við vorum uppi á hæðinni góðu sem við röltum upp á með leiðsögumanninum. Það virtist vera frekar stíf skothríð þannig að ég hélt að þetta hlyti að vera rugl í mér. Það kom svo á daginn að þetta var rétt.

Alla vega þá erum við búnir að vera í Santiago í 2 daga, fljúgum héðan í dag til LA. Santiago er bara mjög flott borg og kemur mjög á óvart að hún virðist bara vera mjög hrein og vel skipulögð. Hreinar og breiðar götur, flottir garðar. Styttur af mönnum á hestum eins og alls staðar í SA. Eitt stykki upplýstur Jesú upp á hæð eins og í öllum löndum í SA o.s.frv. :). Mikil gleði allt saman. Maður á eflaust eftir að koma aftur við í framtíðinni í SA og taka meiri útivistarpakka í bæði Chile og Argentínu.

Nú er komið að því að við yfirgefum SA og höldum til Asíu með stuttu stoppi í LA og svo Hawai í viku þar sem við stefnum á að vinna aðeins í Taninu!!!

More on that later....

Kveðjum Mendoza, bjóðum Brasilíu velkomna

Jæja við höldum áfram hlaupum okkar um heiminn. Komum til Rio De Janero í Brasílíu í gær eftir 14 tíma ferðalag sökum tafa á fluginu okkar. Við komumst þó á leiðarenda og erum að rölta um Rio í dag og baka okkur í sólinni. Hér er ekki ský á himni og 30+ stiga hiti. Við gistum á fínu hosteli í 6 manna herbergi hérna í IPanema sem þykir flotta og "örugga" hverfið hér í Rio. Nokkuð nice hostel í lítilli götu sem er full af hostelum. Erum aðeins 5 mín að labba á ströndina þannig að við ættum að ná í smá tan á þessum 2 dögum sem við verðum hérna :).

Maður verður strax var við það að í Brasilíu er meira af peningum en í Argentínu þó að hagvöxtur í báðum löndum sé mjög mikill. Brasilía (Rió og Sao Paulo það eina sem við höfum séð) erum mun verklegri borgir þar sem búið er að leggja smá pening í að gera umhverfið túristavænt með því að klára gangstéttir, umferðaeyjur og annað smálegt sem Argentínumaðurinn hefur ekki verið að hugsa mikið um.

Hins vegar þá er Rio alla vega 2 sinnum dýrara en Argentína :). Skemmtilegt hvernig verðskynið hjá manni er farið að breytast. Nú er mér farið að finnast svakalegt að þurfa að borga 150 kall fyrir lítinn bjór eftir að hafa borgað mest 100-150 krónur fyrir stóran bjór í Perú, Ecuador og Argentínu (stór bjór á þessum stöðum er 1 líter í flösku :)). Einnig át ég pizzu hér í dag sem kostaði tvöfalt meira en 3 rétta máltíðin, vínglasið og vatnið sem ég fékk á flottum veitingastað í Mendoza áður en við fórum til Ríó :). Maður á eflaust eftir að fá nette skjokk að koma heim og borða úti þar :)

Annars var Mendoza mjög nice og ég mæli eindregið að þeir sem ætla til Argentínu kíki þangað. Borgin lítil og nice, gott að borða og drekka og umhverfið í kringum borgina magnað. Ef farið er á milli jún og sept er meira að segja hægt að skella sér á skíði ca. 2 tíma frá Mendoza eða klífa hæsta tind Ameríku Aconcagua sem eru um 7.000 metra hár og er einmitt stutt frá :).

Annars fórum við Doddi í svona vínleiðangur þar sem heimsótt voru 2 víngerdarhús, Weinert og Cerrini. Í sama leiðangri var kíkt á ólívuolíuverksmiðju og framleiðanda sem býr til súkkulaði og hinar ýmsu tegundir af líkjörum og öðru sterku áfengi s.s. absent, romm og gin. Það var áhugavert að sjá hvernig vínframleiðsluferlið fer fram og sjá muninn á stóru vínhúsi eins og Weinert og svo Cerrini húsinu sem framleiðir lífræn vín og er frekar smátt í sniðum. Weinert framleiðir um 4 milljónir lítra á ári af víni á meðan Cerrini framleiðir undir 300 þúsund lítrum. Hægt var að kaupa vín beint af framleiðandanum en þar sem Doddi er lítið fyrir að drekka rauðvín og ég nenni ekki að dröslast með rauðvín þá slepptum við því þó að það hafi verið freistandi að kaupa 1977 árgang af Weinert Malbec og smakka hann :).

Ég skrapp einnig í leiðangur sem kallast "High Mountains" og er dagsferð þar sem keyrt er um nágrenni Mendoza framhjá vínekrum héraðsins, kíkt á skíðalendur þeirra og svo endað á landamærum Chile og Argentínu við mikla Jesústyttu í 4.000 metra hæð. Þetta var þrælmögnuð ferð og ég verð að viðurkenna að það kom mér töluvert á óvart hve mögnuð Andes fjöllinn eru. Það má líkja litunum og hraunmyndunum sem maður sér á þessari leið við það allra flottasta sem maður sér í Landmannalaugum og á Lónsöræfum og margfalda það síðan með tveimur. Á meðan ég tók þennan túr sá Doddi um að halda uppi heiðri áhugamanna um fótbolta og horfa á Liverpool leik í imbanum niðri á hostelinu :).

Annars er sumar í Mendoza eins og ég hef minnst á. A sumrin rignir töluvert og þeir eiga það til að lenda í miklum haglélum sem falla til jarðar af miklum krafti og geta valdið miklu tjóni á vínekrunum hjá þeim. Þess vegna hafa þeir brugðið á það ráð að verja bestu ekrunnar með svörtu neti. Nokkuð magnað að sjá þetta hvernig þeir þekja vínviðinn með svörtu neti á stórum svæðum. Þetta er hins vegar mjög dýrt og ekki hægt að gera alls staðar. Þess vegna aðstoðar herinn við að verjast hagléljum. Þegar það er vitað að þau séu að bresta á þá eru víst sendar herþotur í loftið og skjóta þær eldflaugum inn í skýinn sem eru að fara að puðra élinu út í kjölfarið brestur á heljarinnar rigning í stað hagléls. Nokkuð magnað og sýnir kannski hve mikilvægur víniðnaðurinn er Argentínumönnum.

Nýjar myndir komnar inn á flicker sem sýna frá vínleiðangrinum og "High Mountain" ferðinni.

Kveðja úr sólinni,
Raggi

Mendoza, Vin og matur :)

Thad urdu snogglega breytingar a planinu okkar. Thegar vid forum ad skoda med flug fra Salta kom i ljos ad thad var ekki i bodi thaer dagsetningar sem hentudu okkar. Tvi var bara akvedid ad kikja til Mendoza sem er s.s. ekki sidri kostur. Thar sem flug fra Cordoba er i gegnum Buenos Aires (sem sagt fljuga i nokkra tima austur og svo fljuga alla leidina til baka i vestur) tha var akvedid ad taka naeturrutuna til Mendoza. Vid hofum ekki tekid rutu hingad til i ferdinni enda fjarlaegdir toluverdar og timinn knappur sem vid hofum. Vid keyptum dyrasta mida i bodi, bullandi 1.800 kronur fyrir 10 tima rutuferd :). Thegar vid komum i rutuna tha toku vid okkur thessi risastoru saeti sem er haegt ad halla aftur, sjonvarp og loftkaeld ruta. Thessir 10 timar voru tvi bara nokkud thaegilegir og vid maettum 8 um morgunin her in Mendoza eftir ad hafa nad ad sofa thokkalega.

Mendoza sem borg er frekar litill og ekki margt ad skoda i henni sjalfri. Her er litill kjarni med einhverjum 5 torgum og thad er ca. haegt ad skoda allt thad helsta her i borginni sjalfri a einum degi. Hins vegar er allt fullt af vingerdarhusum her i grendinni og ymislegt sem er haegt ad gera s.s. fjallaklifur, rafting, skodunarferdir um vingerdarhusinn og vinsmakkanir. Herna er natturulega allt ad drukkna i godum veitingastodum med godum vinum thannig ad saelkerar geta haft thad mjog gott her :).

Vid erum bunir ad hafa thad gott, rolta um borgina og sja allt sem er ad sja og eta a nokkrum godum stodum. Erum komnir inn i atmunstur Argentinumannsins. Forum i gaer klukkan 11 um kvolid ut ad eta og vorum bunir ad eta magnada 3 retta maltid og drekka massift raudvin rumlega kl. eitt um nottina. Serstaklega gott fyrir meltinguna :). Fyrir thetta allt thurfti ad borga 3.000 kronur a haus enda stadurinn i dyrari klassanum fyrir svaedid :).

I dag skal svo halda i skipulagdan leidangur thar sem 2 vingerdarhus verda skodud og tekid sma raudvinssmakk i leidinni :). Annars er frekar kalt herna midad vid hvad vid erum bunir ad venjast. Adeins 20 gradur og skyjad og meira ad segja rigningaspa i dag og a morgun. Thad verdur reyndar ad vidurkennast ad thad er bara helviti thaegilegt ad fara i gallabuxur og geta gengid um an thess ad finna solina vera ad steikja mann lifandi.

Annars tha tharf eg ad koma med sma utskyringu a dufudrapinu mikla fyrir tha sem hafa ahyggjur af tvi ad eg hafi verdi ad klara stofninn i Argentinu. Dufur (doves) eru bunar ad vera faraldur i Cordoba mjog lengi. Taldi er ad stofninn telji um 20 milljon einstaklinga og hafa menn reynt ad eitra, sprengja og eyda thessum stofni med hinum ymsu leidun an arangurs thar sem skadinn sem allt thetta magn af fugli veldur er gridarlegur. Ef vid gerum t.d. rad fyrir tvi ad hver dufa eti adeins um 1 gramm af korni a dag tha eru um 60.000 tonn sem thaer eta daglega. Slatti af korni thar! Tvi hefur Cordoba ordid draumasvaedi veidimanna sem hafa ahuga a ad komast i kvotalaust skytteri sem er adeins haegt ad likja vid thad ad standa a sportingvelli med 1.000 kosturum og lifandi leirdufum :).

Jaeja ekki meira blogg i bili. Farinn ad undirbua mig fyrir vinleidangurinn :). Gangi ykkur ollum vel i kulandum og snjonum heima :).

kv,
Ragnar

Cordoba: Dúfuveiði

Við snillingarnir lentum í Cordoba á síðastliðinn sunnudag. Doddi hélt til borgarinnar en ég var sóttur af leiðsögumanninum sem átti að sjá um mig í dúfuveiðinni sem ég var búinn að ver að plana og fjárfesta í. Við keyrðum um 50 mílur austur frá Cordoba og vorum komnir í glæsilegt veiðhúsið um 21. Á svæðinu voru 6 aðrir veiðimenn sem voru búnir að vera að veiða í 4 daga. 6 feitir bandaríkjamenn á milli 50-60 sem eru helstu viðskiptavinirnir í þessum veiðibransa. Þeir voru að ljúka ferðinni og voru búnir skjóta sig alveg rænulausa. Það ljóst að það væri engin lygi þessar sögur sem maður hafði heyrt um Argentínu og dúfumagnið í kringum Cordoba.

Kvöldmatur var etinn um 22.30. Það virðist vera einhver lenska hjá Argentínumönnum að eta seint. Þeir eta flestir þungann mat í hádeginu milli 1-2 og svo "léttari" mat seint um kvöldið. Jæja maturinn var etinn og svo farið í rúmið enda átti morgunmaturinn að vera klukkann 7 um morguninn og svo átti að fara beint út að veiða fram að hádegi.

kl 04 um nóttina vagna ég með þessa fínu magaverki og smelli mér á klósettið. Ca 20 mínútum seinna var orðið alveg ljóst að ég og þetta klósett áttum eftir að kynnast mjög náið enda spýttist vökvi út úr öllum endum á mér :). Fyrsta matareitruninn var greinilega orðinn af veruleika. Ég reif upp sýklalyfinn eftir klukkutíma og smellti þeim í mig. Kl. 07 var heilsann ekkert sérstök en ég kom mér samt út og reyndi að troða í mig morgunmat. Það gekk ekki vel og hann endaði í klósettinu stuttu seinna eins og annað um nóttina. Það var ljóst að ég var ekki að fara frá því á næstunni. Það virðist vera sem ég hafi nælt mér í þessa eitrun í Buenos Aires áður en við fórum til Cordoba því enginn í veiðihúsinu hafði fundið fyrir neinum magavandræðum.

Um 10 leytið var kerfið farið að róast eitthvað og það virtist sem að sýklalyfinn væru farinn að kikka inn. Ég ætlaði ekki að missa af þessari veiði sem ég var búinn að eyða slatta tíma í að koma í gang og kostaði enn þá meiri slatta af peningum. Ég tróð í mig Imodium til að stoppa kerfið (gott að vera með lyfjaskápinn með í svona ferð) og fór til leiðsögumannsins og sagði að nú væri ekkert annað en að láta braka í þessu.

40 mínútum seinna vorum við komnir út á engi. Magnið af dúfu í loftinu var ótrúlegt. Þær fljúga í tuga og hundravís fram og til baka og í raun er maður bara að staðsetja sig út á engi á bak við smá "blind" til að það beri aðeins minna á manni. Fyrsti kassinn var opnaður af skotum og byrjað að skjóta. Ég hafði leigt 20 ga, Berrettu Ulriku 391 og var að skjóta 25 gr. skotum nr. 7. Örmagna eftir erfiði næturinnar og ringlaður af fjölda dúfna á svæðinu olli því að hittnin var ekki merkileg. Eftir 100 skot var maður þó kominn í gírinn, búinn að fatta betur að það var meira en nóg af dúfu af svæðinu og það þyrfti bara að ákveða úr hvaða átt maður vildi skjóta og hætta að snúast í hringi og fylgjast með öllum dúfunum :). Eftir 2 tíma skytterí og 500 skot var maður búinn að ná rúmlega 200 dúfum og kominn tími á að fara upp í veiðihús, reyna að eta hádegismat og hvíla sig.

Um 16 var farið aftur út að veiða og þá var heilsann mun betri og hittninn líka. tæplega 600 dúfur lágu og kallinn var allur að komast í gírinn. Daginn eftir var sama program og nú átti sko að taka á því. Það er fátt meira um það en að segja en að þennan dag tók ég 1052 dúfur og endanleg veiði þessa daga endaði því í 1882 dúfum og 2500 skothylkjum sem fengu að fjúka. Öxlinn var orðinn nett marinn enda 2500 högg á öxlina í gegnum stuttermabol valda því að húðinn gefur sig :). Þetta var frábær skemmtum, aðstaðan á veiðistað og veiðihúsið frábær og þjónustan eins og á 5 stjörnu hóteli. Þetta er frekar dýrt en alveg þess virði fyrir alla veiðimenn að prófa þetta alla vega einu sinni á ævinni.

Nú er maður kominn til Cordoba city til Doddans sem er búinn að vera að væflast um borgina og kynnast ýmsu fólki á hostelinu. Hér er sjóðandi hiti, 32 gráður og sól þannig að svitakyrtlarnir eru allir á fullu. Stefnum á að fara til Salta á morgunn eða hinn.

Ég er búinn að smella myndum inn á flickr frá Buenos Aires, Igazu falls og dúfuskytterínu góða.