Þá er maður búinn að vera í 3 daga hér í Siam Reap. Ég er búinn að hafa það nokkuð gott hérna þar sem ég hef verið með Tuk Tuk ökumann alla dagana sem hefur keyrt um með mig fyrri part dags og svo hef ég notað seinni partinum í að slaka á í skjóli loftkælinga sem veitingastaðirnir og hótelherbergið bjóða upp á. Eftir kl 13-14 þá er hitinn hérna bara orðinn of mikill til að gera eitthvað af viti. Því hef ég verið að ræsa snemma, kominn út að túristast kl 07.30 á morgnana og svo er það siesta og tjill seinni partinn og um kvöldið.
Flestir túristar sem koma hingað eru að koma til að skoða musterinn í Angkor. Það er mikill fjöldi af musterum sem er hægt að skoða hér á svæðinu og það er víst hægt að eyða allt að viku í að keyra á milli mustera og pæla í þeim. Þau allra helstu má sjá á 1 degi og á 2 dögum er hægt að fara aðeins lengra í burtu til að skoða fleiri musteri. Þessi musteri eru nokkuð mögnuð sjón og það er ljóst að í denn hefur verið nokkuð magnað að nálgast þau þar sem hin ýmsu líkneski af fílum, ljónum og öðrum fígúrum prýða innganga og umhverfið í grend við þau. Veggir eru útgrafnir og styttur af búdda og Shiva má finna út um allt. Reyndar hefur arðrán verið stundað töluvert á þessum stöðum og því er töluvert af styttum sem eru hauslausar :). Það virðist vera mjög vinsælt að stela hausnum af Búdda og selja hann til safnara miðað við fjölda hauslausra búddastyttna sem ég hef rekist á. Áhugamenn um bíómyndir kannast kannski við eitt musterið úr einni Tomb Raider myndinni.
Það er svo sem fátt um þetta segja nema að musterin eru vel þess virði að taka 1-2 daga í að skoða þau. Myndirnar sem ég náði að taka ná ekki alveg að koma til skila þessum mikilfengleika, en persónulega þá fannst mér þau alls ekki síðri en margt af því sem maður var að skoða í Indlandi þó að byggingarstíllinn og efnið sem er notað hér sé allt öðruvísi. Það er alveg ljóst að Khmerarnir til forna höfðu "klassa". Lítil Canon digital Ixus án víðlinsu og allt of mikilli birtu á samt alltaf erfitt með að ná momentinu.
Í dag fór ég svo í siglingu um svæði sem er kallað "The floating village". Það er sem sagt risastórt vatn, um 35km x 125km stærð skilst mér, sem á milli 2.000 - 3.000 manns lifa á. Ekki við vatnið heldur á því! Einhverjum hefur sem sagt dottið í hug að búa til fljótandi hús sem eru í raun venjuleg hús (ef það er hægt að tala um hús í þessum löndum, kofar eru kannski nær lagi), sett kjöl undir þau og svo látið þau fljóta á vatninu og mynda þannig byggð. Þarna má finna íbúðahúsnæði, búð, kirkju, skóla, íþróttavöll og allt annað sem má finna í venjulegum hverfum. Fólk er með hunda og húsdýr, veiðir sér fisk til matar og selur fiskmeti á markaðinn til að ná í smá aur fyrir öðrum nauðsynjum. Þar sem vatnshæð er mjög breytileg eftir því hvort það er regntímabil eða þurrkatímbil, eins og er núna, þá er byggðin ekki alltaf á sama stað. Þegar regntímabilið hefst færa íbúar sig nær fjöllunum en eru frekar neðarlega núna.
Engin spurning um að 3 daga stopp í Siam Reap er góð hugmynd ef fólk ætlar að koma til Kambódíu. Flestir túristarnir eru á svæði sem kallast gamli bærinn. Ég veit reyndar ekki hvað menn voru að tala um að Kambódía væri ódýrari en Laos. Ég hef ekki orðið var við það, matur og gisting kostar svipað hérna. Það er kannski meira úrval ef menn eru að leita af gistinu á undir 5 dollurum en flest gistiheimili sem eru þokkaleg eru á 10-20 dollara hérna með loftkælingu. Ég hef samt líklega aldrei sagt jafn oft nei við boði um að fá far með tuktuk eða mototaxi. Svæðið sem maður er að rölta á er svo lítið að það tekur því ekki að vera að keyra þetta en samt eru ca. 100 náungar úti á götu að reyna að sannfæra mann um að maður eigi ekki að vera labba 100-300 m:).
Á morgun fer ég svo til Víetnam. Sem betur fer fór ég eitthvað að glugga betur í leyfisblaðið sem ég var búinn að fá til að komast þangað inn. Nafnið og passportið númerið var rétt en ég var allt í einu orðinn frá Þýskalandi. Ég náði að láta breyta þessu þannig að ég ætti að komast áfallalaust inn til Víetnam. Þá er ekki eftir nema 5 dagar eftir af þessu ferðalagi og ískaldur verðbólginn raunveruleikinn framundann.
kv,
Ragnar
föstudagur, 25. apríl 2008
Kambódía - Phnom Phen
Jæja þá er ég búinn að vera hérna í Phnom Phen í 2 daga sem er nóg til að skoða svona það helsta sem Lonly Planet segir okkur að sé áhugavert og við túristar eltum í blindni :). Kambódía hefur gengið í gegnum ýmislegt og síðustu hörmungum lauk þegar stjórn rauðu Khmerana lauk eftir að þeir höfðu stundað þjóðarmorð í fjölda ára í undir stjórn brenglaðrar hugmyndafræði Pol Pot.
Killing Fields, eins og svæðið þar sem fjöldagrafirnar fundust, og fangelsið S-21, sem í dag heitir Toul Sleng Musem, og flestir sem í gröfunum lágu höfðu þurft að þola grimmilegar yfirheyrslur og pyntingar í, hvort sem um væri að ræða karlmenn, konur eða börn, eru hluti af því sem flestir túristar skoða hér í Phnom Phen. Áður en S-21 var breytt í fangelsi af PP var þar skóli. Í dag getur maður upplifað aðstæður fanganna og grimmdina sem þeir máttu þola með því að skoða fangaklefana (fyrrverandi skólastofur), pyntingartæki, skoða ljósmyndir af fyrrum föngum og fórnarlömbum sem þar hanga, og lesa lýsingar á því sem þar fór fram. Hrollvekjandi sannleikur og merkilegt að það sé ekki enn búið að dæma nema hluta af þeim sem báru ábyrgð á þessum voðaverkum.
Choeung Ek er þekktasta svæðið af hinum svokölluðu Killing Fields, sem svæðin þar sem fjöldagrafir voru fundnar eru kölluð. Þar hefur verið reistur minnisvarði sem geymir á meðal annars 8.000 hauskúpur af þeim fórnarlömbum sem fundust á svæðinu. Hægt er að rölta um svæðið og sjá hvar fórnarlömb fundust, stuttar lýsingar á fjölda sem var í hverri gröf o.s.frv. Það er nokkuð magnað að upplifa þetta úr þessari nálægð og fær mann til að skilja betur að svona mikil grimmd og geðveiki sé í raun til. Þetta er líklega ekki síðasti geðsjúklingur sem heimurinn hefur getið af sér þannig að það er hollt að geta upplifað söguna úr nálægð.
Annars er höfuðborin sjálf s.s. ekki merkileg enda ekki nema rétt 30-40 ár síðan fólki var smalað úr borgum í sveitirnar, listir og menntun bönnuð og annað rugl sem fyldi hugmyndafræði Pol Pot. Fátæktin er greinileg og götur og húsnæði almennt í niðurnýðslu. Hér er töluvert af fólki að betla. Þetta eru bæði öldungar, börn og svo fórnarlömb jarðsprengja sem Kambódía er víst teppalögð með. Það er voðalega erfitt að gefa ekki handa- og fótalausu fólki sem er að betla þannig að þetta er fyrsta landið sem ég hef látið undan og gefið betlurum peninga þó að ég sé hrifnari af því að styrkja stofnanir beint því betl er ca. það leiðinlegast sem maður upplifir í svona ferðum. Það sorglega er það að ef að túristar eru duglegir að gefa betlurum þá endar þetta venjulega á því að börnin hætta að mæta í skóla eða foreldrar fara að gera þau út í betl til að redda peningum. Svo er alltaf til einn og einn aumingi sem er bara ná sér eEasy money. Það var t.d. einn betlari í Luang Prabang í Laos, það var greinilega ekkert að honum en hann var alltaf á röltinu að reyna að ná í aur. Heimamenn könnuðust við kauða sem gekk undir nafni "begger man". Hann stundaði einmitt að klæða sig upp í mismunandi gervi s.s bónda og hermann :). Það sást hins vegar úr margra kílómetra fjarlægð að þarna væri haugur á ferð en ekki fórnarlamb :).
Annars er ekki allt í niðurníðslu hér í borginni. Inn á milli má svo finna glæsileg stræti, minnisvarða, höll og söfn sem lyfta aðeins upp ásjón borgarinnar. Veitingastaðir og hótel eru af öllum gerðum og verðum. Þú getur lifað fyrir nánast ekkert í þessum löndum eða tekið kónginn á þetta og búið á flottustum hótelum og etið á mjög flottum stöðum. Ég hef einmitt verið að komast í netsamanband með labbann á tveimur mjög flottum veitingastöðum sem eru mjög "trendy" hannaðir og bjóða upp á mjög flottan mat og drykk. Þessir staðir verða þó aldrei flokkaðir sem dýrir á Íslenskann mælikvarða en þú sérð ekki marga frá Kambódíu stunda þá. Talandi um peninga þá virðist gjaldmiðillinn þeirra aðeins vera notaður sem skiptimynt. Maður borgar í dollurum hér og færa til baka dollara nema upphæðir sem eru undir 1 dollara þær fær maður í riel, sem er gjaldmiðill Kambódíu.
Fólkið hérna er brosmilt og virðist vera nokkuð sátt við að vera til þrátt fyrir erfiðar aðstæður. Tuk Tuk bílstjórnar og MotoTaxis eru út um allt og manni er boðið far á 30-60 sekúndna millibili. Þeir hafa reyndar nokkurn húmor og hlæja bara og brosa þegar maður neitar þeim og reyna svo að bjóða manni aftur far. Ég er reyndar búinn að fara með svona Tuk Tuk bæði í gær og í dag. Það skiptir ekki hvert þú ferð eða hvenær. Þessir gaurar eru út um allt og ef maður vill ekki labba neitt þá er auðvelt að leigja eitt stykki Tuk Tuk fyrir $10-20 allan daginn. Í sólinni og hitanum þá er það reyndar ekki slæm hugmynd sérstaklega ef nokkrir eru að ferðast saman. Annars er allt frekar afslappað hérna, ég sat t.d. í dag á veitingastað úti í sólinni og var að sötra einn Tiger til að kæla mig niður. Kemur þá ekki maður röltandi með eitt stykki fíl og rölti með hann hálfann inn á veröndina á veitingastaðnum. Starfsfólkið kom þá út með alls konar afganga af ávöxtum, banana og eitthvað dót og var að gefa fílnum að eta þarna á staðnum :). Þetta vantar alveg heima. Allir úti að viðra hundinn. Ekkert töff að vera með hund þegar maður getur verið með fíl.
Í gær skoðaði ég höllina sem er glæsileg bygging. Einnig fór ég og skoðaði þjóðmynjasafnið þeirra. Mjög flott safn með hinum ýmsu líkneskjum bæði Búdda og Hindú, vopnum, ílátum og öðrum fornum hlutum. Mörg þeirra eru frá Siem Riep þannig að það lítur út fyrir að þar sé margt áhugavert að sjá. Ég fór og keypti mér dýrasta rútumiða sem ég fann héðan fyrir 11 dollara. Það er helmingi dýrara en venjulegi miðinn og ég er að vona að þessi 6 klukkustundaferð verði þolanleg í svona "lúxus" :). Ef maður fer í Minivan þá er mælt með því að maður kaupi 2 sæti þ.s. þeir ná nefnilega að pakka tvöfalt fleiri manns í bíla en þeir eru hugsaðir fyrir :). Það er sama sagan hér og annars staðar í Asíu, hér sér maður líka heilu fjölskyldurnar ferðast um á skellinöðru, faðir, móðir og 2 börn eru ekki óalgeng sjón. Sá einn í gær sem var með 10 kassa af bönunum á sætinu hjá sér. Hvernig þetta hékk þarna á meðan hann var að keyra veit ég ekki en skellinaðra er magnað flutningstæki í þessum löndum :).
Ég reddaði pappírunum fyrir On Arrival visa í gær í gegnum netið þannig að ég ætti að komast inn til Vietnam án vandræða :). Í dag kom ég til Siem Riep, rútan bilaði náttúrlega á leiðinni þannig að þetta breytist úr 6 tíma ferð í 8 tíma ferð en var samt alveg fín. Beinn og sléttur vegur og loftkælingin virkaði nokkurn veginn. Ég er kominn nýjan vin sem ætlar að keyra mig um musterinn næstu 2 daga. Hann er vinur gaursins sem keyrði mig um i Phnom Phen. Þessir kallar eru með þetta fína network að senda fólk á milli sín. Reyndar töluðu þeir báðir góða ensku. Búinn að kaupa flugmiðann til Víetnam og redda mér leyfi til að fá Visa on Arrival í Saigon þannig að ég fer til Víetnam þann 29. apríl og verður það minn síðasti viðkomustaður áður en ég legg af stað heim á ísinn.
kv,
Ragnar
Killing Fields, eins og svæðið þar sem fjöldagrafirnar fundust, og fangelsið S-21, sem í dag heitir Toul Sleng Musem, og flestir sem í gröfunum lágu höfðu þurft að þola grimmilegar yfirheyrslur og pyntingar í, hvort sem um væri að ræða karlmenn, konur eða börn, eru hluti af því sem flestir túristar skoða hér í Phnom Phen. Áður en S-21 var breytt í fangelsi af PP var þar skóli. Í dag getur maður upplifað aðstæður fanganna og grimmdina sem þeir máttu þola með því að skoða fangaklefana (fyrrverandi skólastofur), pyntingartæki, skoða ljósmyndir af fyrrum föngum og fórnarlömbum sem þar hanga, og lesa lýsingar á því sem þar fór fram. Hrollvekjandi sannleikur og merkilegt að það sé ekki enn búið að dæma nema hluta af þeim sem báru ábyrgð á þessum voðaverkum.
Choeung Ek er þekktasta svæðið af hinum svokölluðu Killing Fields, sem svæðin þar sem fjöldagrafir voru fundnar eru kölluð. Þar hefur verið reistur minnisvarði sem geymir á meðal annars 8.000 hauskúpur af þeim fórnarlömbum sem fundust á svæðinu. Hægt er að rölta um svæðið og sjá hvar fórnarlömb fundust, stuttar lýsingar á fjölda sem var í hverri gröf o.s.frv. Það er nokkuð magnað að upplifa þetta úr þessari nálægð og fær mann til að skilja betur að svona mikil grimmd og geðveiki sé í raun til. Þetta er líklega ekki síðasti geðsjúklingur sem heimurinn hefur getið af sér þannig að það er hollt að geta upplifað söguna úr nálægð.
Annars er höfuðborin sjálf s.s. ekki merkileg enda ekki nema rétt 30-40 ár síðan fólki var smalað úr borgum í sveitirnar, listir og menntun bönnuð og annað rugl sem fyldi hugmyndafræði Pol Pot. Fátæktin er greinileg og götur og húsnæði almennt í niðurnýðslu. Hér er töluvert af fólki að betla. Þetta eru bæði öldungar, börn og svo fórnarlömb jarðsprengja sem Kambódía er víst teppalögð með. Það er voðalega erfitt að gefa ekki handa- og fótalausu fólki sem er að betla þannig að þetta er fyrsta landið sem ég hef látið undan og gefið betlurum peninga þó að ég sé hrifnari af því að styrkja stofnanir beint því betl er ca. það leiðinlegast sem maður upplifir í svona ferðum. Það sorglega er það að ef að túristar eru duglegir að gefa betlurum þá endar þetta venjulega á því að börnin hætta að mæta í skóla eða foreldrar fara að gera þau út í betl til að redda peningum. Svo er alltaf til einn og einn aumingi sem er bara ná sér eEasy money. Það var t.d. einn betlari í Luang Prabang í Laos, það var greinilega ekkert að honum en hann var alltaf á röltinu að reyna að ná í aur. Heimamenn könnuðust við kauða sem gekk undir nafni "begger man". Hann stundaði einmitt að klæða sig upp í mismunandi gervi s.s bónda og hermann :). Það sást hins vegar úr margra kílómetra fjarlægð að þarna væri haugur á ferð en ekki fórnarlamb :).
Annars er ekki allt í niðurníðslu hér í borginni. Inn á milli má svo finna glæsileg stræti, minnisvarða, höll og söfn sem lyfta aðeins upp ásjón borgarinnar. Veitingastaðir og hótel eru af öllum gerðum og verðum. Þú getur lifað fyrir nánast ekkert í þessum löndum eða tekið kónginn á þetta og búið á flottustum hótelum og etið á mjög flottum stöðum. Ég hef einmitt verið að komast í netsamanband með labbann á tveimur mjög flottum veitingastöðum sem eru mjög "trendy" hannaðir og bjóða upp á mjög flottan mat og drykk. Þessir staðir verða þó aldrei flokkaðir sem dýrir á Íslenskann mælikvarða en þú sérð ekki marga frá Kambódíu stunda þá. Talandi um peninga þá virðist gjaldmiðillinn þeirra aðeins vera notaður sem skiptimynt. Maður borgar í dollurum hér og færa til baka dollara nema upphæðir sem eru undir 1 dollara þær fær maður í riel, sem er gjaldmiðill Kambódíu.
Fólkið hérna er brosmilt og virðist vera nokkuð sátt við að vera til þrátt fyrir erfiðar aðstæður. Tuk Tuk bílstjórnar og MotoTaxis eru út um allt og manni er boðið far á 30-60 sekúndna millibili. Þeir hafa reyndar nokkurn húmor og hlæja bara og brosa þegar maður neitar þeim og reyna svo að bjóða manni aftur far. Ég er reyndar búinn að fara með svona Tuk Tuk bæði í gær og í dag. Það skiptir ekki hvert þú ferð eða hvenær. Þessir gaurar eru út um allt og ef maður vill ekki labba neitt þá er auðvelt að leigja eitt stykki Tuk Tuk fyrir $10-20 allan daginn. Í sólinni og hitanum þá er það reyndar ekki slæm hugmynd sérstaklega ef nokkrir eru að ferðast saman. Annars er allt frekar afslappað hérna, ég sat t.d. í dag á veitingastað úti í sólinni og var að sötra einn Tiger til að kæla mig niður. Kemur þá ekki maður röltandi með eitt stykki fíl og rölti með hann hálfann inn á veröndina á veitingastaðnum. Starfsfólkið kom þá út með alls konar afganga af ávöxtum, banana og eitthvað dót og var að gefa fílnum að eta þarna á staðnum :). Þetta vantar alveg heima. Allir úti að viðra hundinn. Ekkert töff að vera með hund þegar maður getur verið með fíl.
Í gær skoðaði ég höllina sem er glæsileg bygging. Einnig fór ég og skoðaði þjóðmynjasafnið þeirra. Mjög flott safn með hinum ýmsu líkneskjum bæði Búdda og Hindú, vopnum, ílátum og öðrum fornum hlutum. Mörg þeirra eru frá Siem Riep þannig að það lítur út fyrir að þar sé margt áhugavert að sjá. Ég fór og keypti mér dýrasta rútumiða sem ég fann héðan fyrir 11 dollara. Það er helmingi dýrara en venjulegi miðinn og ég er að vona að þessi 6 klukkustundaferð verði þolanleg í svona "lúxus" :). Ef maður fer í Minivan þá er mælt með því að maður kaupi 2 sæti þ.s. þeir ná nefnilega að pakka tvöfalt fleiri manns í bíla en þeir eru hugsaðir fyrir :). Það er sama sagan hér og annars staðar í Asíu, hér sér maður líka heilu fjölskyldurnar ferðast um á skellinöðru, faðir, móðir og 2 börn eru ekki óalgeng sjón. Sá einn í gær sem var með 10 kassa af bönunum á sætinu hjá sér. Hvernig þetta hékk þarna á meðan hann var að keyra veit ég ekki en skellinaðra er magnað flutningstæki í þessum löndum :).
Ég reddaði pappírunum fyrir On Arrival visa í gær í gegnum netið þannig að ég ætti að komast inn til Vietnam án vandræða :). Í dag kom ég til Siem Riep, rútan bilaði náttúrlega á leiðinni þannig að þetta breytist úr 6 tíma ferð í 8 tíma ferð en var samt alveg fín. Beinn og sléttur vegur og loftkælingin virkaði nokkurn veginn. Ég er kominn nýjan vin sem ætlar að keyra mig um musterinn næstu 2 daga. Hann er vinur gaursins sem keyrði mig um i Phnom Phen. Þessir kallar eru með þetta fína network að senda fólk á milli sín. Reyndar töluðu þeir báðir góða ensku. Búinn að kaupa flugmiðann til Víetnam og redda mér leyfi til að fá Visa on Arrival í Saigon þannig að ég fer til Víetnam þann 29. apríl og verður það minn síðasti viðkomustaður áður en ég legg af stað heim á ísinn.
kv,
Ragnar
þriðjudagur, 22. apríl 2008
Laos lokið, Kambódía næst á dagskrá
Maður bloggar sem vindurinn, það mokast inn færslu á hverjum degi!
Jæja ég er búinn að vera í 9 daga í Laos og þetta er að verða orðið ágætt. Ég gat ekki reddað mér miða til Siem Reap í Kambódíu fyrr en á næsta sunnudag þannig að ég flýg á morgunn til Phnom Pen, höfuðborg Kambódíu þ.s. ég stefni á að skoða stefni á að skoða Killing Fields þ.s. fórnarlömb Pol Pot féllu í þúsunda tali og skoða höfuðborgina í einhverja 2 daga. Þaðan verður haldið til Siem Reap með rútu á slóðir kmerana og musterinn í Angkor skoðuð. Þaðan er planið að fara til Víetnam ef ég næ að redda Visa og flugi nógu tímanlega.
Það var stutt stopp hjá mér hérna í Vientiane í Laos, 2 dagar eru alveg nóg þ.s. ég er búinn að sjá meira en nóg af búddamusterum í Laos og Vang Vieng þannig að ég var ekki lengi að skoða það sem þykir hvað merkilegast hér í höfuðborginni. Ég leigði mér aftur reiðhjól og þaut um borgina að skoða það helsta. Það er nokkuð áhugavert að sjá áhrif yfirráða Frakkanna yfir Laos hérna, mörg götunöfnin bera enn þá frönsk heiti "Ru ..." og svo er ein gatan hérna sem er nánast miniútgáfa af Champ Elise og með einu stykki Vientiane sigurboga sem Frakkarnir byrjuðu að reisa en var víst ekki alveg kláraður. Þeir sem hafa farið til Parísar og koma svo hingað og sjá þessa götu fatta strax hver fyrirmyndin er. Annars virðist vera dálítið um að fólk tali frönsku hérna, hef bæði séð matseðla með frönskum heitum og heyrt hana notaða á veitingahúsum sem mörg hver bjóða líka upp á nokkuð úrval af frönskum léttvínum þannig að það er líklega slatti af frökkum hérna á svæðinu.
Þar sem ég er enn að leyfa myndavélinni minni að þorna þá notaði ég bara farsímann í myndatöku á rúntinum í dag. Það er það mikil birta úti að það er aldrei að vita nema að myndirnar heppnist ágætlega. Það byrjaði að rigna seinni partinn, þrumur og eldingar með mikilli rigningu. Mér skilst á fréttum að það hafi verið miklar rigningar í Kína og jafnvel snjókoma sum staðar. Það er spurning hvort að regntímabilið sé að byrja snemma. Vonum ekki! Viðbjóðshiti er eiginlega betri heldur en viðbjóðsrigning :).
Ég hef aldrei séð jafn mikið af Toyota Hilux bílum á einum stað og hérna í höfuðborginni. Ég hjólaði einmitt fram hjá Toyota umboðinu í dag og ákvað að skella mér inn og athuga hvað væri málið. Sölumaðurinn talaði nú ekki mikla ensku en við gátum miðlað tölum á milli okkar. Hilux sem kostar rúmar fjórar millur heima kostar sem sagt 34 þúsund dali hérna sem er um ca. 2.5 millur uppreiknað í íslenskar krónur. 23 þúsund dali kostar gripurinn ef skatturinn er tekinn af. Aldrei að vita nema að maður ætti að skella sér til Laos til að kaupa sér nýjan trukk miðað við þessi verð :). Það gæti þó verið vesen tungumálalega séð að redda leyfum og koma svona tæki í flutning :).
Jæja flug í fyrramálið til Kambódíu, meiri fréttir þaðan.
Kveðja,
Ragnar á hlaupum um heiminn :)
Jæja ég er búinn að vera í 9 daga í Laos og þetta er að verða orðið ágætt. Ég gat ekki reddað mér miða til Siem Reap í Kambódíu fyrr en á næsta sunnudag þannig að ég flýg á morgunn til Phnom Pen, höfuðborg Kambódíu þ.s. ég stefni á að skoða stefni á að skoða Killing Fields þ.s. fórnarlömb Pol Pot féllu í þúsunda tali og skoða höfuðborgina í einhverja 2 daga. Þaðan verður haldið til Siem Reap með rútu á slóðir kmerana og musterinn í Angkor skoðuð. Þaðan er planið að fara til Víetnam ef ég næ að redda Visa og flugi nógu tímanlega.
Það var stutt stopp hjá mér hérna í Vientiane í Laos, 2 dagar eru alveg nóg þ.s. ég er búinn að sjá meira en nóg af búddamusterum í Laos og Vang Vieng þannig að ég var ekki lengi að skoða það sem þykir hvað merkilegast hér í höfuðborginni. Ég leigði mér aftur reiðhjól og þaut um borgina að skoða það helsta. Það er nokkuð áhugavert að sjá áhrif yfirráða Frakkanna yfir Laos hérna, mörg götunöfnin bera enn þá frönsk heiti "Ru ..." og svo er ein gatan hérna sem er nánast miniútgáfa af Champ Elise og með einu stykki Vientiane sigurboga sem Frakkarnir byrjuðu að reisa en var víst ekki alveg kláraður. Þeir sem hafa farið til Parísar og koma svo hingað og sjá þessa götu fatta strax hver fyrirmyndin er. Annars virðist vera dálítið um að fólk tali frönsku hérna, hef bæði séð matseðla með frönskum heitum og heyrt hana notaða á veitingahúsum sem mörg hver bjóða líka upp á nokkuð úrval af frönskum léttvínum þannig að það er líklega slatti af frökkum hérna á svæðinu.
Þar sem ég er enn að leyfa myndavélinni minni að þorna þá notaði ég bara farsímann í myndatöku á rúntinum í dag. Það er það mikil birta úti að það er aldrei að vita nema að myndirnar heppnist ágætlega. Það byrjaði að rigna seinni partinn, þrumur og eldingar með mikilli rigningu. Mér skilst á fréttum að það hafi verið miklar rigningar í Kína og jafnvel snjókoma sum staðar. Það er spurning hvort að regntímabilið sé að byrja snemma. Vonum ekki! Viðbjóðshiti er eiginlega betri heldur en viðbjóðsrigning :).
Ég hef aldrei séð jafn mikið af Toyota Hilux bílum á einum stað og hérna í höfuðborginni. Ég hjólaði einmitt fram hjá Toyota umboðinu í dag og ákvað að skella mér inn og athuga hvað væri málið. Sölumaðurinn talaði nú ekki mikla ensku en við gátum miðlað tölum á milli okkar. Hilux sem kostar rúmar fjórar millur heima kostar sem sagt 34 þúsund dali hérna sem er um ca. 2.5 millur uppreiknað í íslenskar krónur. 23 þúsund dali kostar gripurinn ef skatturinn er tekinn af. Aldrei að vita nema að maður ætti að skella sér til Laos til að kaupa sér nýjan trukk miðað við þessi verð :). Það gæti þó verið vesen tungumálalega séð að redda leyfum og koma svona tæki í flutning :).
Jæja flug í fyrramálið til Kambódíu, meiri fréttir þaðan.
Kveðja,
Ragnar á hlaupum um heiminn :)
mánudagur, 21. apríl 2008
Vang Vieng til Vientiane
Jæja þá heldur ferðalag mitt áfram. Ég stoppaði stutt í Vang Vieng enda borgin/Þorpið s.s. ekki merkileg. Vang Vieng er þekktara fyrir umhverfi sitt en aðlaðandi bæ. Nágrennið er stórbrotin fjöll sem þykja víst einstaklega áskjósanleg til klettaklifurs. Hellar eru fjölmargir á svæðinu og eru einnig stór partur af túristabransanum þarna. Vang Vieng er hins vegar líklega þekktust fyrir það að bjóða túristum á að lulla niður ánna Nam Song í rólegheitum liggjandi í uppblásinni bílslöngu, þessi iðja kallast "tubing".
Bærinn sjálfur er í raun bara nokkrar götur. 2 aðalgötur sem eru fullar af veitingastöðum, internetbúllum, shoppum, hótelum og annari þjónustu fyrir þá fjölmörgu túrista sem renna þarna í gegn. Í jaðrinu á bænum og í sveitinni í grennd búa svo heimamennirnir. Veitingastaðirnir þarna hafa þróast á nokkuð sérkennilegann hátt. Stór prósentanna þeirra er útbúinn með legubekkjum og sjónvarpi og þarna liggja bakpokaferðalangar í bunkum í vari frá sólinni og horfa á gamla Friends þætti. Hvernig þetta varð til og af hverju Friends en ekki 24 eða Seinfeld voru fyrir valinu veit ég ekki en þetta er víst búið að vera svona í fjölmörg ár.
Þar sem að rútuferðin til Vang Vieng tók lengri tíma en ég hélt þá var ég eiginlega bara 1.5 dag á svæðinu sem var þó alveg nóg. Þar sem ég kom seinni partinn á laugardeginum tók ég létte rölt um bæinn svona til að ná áttum og sjá hvað væri í boði. Þá var farið að eta sem er ódýrt og gott hérna í Laos. Steikt hrísgrjón með kjúkling og mulberry pönnukaka og mulberry shake urðu fyrir valinu. Eitthvað svona létte og gott :). Almennt séð hefur matur hér í laos verið mjög góður og hentar mér einstaklega vel. Maturinn í Indlandi og margir réttir í Tælandi virðast bara vera of sterkir fyrir magann á mér. Ég hef þolað sterkann mat ágætlega heima en hér á ferðalaginu þar sem maður er að borða lítið annað en það sem maður borðar úti á veitingastöðum þá eru magasýrurnar ekki að meika þetta. Ég þakka Heiðu systir fyrir að troða upp á mig sýrustillandi töflum í upphafi ferðar sem ég hafði ekki mikla trú á að ég myndi þurfa. Þær hafa reddað mér nokkru sinnum eftir að ég fékk meira chili en kerfið þolir :).
Eftir mikla átu var haldið að skoða næturlífið sem á að vera nokkuð fjörugt hérna á Laos mælikvarðanum. Nú er reyndar ekki háannatími þannig að fjöldi túrista er ekki mikill. Ég rölti í rólegheitum yfir á bar sem heitir því fagra nafni "Bucket bar" og er á stað sem gengur undir nafni "The Island" hjá túristum. Þetta er lítill hólmi þar sem nokkrir barir liggja við ánna og liggja aðeins út frá bænum sjálfum til að draga úr "ónæði". Þessir barir eru margir hverjir útbúnir aðstöðu til hvíldar s.s. hengirúmum og selja ýmislegt annað en áfengi s.s. Gras, ópíumte, "happyshakes" sem ég held að sé einhver sveppablanda og annað eitur sem ég nota ekki en virðist þó vera nokkuð vinsælt hjá mörgum ferðalöngum. Þarna lá maður í hengirúmmi og sötraði bjór í rólegheitum og spjallaði við túristana. Kvöldið fór í rölt á milli þessara bara sem reyndar þurfa allir að loka klukkann 00.00 samkvæmt lögreglusamþykkt. Sú regla er virt á þann hátt að slökkt er á tónlistinni og dregið úr hávaða svo að löggan komi ekki en menn hanga þó fram eftir á svæðinu við drykkju eins og þeir nenna.
Morguninn eftir reif maður sigur framm úr smellti sér á "american breakfast" og leigði sér síðan hjól. Þarna var um þvílíkan eðalfák að ræða. Lítið hjól með körfu framan á og kvennlaginu (ekki með pípu upp á). Á þessu tryllitæki fór ég svo í hjólatúr um nágrenni Vang Vieng þar sem ég skoðaði nokkra "must sea" hella og skipti um vökva í kerfinu. Þarna var ég hjólandi á fáknum mikla, útlítandi eins og rauðhetta, svitnandi eins og mér er einum lagið. Eftir 4 tíma hjólreiðatúr um sveitina var ég og rassinn á mér kominn með nóg þannig að ég smellti mér aftur í bæinn, át meira og skellti mér svo í "tubing" leiðangur sem er algjörlega nauðsynlegt hérna. Þetta er gríðarlega skemmtileg hugmynd. Reyndar er mjög lítið vatn í ánni núna og hún því straumlítil en maður sullast í rólegheitunum niður ánna fram hjá börum sem eru að reyna að tæla mann inn með dúndrandi tónlist, stökkpöllum og rólum sem maður getur stokkið í ána úr, fríu Lao-Lao og starfsmönnum sem henda flotlínum út til verðandi viðskiptavina til að draga þá inn. Ég verð reyndar að viðurkenna að áhugi minn á áfengi var ekki gríðarlega mikill en maður fékk sér þó einn kaldann og rúllaði svo í rólegheitunum niður ánna. Það var ótrúlega ljúft að liggja í slöngunni, hálfur ofan í ánni þannig að stuttbuxurnar og bolurinn blotnuðu. Hitinn úti var gríðarlegur þannig að þetta virkaði mjög svalandi. Það er skemmst frá því að segja að eftir um 3 tíma lull á slöngunni niður ánna fram hjá mikilli bar og partýstemmingu og svo niður rólegra svæði þar sem fjöllinn, skóglendið og náttúrufegurðin ráða ríkjum þá endaði maður aftur í Vang Vieng um kvöldmatarleiti.
Ég hafði reyndar verið svo gríðarlega skynsamur að taka myndavélina með mér en ekki leigja mér "Dry bag" fyrir hana. Það endaði náttúrulega með því að ég missti hana aðeins í ánna þegar ég var að snúa mér í slöngunni. Ég var reyndar með hana bundna við mig en hún fór á kaf. Það virðist ekki hafa lagst vel í hana þannig að ég er ekki viss hvort að það verði mikil myndataka það sem eftir er ferðar. Ég mun þó reyna að þurrka hana næstu daga en mér sýnist hún vera látinn. Þið munið að taka með ykkur "dry bag" ef þið farið einhvern tíman í svona ferð :).
Í morgun var svo rútan tekinn og haldið til Vientiane sem er höfuðborg Laos. Ég ætlaði aðeins að stoppa hér í 2 daga en mér sýnist að ég þurfi að vera eitthvað lengur þar eitthvað er lítið af sætum í boði héðan og til Kambódíu. Eins og staðan er núna þá er ég kominn á einhvern biðlista ef það losnar sæti en mér sýnist samt að ég muni varla komast héðan fyrr en á föstudaginn næsta.
Bestu kveðjur,
Ragnar
Bærinn sjálfur er í raun bara nokkrar götur. 2 aðalgötur sem eru fullar af veitingastöðum, internetbúllum, shoppum, hótelum og annari þjónustu fyrir þá fjölmörgu túrista sem renna þarna í gegn. Í jaðrinu á bænum og í sveitinni í grennd búa svo heimamennirnir. Veitingastaðirnir þarna hafa þróast á nokkuð sérkennilegann hátt. Stór prósentanna þeirra er útbúinn með legubekkjum og sjónvarpi og þarna liggja bakpokaferðalangar í bunkum í vari frá sólinni og horfa á gamla Friends þætti. Hvernig þetta varð til og af hverju Friends en ekki 24 eða Seinfeld voru fyrir valinu veit ég ekki en þetta er víst búið að vera svona í fjölmörg ár.
Þar sem að rútuferðin til Vang Vieng tók lengri tíma en ég hélt þá var ég eiginlega bara 1.5 dag á svæðinu sem var þó alveg nóg. Þar sem ég kom seinni partinn á laugardeginum tók ég létte rölt um bæinn svona til að ná áttum og sjá hvað væri í boði. Þá var farið að eta sem er ódýrt og gott hérna í Laos. Steikt hrísgrjón með kjúkling og mulberry pönnukaka og mulberry shake urðu fyrir valinu. Eitthvað svona létte og gott :). Almennt séð hefur matur hér í laos verið mjög góður og hentar mér einstaklega vel. Maturinn í Indlandi og margir réttir í Tælandi virðast bara vera of sterkir fyrir magann á mér. Ég hef þolað sterkann mat ágætlega heima en hér á ferðalaginu þar sem maður er að borða lítið annað en það sem maður borðar úti á veitingastöðum þá eru magasýrurnar ekki að meika þetta. Ég þakka Heiðu systir fyrir að troða upp á mig sýrustillandi töflum í upphafi ferðar sem ég hafði ekki mikla trú á að ég myndi þurfa. Þær hafa reddað mér nokkru sinnum eftir að ég fékk meira chili en kerfið þolir :).
Eftir mikla átu var haldið að skoða næturlífið sem á að vera nokkuð fjörugt hérna á Laos mælikvarðanum. Nú er reyndar ekki háannatími þannig að fjöldi túrista er ekki mikill. Ég rölti í rólegheitum yfir á bar sem heitir því fagra nafni "Bucket bar" og er á stað sem gengur undir nafni "The Island" hjá túristum. Þetta er lítill hólmi þar sem nokkrir barir liggja við ánna og liggja aðeins út frá bænum sjálfum til að draga úr "ónæði". Þessir barir eru margir hverjir útbúnir aðstöðu til hvíldar s.s. hengirúmum og selja ýmislegt annað en áfengi s.s. Gras, ópíumte, "happyshakes" sem ég held að sé einhver sveppablanda og annað eitur sem ég nota ekki en virðist þó vera nokkuð vinsælt hjá mörgum ferðalöngum. Þarna lá maður í hengirúmmi og sötraði bjór í rólegheitum og spjallaði við túristana. Kvöldið fór í rölt á milli þessara bara sem reyndar þurfa allir að loka klukkann 00.00 samkvæmt lögreglusamþykkt. Sú regla er virt á þann hátt að slökkt er á tónlistinni og dregið úr hávaða svo að löggan komi ekki en menn hanga þó fram eftir á svæðinu við drykkju eins og þeir nenna.
Morguninn eftir reif maður sigur framm úr smellti sér á "american breakfast" og leigði sér síðan hjól. Þarna var um þvílíkan eðalfák að ræða. Lítið hjól með körfu framan á og kvennlaginu (ekki með pípu upp á). Á þessu tryllitæki fór ég svo í hjólatúr um nágrenni Vang Vieng þar sem ég skoðaði nokkra "must sea" hella og skipti um vökva í kerfinu. Þarna var ég hjólandi á fáknum mikla, útlítandi eins og rauðhetta, svitnandi eins og mér er einum lagið. Eftir 4 tíma hjólreiðatúr um sveitina var ég og rassinn á mér kominn með nóg þannig að ég smellti mér aftur í bæinn, át meira og skellti mér svo í "tubing" leiðangur sem er algjörlega nauðsynlegt hérna. Þetta er gríðarlega skemmtileg hugmynd. Reyndar er mjög lítið vatn í ánni núna og hún því straumlítil en maður sullast í rólegheitunum niður ánna fram hjá börum sem eru að reyna að tæla mann inn með dúndrandi tónlist, stökkpöllum og rólum sem maður getur stokkið í ána úr, fríu Lao-Lao og starfsmönnum sem henda flotlínum út til verðandi viðskiptavina til að draga þá inn. Ég verð reyndar að viðurkenna að áhugi minn á áfengi var ekki gríðarlega mikill en maður fékk sér þó einn kaldann og rúllaði svo í rólegheitunum niður ánna. Það var ótrúlega ljúft að liggja í slöngunni, hálfur ofan í ánni þannig að stuttbuxurnar og bolurinn blotnuðu. Hitinn úti var gríðarlegur þannig að þetta virkaði mjög svalandi. Það er skemmst frá því að segja að eftir um 3 tíma lull á slöngunni niður ánna fram hjá mikilli bar og partýstemmingu og svo niður rólegra svæði þar sem fjöllinn, skóglendið og náttúrufegurðin ráða ríkjum þá endaði maður aftur í Vang Vieng um kvöldmatarleiti.
Ég hafði reyndar verið svo gríðarlega skynsamur að taka myndavélina með mér en ekki leigja mér "Dry bag" fyrir hana. Það endaði náttúrulega með því að ég missti hana aðeins í ánna þegar ég var að snúa mér í slöngunni. Ég var reyndar með hana bundna við mig en hún fór á kaf. Það virðist ekki hafa lagst vel í hana þannig að ég er ekki viss hvort að það verði mikil myndataka það sem eftir er ferðar. Ég mun þó reyna að þurrka hana næstu daga en mér sýnist hún vera látinn. Þið munið að taka með ykkur "dry bag" ef þið farið einhvern tíman í svona ferð :).
Í morgun var svo rútan tekinn og haldið til Vientiane sem er höfuðborg Laos. Ég ætlaði aðeins að stoppa hér í 2 daga en mér sýnist að ég þurfi að vera eitthvað lengur þar eitthvað er lítið af sætum í boði héðan og til Kambódíu. Eins og staðan er núna þá er ég kominn á einhvern biðlista ef það losnar sæti en mér sýnist samt að ég muni varla komast héðan fyrr en á föstudaginn næsta.
Bestu kveðjur,
Ragnar
laugardagur, 19. apríl 2008
Allt er þegar fernt er!
Eða var það þegar þrennt er :). Í mínu tilfelli er það fernt. Haldið þið að ég hafi ekki verið að hitta Íslendinga í 4 skipti í þessari ferð. Þetta er ekki hægt, við erum ekki nema 300 þúsund. Ég var á leið í hellaskoðunarferð í morgun og bíð í rólegheitum mínum fyrir utan ferðaskrifstofuna eftir því að vera sóttur. Á meðan ég sit þarna á spjalli við Hollending kemur par á svæðið og fær sér sæti, eftir nokkrar mínútur heyri ég allt í einu "Ert þú kannski frá Íslandi". Jújú mikið rétt, þrír og hálfur mánuður liðinn og við þá búnir að hitta fyrir tilviljun Íslendinga fjórum sinnum í ferðinni. Hins vegar þá eru flestir útlendingar að sjá Íslending í fyrsta skipti þannig að ég veit ekki nákvæmlega hvað er málið :).
Annars er lífið hér í Luang Prabang (Phabang eins og heimamaðurinn segir það) búið að vera gott. Ég er búinn að uppfylla skildur mína sem túristi hérna, rölta í rólegheitum og skoða bæinn sem er fullur af litlum musterum sem liggja á víð og dreif um bæinn. Byggingarstíll og götumynd ber merki hersetu frakka. Smekkleg hús byggð í franska nýlendustílnum prýða bæinn í bland við "asískan" byggingarstíl sem einkennir mörg hótelin hérna sem eru öll frekar nette og er bærinn allur frekar lágreistur.
Í fyrradag fór ég og skoðaði foss, "Kuang Si" sem er einn af þessum "must sea" stöðum. Þetta er lítill og nettur foss sem rennur niður sandsteins kletta og myndar lítil vatnasvæði á nokkrum stöllum sem eru umkringd skóglendi. Heimamenn sækja þangað á heitum dögum, baða sig, drekka BeerLao og eta og slaka á með fjölskyldunni. Nóg er af túristum þarna þannig að myndataka er ekki sérstaklega einföld en svæðið er fallegt.
Í gær var svo farið í aðra ferð þar sem haldið var í 2 tíma siglingu upp Mekong á svokölluðum "Slow boat" þar sem það átti að skoða fræga hella sem kallast Pak Ou og geyma þúsundir lítill búddalíkneskja. Slow boats hálflokuð fley sem sigla í rólegheitunum upp og niður Mekong ánna og eru einn algengasti ferðamátinn til að komast á milli staða. Lengri ferðir geta tekið 1-3 daga á svona bát sem er þá þó stærri en fleyið sem ég fór á í dag. Annar möguleiki til að ferðast um ánna er á svokölluðum "speed boats", stundum kallaðir "white knuckled speed boats". Þar er á ferðinni opið vaskafat með vél aftan á sem keyrir á ofsahraða um ánna. Farþegar eru í björgunarvestum og með hjálma ef eitthvað skildi koma upp s.s. að báturinn keyri á eitthvað brak sem flýtur í ánni eða steina sem standa limskulega upp úr henni þegar lítið er í henni eins og núna. Við slíka aðstæður hafa þessir bátar víst átt það til að "springa" í sundur enda ekki merkileg smíði og nokkuð mikil ferð á þeim :).
Á leiðinni var stoppaði í litlu þorpi þar sem heimamaðurinn stundar að brugga hrísgrjóna whisky sem gengur undir nafninu Lao-Lao. Þetta hvu vera magnaður andskoti, sem er víst reyndar bannaður en samt drukkinn og bruggaður út um allt :). Miðað við bruggaðstæður sem er 200 lítra olíutunna á eld með röri sem lætur eimaðann vökvann leka út í krukku sem geymir síðan lokafurðina þá er þetta líklega mjög hollur og heilsubætandid lífselexír.
Seinni parturinn fór í að finna nýtt hótel þ.s. ég var bara með 4 nætur bókaðar á hinu hótelinu og vildi færa mig á ódýrara hótel. Það tók s.s. ekki langan tíma þannig að maður át enn og aftur og fékk sér einn öl í þessum steikjandi hita sem er búinn að vera bæði í gær og í dag. Þá var haldið á ferðaskrifstofurölt og séð hvað er í boði fyrir mig að gera. Ég endaði með því að bóka mig í dags gönguferð um nágrenni Laos.
Í dag tók maður svo 1 dags gönguferð um skóg- og fjallendið hér í grennd. Lítill Laos leiðsögumaður var í ferð, 2 bretar á fimmtudagsaldrinum sem voru í 2 vikna fríi hér í Loas og svo tvær sænskar stúlkur sem voru á 4 mánaða ferðalagi um SA Asíu. Eins og fyrri daga þá var blíða, sól og víst eitthvað um 38-40 gráðu hiti. Maður náði því að drekka slattna af vatni á leiðinni og svitna því jafn hratt og maður drakka það. Göngutúrinn var góður, tæpir 5 tímar um fallegt skóglendi með 2 stoppum í þorpum sem við fórum í gegnum á leið okkar. Þar fengum við lýsingu á hefðbundnu lífi Laos búa sem búa ekki í borginni, átum steikt hrísgrjón í hádegismat og nutum þess að vera í skjóli frá sólinni. Litli guidinn okkar er víst fyrrverandi ópíum bóndi. Hann vildi meina að það væri enginn ópíumrækt í Laos og flestir bændurnir sinntu nú öðru verkum s.s. hrísgrjónarækt, ananasrækt, trjárækt o.s.frv. Þegar göngutúrnum var lokið var farið á bát niður Mekong þangað sem rútan beið okkur. Það var nokkuð skemmtileg ferð, fórum á svona lítilli flatbyttnum með mótor að aftan. Þegar 3 fullvaxnir vestrænir karlmenn og 4 aðrir eru komnir í svona bát þá eru ekki nema ca. 5-10 cm frá efstu rönd bátsins niður í ánna sjálfa. Við nutum skemmtilegs útsýnis og mikillar nálægðar við ánna sem er reyndar svo grunn á köflum núna út af þurrkum að báturinn rakst tvisvar niður í grjót á leið okkur yfir grynningar.
Annars er mjög gaman að heyra í túristum hérna á svæðinu sem eru að koma frá löndum eins og kambódíu og Víetnam. Ég spjallaði einmitt við Bandaríkjamann á fimmtudagsaldrinum í fyrradag sem búinn að vera á miklu ferðalagi og var nýkominn til Laos. Hann var gríðarlega ósáttur við verðlagið hérna og fannst þetta rosaleg verðlagning á öllu hérna. Við vorum t.d. að borga 4 dollara fyrir ferðina til fossana, 6 dollara fyrir ferðina í hellana og svo kostar 1-10 dollara að borða hérna eftir því hvað þú færð þér :). Íslendingarnir voru reyndar mjög ánægðir með Laos en voru líka komnir með það innprentað í sig að matur ætti varla að kosta meira en 2 dollara og hótel undir 10 dollurum :).
Ég sem var hins vegar að koma frá Tælandi er brosandi hringinn hérna því að mér finnst allt vera gefins hérna og nenni ekki einu sinni að prútta við fólk því það bara skiptir mig ekki máli hvort að stuttermabolur kosti 2 eða 3 dollara :). Ég hef t.d. farið á kaffihús á morgnana hér sem heitir JoMa. Þetta er kaffihús sem einhver sænsk kona á og rekur og er minnst á staðinn í öllum ferðabókum. Ekki að ástæðulausu því að þarna er á ferðinni eitt besta kaffihús sem ég hef farið á um ævina. Ég hef verið að troða í mig, samloku með salati, osti, kjeti og öðru góðgæti, skolað því niður með stórum cappuchino og s.s. einni heitri súkkulaðimuffin köku (maður verður að komast af stað á morgnanna :)). Fyrir svona herlegheit þarf að borga blússandi 5 dollara sem er ca. jafn mikið og kaffibolli á Starbuck alls staðar í heiminum og myndi kannski duga fyrir ristuðu brauði með marmelaði á íslensku kaffihúsi.
Það eru komnar inn nokkra myndir, settir þær bara inn í litlum gæðum út af takmarkaðri bandvídd sem er í boði hérna.
Smá viðbætur:
Þar sem ég komst aldrei í samband til að koma færslunni inn á bloggið í Luang Prabang þá geri ég það héðan frá Vang Vieng. Búinn að vera 6 klukkustundir í minivan með 11 öðrum. Var nokkuð gott til að byrja með þar sem það var skýfall og þrumveður. Síðustu 2 klukkustundirnar tóku hins vegar aðeins á hitaelement þ.s. sólin var kominn, ekkert súrefni eftir í bílnum og aðeins heitur vindur sem kom inn um gluggann. Allir glaðir þegar það var stoppað í Vang Vieng, reddaði mér gistiheimili á 10 mín með loftkælingu og skellti mér út að fá mér einn ískaldann stórann bjór og mat. Mjög ljúft, fékk mér Mulberrypankakes með mulberryshake :). Mjög frískandi. Vang Vieng er ekki alveg jafn fáguð borg og Luang Prabang við fyrstu sín en umhverfið í kring virðist vera nokkuð magnað enda þykkir þetta vera paradís fyrir þá sem hafa áhuga á klettaklifri. Verð 2 nætur hér í V.V.
Jæja, þið fáið meiri fréttir seinna, ..... Biðst afsökunnar á mál og stafsetningavillum á blogginu, ég bara nenni ekki að lesa þessar færslu almennilega yfir :)
Annars er lífið hér í Luang Prabang (Phabang eins og heimamaðurinn segir það) búið að vera gott. Ég er búinn að uppfylla skildur mína sem túristi hérna, rölta í rólegheitum og skoða bæinn sem er fullur af litlum musterum sem liggja á víð og dreif um bæinn. Byggingarstíll og götumynd ber merki hersetu frakka. Smekkleg hús byggð í franska nýlendustílnum prýða bæinn í bland við "asískan" byggingarstíl sem einkennir mörg hótelin hérna sem eru öll frekar nette og er bærinn allur frekar lágreistur.
Í fyrradag fór ég og skoðaði foss, "Kuang Si" sem er einn af þessum "must sea" stöðum. Þetta er lítill og nettur foss sem rennur niður sandsteins kletta og myndar lítil vatnasvæði á nokkrum stöllum sem eru umkringd skóglendi. Heimamenn sækja þangað á heitum dögum, baða sig, drekka BeerLao og eta og slaka á með fjölskyldunni. Nóg er af túristum þarna þannig að myndataka er ekki sérstaklega einföld en svæðið er fallegt.
Í gær var svo farið í aðra ferð þar sem haldið var í 2 tíma siglingu upp Mekong á svokölluðum "Slow boat" þar sem það átti að skoða fræga hella sem kallast Pak Ou og geyma þúsundir lítill búddalíkneskja. Slow boats hálflokuð fley sem sigla í rólegheitunum upp og niður Mekong ánna og eru einn algengasti ferðamátinn til að komast á milli staða. Lengri ferðir geta tekið 1-3 daga á svona bát sem er þá þó stærri en fleyið sem ég fór á í dag. Annar möguleiki til að ferðast um ánna er á svokölluðum "speed boats", stundum kallaðir "white knuckled speed boats". Þar er á ferðinni opið vaskafat með vél aftan á sem keyrir á ofsahraða um ánna. Farþegar eru í björgunarvestum og með hjálma ef eitthvað skildi koma upp s.s. að báturinn keyri á eitthvað brak sem flýtur í ánni eða steina sem standa limskulega upp úr henni þegar lítið er í henni eins og núna. Við slíka aðstæður hafa þessir bátar víst átt það til að "springa" í sundur enda ekki merkileg smíði og nokkuð mikil ferð á þeim :).
Á leiðinni var stoppaði í litlu þorpi þar sem heimamaðurinn stundar að brugga hrísgrjóna whisky sem gengur undir nafninu Lao-Lao. Þetta hvu vera magnaður andskoti, sem er víst reyndar bannaður en samt drukkinn og bruggaður út um allt :). Miðað við bruggaðstæður sem er 200 lítra olíutunna á eld með röri sem lætur eimaðann vökvann leka út í krukku sem geymir síðan lokafurðina þá er þetta líklega mjög hollur og heilsubætandid lífselexír.
Seinni parturinn fór í að finna nýtt hótel þ.s. ég var bara með 4 nætur bókaðar á hinu hótelinu og vildi færa mig á ódýrara hótel. Það tók s.s. ekki langan tíma þannig að maður át enn og aftur og fékk sér einn öl í þessum steikjandi hita sem er búinn að vera bæði í gær og í dag. Þá var haldið á ferðaskrifstofurölt og séð hvað er í boði fyrir mig að gera. Ég endaði með því að bóka mig í dags gönguferð um nágrenni Laos.
Í dag tók maður svo 1 dags gönguferð um skóg- og fjallendið hér í grennd. Lítill Laos leiðsögumaður var í ferð, 2 bretar á fimmtudagsaldrinum sem voru í 2 vikna fríi hér í Loas og svo tvær sænskar stúlkur sem voru á 4 mánaða ferðalagi um SA Asíu. Eins og fyrri daga þá var blíða, sól og víst eitthvað um 38-40 gráðu hiti. Maður náði því að drekka slattna af vatni á leiðinni og svitna því jafn hratt og maður drakka það. Göngutúrinn var góður, tæpir 5 tímar um fallegt skóglendi með 2 stoppum í þorpum sem við fórum í gegnum á leið okkar. Þar fengum við lýsingu á hefðbundnu lífi Laos búa sem búa ekki í borginni, átum steikt hrísgrjón í hádegismat og nutum þess að vera í skjóli frá sólinni. Litli guidinn okkar er víst fyrrverandi ópíum bóndi. Hann vildi meina að það væri enginn ópíumrækt í Laos og flestir bændurnir sinntu nú öðru verkum s.s. hrísgrjónarækt, ananasrækt, trjárækt o.s.frv. Þegar göngutúrnum var lokið var farið á bát niður Mekong þangað sem rútan beið okkur. Það var nokkuð skemmtileg ferð, fórum á svona lítilli flatbyttnum með mótor að aftan. Þegar 3 fullvaxnir vestrænir karlmenn og 4 aðrir eru komnir í svona bát þá eru ekki nema ca. 5-10 cm frá efstu rönd bátsins niður í ánna sjálfa. Við nutum skemmtilegs útsýnis og mikillar nálægðar við ánna sem er reyndar svo grunn á köflum núna út af þurrkum að báturinn rakst tvisvar niður í grjót á leið okkur yfir grynningar.
Annars er mjög gaman að heyra í túristum hérna á svæðinu sem eru að koma frá löndum eins og kambódíu og Víetnam. Ég spjallaði einmitt við Bandaríkjamann á fimmtudagsaldrinum í fyrradag sem búinn að vera á miklu ferðalagi og var nýkominn til Laos. Hann var gríðarlega ósáttur við verðlagið hérna og fannst þetta rosaleg verðlagning á öllu hérna. Við vorum t.d. að borga 4 dollara fyrir ferðina til fossana, 6 dollara fyrir ferðina í hellana og svo kostar 1-10 dollara að borða hérna eftir því hvað þú færð þér :). Íslendingarnir voru reyndar mjög ánægðir með Laos en voru líka komnir með það innprentað í sig að matur ætti varla að kosta meira en 2 dollara og hótel undir 10 dollurum :).
Ég sem var hins vegar að koma frá Tælandi er brosandi hringinn hérna því að mér finnst allt vera gefins hérna og nenni ekki einu sinni að prútta við fólk því það bara skiptir mig ekki máli hvort að stuttermabolur kosti 2 eða 3 dollara :). Ég hef t.d. farið á kaffihús á morgnana hér sem heitir JoMa. Þetta er kaffihús sem einhver sænsk kona á og rekur og er minnst á staðinn í öllum ferðabókum. Ekki að ástæðulausu því að þarna er á ferðinni eitt besta kaffihús sem ég hef farið á um ævina. Ég hef verið að troða í mig, samloku með salati, osti, kjeti og öðru góðgæti, skolað því niður með stórum cappuchino og s.s. einni heitri súkkulaðimuffin köku (maður verður að komast af stað á morgnanna :)). Fyrir svona herlegheit þarf að borga blússandi 5 dollara sem er ca. jafn mikið og kaffibolli á Starbuck alls staðar í heiminum og myndi kannski duga fyrir ristuðu brauði með marmelaði á íslensku kaffihúsi.
Það eru komnar inn nokkra myndir, settir þær bara inn í litlum gæðum út af takmarkaðri bandvídd sem er í boði hérna.
Smá viðbætur:
Þar sem ég komst aldrei í samband til að koma færslunni inn á bloggið í Luang Prabang þá geri ég það héðan frá Vang Vieng. Búinn að vera 6 klukkustundir í minivan með 11 öðrum. Var nokkuð gott til að byrja með þar sem það var skýfall og þrumveður. Síðustu 2 klukkustundirnar tóku hins vegar aðeins á hitaelement þ.s. sólin var kominn, ekkert súrefni eftir í bílnum og aðeins heitur vindur sem kom inn um gluggann. Allir glaðir þegar það var stoppað í Vang Vieng, reddaði mér gistiheimili á 10 mín með loftkælingu og skellti mér út að fá mér einn ískaldann stórann bjór og mat. Mjög ljúft, fékk mér Mulberrypankakes með mulberryshake :). Mjög frískandi. Vang Vieng er ekki alveg jafn fáguð borg og Luang Prabang við fyrstu sín en umhverfið í kring virðist vera nokkuð magnað enda þykkir þetta vera paradís fyrir þá sem hafa áhuga á klettaklifri. Verð 2 nætur hér í V.V.
Jæja, þið fáið meiri fréttir seinna, ..... Biðst afsökunnar á mál og stafsetningavillum á blogginu, ég bara nenni ekki að lesa þessar færslu almennilega yfir :)
þriðjudagur, 15. apríl 2008
Nýja árinu fagnað í Luang Prabang
Jæja ég lenti í Luang Prabang, sem er staðsett í Laos fyrir 3 dögum. Ég hafði skilið við Dodda í Phuket og flogið með tengiflugi í gegnum Bangkok til LP. Þegar ég lenti í LP og var búinn að útvega mér Visa og aðra gleði komst ég að því að farangurinn minn hafði ekki komist áleiðis. Það var lítið við því að gera annað en að tilkynna þetta og vona það besta. Ég var því mættur á svæðið í stuttbuxum og stuttermabol með visakortið og eitthvað af aur. Ég hafði reyndar haft vit á því að taka malaríulyfin með í fartölvutöskuna. Ég hafði hins vegar ekki tekið með moskítóvörnina góðu þar sem það er orðið svo mikið vesen að ferðast með vökva í handfarangri.
Ég rúllaði með leigubíl niður á hótel þ.s. ég tékkaði mig inn og ætlaði ég mér svo að gera tvennt sem var nauðsynlegt. Skipta pening og redda mér moskítóvörn. Málið er að hérna í Laos bíta moskítóflugurnar nefnilega ekki bara í ljósaskiptunum heldur líka á daginn og bera þær hinn stórkskemmtilega dengue sjúkdóm sem leggst illa í mannslíkamann. Þið kannist kannski við þetta úr fjölmiðlum þ.s. þessi faraldur kom nýlega upp í Rio, Brasilíu. Á örskömmum tíma sýktust 60 þúsund manns og eitthvað af fólki dó, flest börn held ég þó. Það er ekki til nein lyf við þessum óvætti og einkennunum er lýst sem "bonebreaking feaver" og fátt annað að gera enn að hvíla sig ef maður lendir í þessu og vona það besta:).
Jæja, þrátt fyrir nýja árið þá gat ég skipt aur hérna sem var víst ekki alveg sjálfsagt þ.s. hér eru flestir í fríi í alla vega 3 daga, og lítið um hraðbanka. Svo skemmtilega vill til að hér er hægt að versla Tæ Baht, dollara og Kips sem er þeirra gjaldmiðill þannig að ég hafði einhvern eyðslupening. Þá hófst leitinn af moskítóvörn. Það er ekki mikið til að hágæðavörn til hér. Fann eitthvað sítrónuvatn með 20% deet. Sú vörn virkaði ekki betur en það að þegar ég vaknaði morguninn eftir þá var ég kominn með fleiri moskítóbit en ég hef fengið í allri ferðinni :). Þó hafði ég borið oftar og meira á mig en nokkurn tíman í ferðinni :). Farangursmálin redduðust þó því seinnipartinn daginn eftir mætti bakpokinn minn á svæðið með öllu í. Ég mun líklega aldrei verða jafn ánægður að sjá 50% deet brúsa og ég var þá :).
Þegar ég rölti út á fyrsta degi bað ég manninn í afgreiðslunni á hótelinu að redda mér plastpoka og límbandi þ.s. ég þurfti að reyna að verja umbúðirnar frá vætu. Þar sem fólk fagnar nýja árinu með vatnsslag hérna þá var ég að vona að þetta myndi alla vega draga úr því að sáraumbúðirnar myndu blotna of mikið svo að fína tjónið mitt gæti gróið saman sem fyrst. Hann horfði á mig vesæll á svip og sagði "if you go out, you will get wet" :). Ég teipaði plastpoka yfir og óð út. Það var rétt hjá honum. Eftir 5. mín var ég orðinn mígandi blautur og baðaður í talkúmpúðri. Handleggurinn fékk þó miskunn ef ég lyfti honum upp í loftið á meðan það var verið að hella eða sprauta yfir mig vatni.
Hér er sem sagt allsherjar vatnsslagur eftir hádegi í 3 daga. Fólk kemur sér fyrir úti á götu, safnast saman á pallbílum með vatnsbirgðir og labbar um með ofvaksnar vatnsbyssur og slatta af talkúmpúðri, svörtum lit og jafnvel einhverju rauðu og grænu jukki sem þau bæta við út í vatnið. Svo er skvett, hellt yfir og sprautað á gangandi og akandi vegfarendur og það er enginn miskunn. Allir eru skellihlægjandi. Músíkin dynur úti á götu og er hún sambland af Laos poppi og vestrænni danstónlist. Túristarnir taka virkann þátt í þessu og eru margir hverjir vopnaðir vatnsbyssum eða búnir að fá far með einum af pallbílunum sem keyra um og skvetta yfir líðinn. Svo eru náttúrulega skrúðgöngur á hverjum degi til að fagna þessum tímamótum. Mikil gleði...
Nóg um það, þrátt fyrir þennan mikla vatnsslag og frí hérna hefur verið hægt að skoða hin ýmsu musteri og söfn hérna. Ég verð að viðurkenna að L.P. hentar mér mjög vel. Lítill bær með fallegum húsum og götumynd. Fullt af góðum veitingastöðum en staðurinn samt laus við þennan svakalega borgarhávaða sem einkennir flestar borgir heimsins. Umhverfið er ekki verra, meðfram borginni liggur hin mikla Mekong á með skógi vaxið fjalllendi allt í kring. Þetta er einhvern veginn eins og vera kominn í sumarbústaðinn að vera hérna. Þrátt fyrir öll fagnaðarlætin þá er hægt að rölta í 5. mín og þá er maður kominn í náttúrulegt umhverfi, risafiðrildi, á, tré og fjöll og þögn.... Að drekka BeerLao niður við Mekong ánna og fylgjast með sólinni setjast var bara ljúft :).
Það er hægt að fara í fullt af skipulögðum ferðum hérna. Þar sem vatnslaginum er að ljúka þá stefni ég að reyna að skella mér í einhverja svona ferð hvort sem það verður fílatúr, stutt gönguferð eða rúlla niður einhverja ánna á Kayak. Meira um það seinna.
Internettengingar eru ekkert æðislegar hérna þannig að ég veit ekki hvað ég nenni að uploada mikið af myndum. Ég sé til. Gmailið er nokkrar mínútur að opnast hjá mér þannig að ég reikna ekki með því að ég sé með mikinn upload hraða hérna.
Bestu kveðjur frá moskítóflugunum og mér héðan frá Luang Prabang í Laos.
p.s.
Er búinn að heyra eitt lag frá Laos sem er með gamla góða Europe hljómborðsstefinu, töff töff :).
Ég rúllaði með leigubíl niður á hótel þ.s. ég tékkaði mig inn og ætlaði ég mér svo að gera tvennt sem var nauðsynlegt. Skipta pening og redda mér moskítóvörn. Málið er að hérna í Laos bíta moskítóflugurnar nefnilega ekki bara í ljósaskiptunum heldur líka á daginn og bera þær hinn stórkskemmtilega dengue sjúkdóm sem leggst illa í mannslíkamann. Þið kannist kannski við þetta úr fjölmiðlum þ.s. þessi faraldur kom nýlega upp í Rio, Brasilíu. Á örskömmum tíma sýktust 60 þúsund manns og eitthvað af fólki dó, flest börn held ég þó. Það er ekki til nein lyf við þessum óvætti og einkennunum er lýst sem "bonebreaking feaver" og fátt annað að gera enn að hvíla sig ef maður lendir í þessu og vona það besta:).
Jæja, þrátt fyrir nýja árið þá gat ég skipt aur hérna sem var víst ekki alveg sjálfsagt þ.s. hér eru flestir í fríi í alla vega 3 daga, og lítið um hraðbanka. Svo skemmtilega vill til að hér er hægt að versla Tæ Baht, dollara og Kips sem er þeirra gjaldmiðill þannig að ég hafði einhvern eyðslupening. Þá hófst leitinn af moskítóvörn. Það er ekki mikið til að hágæðavörn til hér. Fann eitthvað sítrónuvatn með 20% deet. Sú vörn virkaði ekki betur en það að þegar ég vaknaði morguninn eftir þá var ég kominn með fleiri moskítóbit en ég hef fengið í allri ferðinni :). Þó hafði ég borið oftar og meira á mig en nokkurn tíman í ferðinni :). Farangursmálin redduðust þó því seinnipartinn daginn eftir mætti bakpokinn minn á svæðið með öllu í. Ég mun líklega aldrei verða jafn ánægður að sjá 50% deet brúsa og ég var þá :).
Þegar ég rölti út á fyrsta degi bað ég manninn í afgreiðslunni á hótelinu að redda mér plastpoka og límbandi þ.s. ég þurfti að reyna að verja umbúðirnar frá vætu. Þar sem fólk fagnar nýja árinu með vatnsslag hérna þá var ég að vona að þetta myndi alla vega draga úr því að sáraumbúðirnar myndu blotna of mikið svo að fína tjónið mitt gæti gróið saman sem fyrst. Hann horfði á mig vesæll á svip og sagði "if you go out, you will get wet" :). Ég teipaði plastpoka yfir og óð út. Það var rétt hjá honum. Eftir 5. mín var ég orðinn mígandi blautur og baðaður í talkúmpúðri. Handleggurinn fékk þó miskunn ef ég lyfti honum upp í loftið á meðan það var verið að hella eða sprauta yfir mig vatni.
Hér er sem sagt allsherjar vatnsslagur eftir hádegi í 3 daga. Fólk kemur sér fyrir úti á götu, safnast saman á pallbílum með vatnsbirgðir og labbar um með ofvaksnar vatnsbyssur og slatta af talkúmpúðri, svörtum lit og jafnvel einhverju rauðu og grænu jukki sem þau bæta við út í vatnið. Svo er skvett, hellt yfir og sprautað á gangandi og akandi vegfarendur og það er enginn miskunn. Allir eru skellihlægjandi. Músíkin dynur úti á götu og er hún sambland af Laos poppi og vestrænni danstónlist. Túristarnir taka virkann þátt í þessu og eru margir hverjir vopnaðir vatnsbyssum eða búnir að fá far með einum af pallbílunum sem keyra um og skvetta yfir líðinn. Svo eru náttúrulega skrúðgöngur á hverjum degi til að fagna þessum tímamótum. Mikil gleði...
Nóg um það, þrátt fyrir þennan mikla vatnsslag og frí hérna hefur verið hægt að skoða hin ýmsu musteri og söfn hérna. Ég verð að viðurkenna að L.P. hentar mér mjög vel. Lítill bær með fallegum húsum og götumynd. Fullt af góðum veitingastöðum en staðurinn samt laus við þennan svakalega borgarhávaða sem einkennir flestar borgir heimsins. Umhverfið er ekki verra, meðfram borginni liggur hin mikla Mekong á með skógi vaxið fjalllendi allt í kring. Þetta er einhvern veginn eins og vera kominn í sumarbústaðinn að vera hérna. Þrátt fyrir öll fagnaðarlætin þá er hægt að rölta í 5. mín og þá er maður kominn í náttúrulegt umhverfi, risafiðrildi, á, tré og fjöll og þögn.... Að drekka BeerLao niður við Mekong ánna og fylgjast með sólinni setjast var bara ljúft :).
Það er hægt að fara í fullt af skipulögðum ferðum hérna. Þar sem vatnslaginum er að ljúka þá stefni ég að reyna að skella mér í einhverja svona ferð hvort sem það verður fílatúr, stutt gönguferð eða rúlla niður einhverja ánna á Kayak. Meira um það seinna.
Internettengingar eru ekkert æðislegar hérna þannig að ég veit ekki hvað ég nenni að uploada mikið af myndum. Ég sé til. Gmailið er nokkrar mínútur að opnast hjá mér þannig að ég reikna ekki með því að ég sé með mikinn upload hraða hérna.
Bestu kveðjur frá moskítóflugunum og mér héðan frá Luang Prabang í Laos.
p.s.
Er búinn að heyra eitt lag frá Laos sem er með gamla góða Europe hljómborðsstefinu, töff töff :).
föstudagur, 11. apríl 2008
Kaaabúmmmmmmmmmmm
Eins og ég hef bloggað um þá hef haldið því fram að mestu líkur á því að slasa sig í svona ferðalagi eru þegar maður er um borð í leigubíl með misgóðum og/eða misgáðum bílstjóra og svo þegar maður er að ganga yfir götur í löndum með mjög misjafna umferðarmenningu og virðingu fyrir gangandi vegfarendum.
Grunur minn reyndist vera réttur. Haldið þið ekki að það hafi verið keyrt á mann í síðastliðna nótt á leið heim eftir létte pöbbarölt með Dodda. Tælendingur á skellinöðru smellti mig niður þegar ég var á leið yfir gangbraut. Doddi komst yfir heill og horfið á mig fljúga og lenda í götuna. Maður slapp þó þokklega frá þessu, mörsöfnun ferðarinnar hefur eflaust dregið eitthvað úr högginu :). Mar og rispur hér og þar og svo náði maður að skrapa slatta af húð af framhandleggnum. Ég fékk þá loksins tækifæri til þess að nota sjúkragræjurnar sem maður er búinn að vera að dröslast með í 3 mánuði :).
Eftir áreksturinn tóku við miklar deilur við Tælendingana og eina löggu sem mætti á svæðið. Þeir voru náttúrulega ekkert að skilja hvað í andskotanum maður væri að gera að labba yfir göturnar og láta keyra á sig. Hér er nefnilega ekki hefð fyrir því að stoppa fyrir gangandi vegfarendum. Ef maður ætlar að komast yfir götuna þá er þetta eins og gamli góði Frogger leikurinn. Maður bíður eftir gati sem myndast hoppar út á götuna og vonast svo að komast inn á milli bifhjóla og bíla áður en það verður keyrt yfir mann. Þetta er ákveðin list og það hjálpar ekki að stunda þetta í glasi eða á næturnar þegar Tælendingar á skellinöðrum þjóta um og stunda þjóðaríþrótt þeirra sem er að keyra fullir :). Á endanum borgaði ég 500 baht fyrir að hafa látið keyra á mig og bæta vesalings ökumanninum spegilinn sem ég hafði tjónað :). Þetta var náttúrulega bölvuð ókurteisi hjá mér að láta keyra á mig :).
Ég endaði þó með að kíkja á spítalann í dag og láta ganga betur frá þessu til að tryggja að það komi ekki upp sýking á meðan ég er í Laos. Það er víst ekkert meiriháttar sjúkraþjónusta þar :). Það verður áhugavert að sjá hvernig gengur að halda umbúðunum þurrum í 4 daga sem ég á að gera. Málið er nefnilega að nýtt ár (hér er árið 2551) er að hefjast í Tælandi og Laos. Nýja árinu er fagnað með vatnsslag og standa hátíðahöldin í 3 daga. Hér á götum Patong eru allir að vígbúast og eru vatnsbyssur til sölu út um allt hérna. Það tók ca. 3 mínútur að fá fyrstu bununa yfir mig þegar ég kom út af spítalanum :).
Annars er þetta allt mjög spaugilegt eftir á. Ég þakka bara fyrir að hafa ekki slasast alvarlega og ef maður ætlar að láta keyra á sig þá er betra að það sé skellinaðra en bíll :). Annars er þetta í annað skipti sem er keyrt á mig. Lenti í bílslysi þegar ég var 12 ára þannig að ég er að verða reynslubolti. Það slys hafði reyndar alvarlegri afleiðingar í för með sér þannig að ég prísa mig sælan að hafa sloppið þokkalega núna. Fyrir þá sem ekki hafa prófað að láta keyra á sig þá get ég hér með staðfest að maður finnur ekki fyrir því neinum sársauka þegar það er keyrt á mann. Það gerist bara eftir á þegar maður fattar að það er búið að keyra á mann :).
Jæja ekki meira um þetta í bili. Fer til Laos á sunnudaginn. Eintóm gleði!
Grunur minn reyndist vera réttur. Haldið þið ekki að það hafi verið keyrt á mann í síðastliðna nótt á leið heim eftir létte pöbbarölt með Dodda. Tælendingur á skellinöðru smellti mig niður þegar ég var á leið yfir gangbraut. Doddi komst yfir heill og horfið á mig fljúga og lenda í götuna. Maður slapp þó þokklega frá þessu, mörsöfnun ferðarinnar hefur eflaust dregið eitthvað úr högginu :). Mar og rispur hér og þar og svo náði maður að skrapa slatta af húð af framhandleggnum. Ég fékk þá loksins tækifæri til þess að nota sjúkragræjurnar sem maður er búinn að vera að dröslast með í 3 mánuði :).
Eftir áreksturinn tóku við miklar deilur við Tælendingana og eina löggu sem mætti á svæðið. Þeir voru náttúrulega ekkert að skilja hvað í andskotanum maður væri að gera að labba yfir göturnar og láta keyra á sig. Hér er nefnilega ekki hefð fyrir því að stoppa fyrir gangandi vegfarendum. Ef maður ætlar að komast yfir götuna þá er þetta eins og gamli góði Frogger leikurinn. Maður bíður eftir gati sem myndast hoppar út á götuna og vonast svo að komast inn á milli bifhjóla og bíla áður en það verður keyrt yfir mann. Þetta er ákveðin list og það hjálpar ekki að stunda þetta í glasi eða á næturnar þegar Tælendingar á skellinöðrum þjóta um og stunda þjóðaríþrótt þeirra sem er að keyra fullir :). Á endanum borgaði ég 500 baht fyrir að hafa látið keyra á mig og bæta vesalings ökumanninum spegilinn sem ég hafði tjónað :). Þetta var náttúrulega bölvuð ókurteisi hjá mér að láta keyra á mig :).
Ég endaði þó með að kíkja á spítalann í dag og láta ganga betur frá þessu til að tryggja að það komi ekki upp sýking á meðan ég er í Laos. Það er víst ekkert meiriháttar sjúkraþjónusta þar :). Það verður áhugavert að sjá hvernig gengur að halda umbúðunum þurrum í 4 daga sem ég á að gera. Málið er nefnilega að nýtt ár (hér er árið 2551) er að hefjast í Tælandi og Laos. Nýja árinu er fagnað með vatnsslag og standa hátíðahöldin í 3 daga. Hér á götum Patong eru allir að vígbúast og eru vatnsbyssur til sölu út um allt hérna. Það tók ca. 3 mínútur að fá fyrstu bununa yfir mig þegar ég kom út af spítalanum :).
Annars er þetta allt mjög spaugilegt eftir á. Ég þakka bara fyrir að hafa ekki slasast alvarlega og ef maður ætlar að láta keyra á sig þá er betra að það sé skellinaðra en bíll :). Annars er þetta í annað skipti sem er keyrt á mig. Lenti í bílslysi þegar ég var 12 ára þannig að ég er að verða reynslubolti. Það slys hafði reyndar alvarlegri afleiðingar í för með sér þannig að ég prísa mig sælan að hafa sloppið þokkalega núna. Fyrir þá sem ekki hafa prófað að láta keyra á sig þá get ég hér með staðfest að maður finnur ekki fyrir því neinum sársauka þegar það er keyrt á mann. Það gerist bara eftir á þegar maður fattar að það er búið að keyra á mann :).
Jæja ekki meira um þetta í bili. Fer til Laos á sunnudaginn. Eintóm gleði!
miðvikudagur, 9. apríl 2008
Phuket
Phuket
Við félagarnir lentum á Phuket fyrir rúmri viku. Lífið er búið að vera ljúft hérna. 30 stiga hiti, sól og passlegur andvari frá hafinu til að kæla mann niður á meðan maður sleikir sólina við sundlaugabakkann eða niður við sjó. Hér eru engar kirkjur, hallir né template þannig að það má segja að batteríinn séu að verða fullendurhlaðinn aftur.
Reyndar er ég nokkuð glaður yfir því að vera á lífi. Frá flugvellinum á Phuket hingað niður til Patong er um 40 mín keyrsla. Við tókum minibus frá flugvellinum og voru 7 aðrir með okkur í honum. Leigubíllinn lagði af stað frá flugvellinum og eftir ca. 200 m. rennur bílinn rólega yfir á öfugan vegarhelming á sama tíma og bíll nálgast úr gagnstæðri átt. Bílstjórinn kippir bílnum yfir á sinn vegahelming og eintóm gleði. S.s. ekkert merkilegt enda við búnir að vera með mörgum lélegum bílstjórum í þessari ferð. Eftir ca. 5 mín var þó orðið ljóst að bílstjórinn var hins vegar ekki bara lélegur bílstjóri heldur var eitthvað meira í gangi. Bílinn rásaði á milli hægri og vinstri helminga vegarins og oft rétt út af veginum sitthvoru meginn áður en kappinn skellti honum aftur inn á veginn. Öryggisbeltin (sem betur fer voru í þessum leigubíl) voru sett á snögglega. Kallinn hélt áfram að keyra á mjög skrautlegann hátt og var nokkrum sinnum nálægt því að keyra niður fólk á skellinöðru og nokkrum sinnum við það að smella framan á bíl úr gagnstæðri átt. Ég naut þess heiðurs að geta horft í augun á honum í baksýnispeglinum þannig að ég sá þegar hann var að berjast við að halda augunum opnum. Eitt skiptið missti ég mig alveg þegar hann lokaði augunum og var á leiðinni framan á bíl. Ég öskraði á kappann og sagði honum að halda sér vakandi meðan hann væri að keyra.
Sem betur fer þá hafði snillingurinn ákveðið að stoppa á túristaferðaskrifstofu með okkur á leiðinni til að reyna að fá smá aukaaur fyrir að koma með túrista sem væri hægt að troða ferðum upp á. Hópurinnn var feginn þegar kallinn stoppaði. Þegar sölumennirnir tóku á móti okkur sögðum við að það væri ekki sénse að við myndum fara með þessum bílstjóra af stað aftur. Hann væri líklega fullur eða á lyfjum. Eftir töluvert tuð fóru þær að skoða málið enda hafði Doddi séð kallinn smella í sig einum sopa úr whiskyfleig á meðan við vorum inni að tuða. Þegar þær fara út að spjalla við karlinn þá dettur hann út úr bílnum. Hann var þá svo blindfullur að hann gat ekki staðið í lappirnar. Hann var kominn langleiðina með þennan whiskypela og eflaust búinn að vera fullur alla helgina. Frískandi!
Við fengum sem betur fer nýan bílstjóra og komumst lifandi á hótelið. Það þykir víst ekki tiltökumál að keyra fullur hérna í Tælandi. Kerlingarnar á ferðaskrifstofunni brostu bara eins og mongólítar og þessi var eflaust kominn í túristakeyrsluna á morgun þegar það er búið að renna aðeins af honum :).
Annars erum við búnir að vera mjög rólegir hérna á Phuket eins og planið var. Við ætluðum upphaflega bara að vera viku hérna en framlengdum svo um eina viku þar sem þetta var svo nice. Við erum búnir að fara í eina skipulagða túristaferð þar sem það var siglt á milli nærliggjandi eyja og þær skoðaðar. Farið er með hraðbát sem tekur um 20-30 farþega. Á hverri eyju / strönd eru síðan um 20-30 bátar að lenda þannig að maður upplifir ekki beint friðsælar óspjallaðar strandperlur eins og ferðirnar eru seldar sem. Þetta var samt skemmtilegur dagsrúntur, smá snorkl, sáum apa, frískandi ferðalag á hraðbátnum og sólin sleikt. Við skoðuðum hina margfrægu strönd sem partur af myndinni Beach var tekinn á. Það sást aðeins í ströndina fyrir hinum 600 túristunum sem voru á þessum 150 metrum :). En aðkoman var flott hehe.
Maður er búinn að vera að vinna í litnum aðeins og það er loksins að koma smá brunka á skrokkinn sjálfan. Á kvöldin hef ég skellt mér niður á strönd og tekið smá skokk á þetta. Rosalega þægilegt að hlaupa í þéttum sandinum þegar sólin er sest og vindurinn nær að kæla mann niður. Reyndar er ekkert eðlilegt hvað ég svitna. Það er alveg ljóst að ég myndi ekki meika að hlaupa maraþon við þessar aðstæður nema að vera með vökva í æð :). Maður verður þó tilbúinn í heilt maraþon í kuldanum heima í haust :).
Á kveldin röltir maður út, etur tælenskan eðalmat og hefur rölt á eina af fjölmörgum knæpum sem má finna hérna og hægt er að fá kaldan Chang bjór (6.4%)til að kæla sig niður með. Við erum búnir að fara á nokkra staði með lifandi tónlist þ.s. við höfum meðal annars fengið að upplifa gömlu góðu tímana með AC/DC, Deep Purple og Metallica og annað gott rokk sem er flutt af Tælenskum coverböndum. Nokkuð skemmtileg upplifun að sjá og reyndar sum þessi coverbönd mjög góð. Hér á Patong er ein gata sem er Babylon þeirra Tælendinga og jafn auðvelt er að fá sér konu og bjór. Það er reyndar dálítið fyndið að rölta um þessa götu og horfa á fjölskyldufólk rölta með börnin sín á milli kynskiptinga, gleðikvenna og sölumanna sem eru að reyna að koma þér inn á "Ping Pong" show :).
Annars eru nokkrir dagar eftir hérna á Phuket til að slaka á, láta nudda sig, sóla sig og gera eitthvað skemmtilegt. Á sunnudaginn mun ég halda til Laos einn míns liðs á meðan Doddi ætlar að halda áfram að njóta alls þess sem hið frábæra strandlíf Tælands hefur upp á að bjóða, þar á meðal Full Moon festivalsins sem verður haldið á Kha Pha Ngan þann 20 apríl.
Þetta er reyndar ekki besti tími ársins til að fara til Laos eða Kambodíu þ.s. Apríl er "heiti" þurri mánuðirinn á þessu svæði og hitastag fer upp í allt að 40 gráður. Mig langar hins vegar að ná að skoða Laos og Kambódíu víst að maður er hérna í heimsálfunni þannig að ég læt mig hafa það. Ef að tíminn leyfir þá reyni ég líklega að detta 2-3 daga til Saigon, Víetnam. Það fer bara eftir því hvernig gengur. Mér skilst að það geti tekið nokkurn tíma að ferðast á milli staða í þessum löndum.
Aðskilnaður okkar Dodda er ekki af illu sprottinn. Reyndar er alveg merkilegt að við séum ekki búnir að drepa hvorn annan eftir að hafa verið nánast saman 24 tíma á dag í 3 mánuði. Reyndar höfum við ekki enn þá náð að rífast sem eflaust flestar stelpur væru búnar að ná að gera á þessum tíma. Ég held að því megi þakka að Doddi sé líklega einn sá afslappaðist náungi sem hægt er að hitta. Ég hef í raun aðeins einu sinni á ævi minni séð Dodda reiðann og það var í þessari ferð þegar einhver gæi í Hong Kong (reyndar einn af mörgum) var að reyna að höstla okkur og fara með okkur á eitthvað Hostel sem við vorum ekki búnir að bóka. Þá vorum við nýbúnir að láta svindla á okkur í leigubíl og Doddanum var algjörlega nóg boðið. Hann gelti illilega að gaurnum og setti upp "reiðasvipinn" sem var nóg til að láta gaurinn átta sig á því að það væri ekki að fara að ganga upp að höstla þennan gæja :). Einstakt móment sem ég mun aldrei gleyma. Ég hefði eiginlega þurft að ná þessu á video.
Látið ykkur ekki verða kalt elskurnar :)
kv,
Ragnar
Við félagarnir lentum á Phuket fyrir rúmri viku. Lífið er búið að vera ljúft hérna. 30 stiga hiti, sól og passlegur andvari frá hafinu til að kæla mann niður á meðan maður sleikir sólina við sundlaugabakkann eða niður við sjó. Hér eru engar kirkjur, hallir né template þannig að það má segja að batteríinn séu að verða fullendurhlaðinn aftur.
Reyndar er ég nokkuð glaður yfir því að vera á lífi. Frá flugvellinum á Phuket hingað niður til Patong er um 40 mín keyrsla. Við tókum minibus frá flugvellinum og voru 7 aðrir með okkur í honum. Leigubíllinn lagði af stað frá flugvellinum og eftir ca. 200 m. rennur bílinn rólega yfir á öfugan vegarhelming á sama tíma og bíll nálgast úr gagnstæðri átt. Bílstjórinn kippir bílnum yfir á sinn vegahelming og eintóm gleði. S.s. ekkert merkilegt enda við búnir að vera með mörgum lélegum bílstjórum í þessari ferð. Eftir ca. 5 mín var þó orðið ljóst að bílstjórinn var hins vegar ekki bara lélegur bílstjóri heldur var eitthvað meira í gangi. Bílinn rásaði á milli hægri og vinstri helminga vegarins og oft rétt út af veginum sitthvoru meginn áður en kappinn skellti honum aftur inn á veginn. Öryggisbeltin (sem betur fer voru í þessum leigubíl) voru sett á snögglega. Kallinn hélt áfram að keyra á mjög skrautlegann hátt og var nokkrum sinnum nálægt því að keyra niður fólk á skellinöðru og nokkrum sinnum við það að smella framan á bíl úr gagnstæðri átt. Ég naut þess heiðurs að geta horft í augun á honum í baksýnispeglinum þannig að ég sá þegar hann var að berjast við að halda augunum opnum. Eitt skiptið missti ég mig alveg þegar hann lokaði augunum og var á leiðinni framan á bíl. Ég öskraði á kappann og sagði honum að halda sér vakandi meðan hann væri að keyra.
Sem betur fer þá hafði snillingurinn ákveðið að stoppa á túristaferðaskrifstofu með okkur á leiðinni til að reyna að fá smá aukaaur fyrir að koma með túrista sem væri hægt að troða ferðum upp á. Hópurinnn var feginn þegar kallinn stoppaði. Þegar sölumennirnir tóku á móti okkur sögðum við að það væri ekki sénse að við myndum fara með þessum bílstjóra af stað aftur. Hann væri líklega fullur eða á lyfjum. Eftir töluvert tuð fóru þær að skoða málið enda hafði Doddi séð kallinn smella í sig einum sopa úr whiskyfleig á meðan við vorum inni að tuða. Þegar þær fara út að spjalla við karlinn þá dettur hann út úr bílnum. Hann var þá svo blindfullur að hann gat ekki staðið í lappirnar. Hann var kominn langleiðina með þennan whiskypela og eflaust búinn að vera fullur alla helgina. Frískandi!
Við fengum sem betur fer nýan bílstjóra og komumst lifandi á hótelið. Það þykir víst ekki tiltökumál að keyra fullur hérna í Tælandi. Kerlingarnar á ferðaskrifstofunni brostu bara eins og mongólítar og þessi var eflaust kominn í túristakeyrsluna á morgun þegar það er búið að renna aðeins af honum :).
Annars erum við búnir að vera mjög rólegir hérna á Phuket eins og planið var. Við ætluðum upphaflega bara að vera viku hérna en framlengdum svo um eina viku þar sem þetta var svo nice. Við erum búnir að fara í eina skipulagða túristaferð þar sem það var siglt á milli nærliggjandi eyja og þær skoðaðar. Farið er með hraðbát sem tekur um 20-30 farþega. Á hverri eyju / strönd eru síðan um 20-30 bátar að lenda þannig að maður upplifir ekki beint friðsælar óspjallaðar strandperlur eins og ferðirnar eru seldar sem. Þetta var samt skemmtilegur dagsrúntur, smá snorkl, sáum apa, frískandi ferðalag á hraðbátnum og sólin sleikt. Við skoðuðum hina margfrægu strönd sem partur af myndinni Beach var tekinn á. Það sást aðeins í ströndina fyrir hinum 600 túristunum sem voru á þessum 150 metrum :). En aðkoman var flott hehe.
Maður er búinn að vera að vinna í litnum aðeins og það er loksins að koma smá brunka á skrokkinn sjálfan. Á kvöldin hef ég skellt mér niður á strönd og tekið smá skokk á þetta. Rosalega þægilegt að hlaupa í þéttum sandinum þegar sólin er sest og vindurinn nær að kæla mann niður. Reyndar er ekkert eðlilegt hvað ég svitna. Það er alveg ljóst að ég myndi ekki meika að hlaupa maraþon við þessar aðstæður nema að vera með vökva í æð :). Maður verður þó tilbúinn í heilt maraþon í kuldanum heima í haust :).
Á kveldin röltir maður út, etur tælenskan eðalmat og hefur rölt á eina af fjölmörgum knæpum sem má finna hérna og hægt er að fá kaldan Chang bjór (6.4%)til að kæla sig niður með. Við erum búnir að fara á nokkra staði með lifandi tónlist þ.s. við höfum meðal annars fengið að upplifa gömlu góðu tímana með AC/DC, Deep Purple og Metallica og annað gott rokk sem er flutt af Tælenskum coverböndum. Nokkuð skemmtileg upplifun að sjá og reyndar sum þessi coverbönd mjög góð. Hér á Patong er ein gata sem er Babylon þeirra Tælendinga og jafn auðvelt er að fá sér konu og bjór. Það er reyndar dálítið fyndið að rölta um þessa götu og horfa á fjölskyldufólk rölta með börnin sín á milli kynskiptinga, gleðikvenna og sölumanna sem eru að reyna að koma þér inn á "Ping Pong" show :).
Annars eru nokkrir dagar eftir hérna á Phuket til að slaka á, láta nudda sig, sóla sig og gera eitthvað skemmtilegt. Á sunnudaginn mun ég halda til Laos einn míns liðs á meðan Doddi ætlar að halda áfram að njóta alls þess sem hið frábæra strandlíf Tælands hefur upp á að bjóða, þar á meðal Full Moon festivalsins sem verður haldið á Kha Pha Ngan þann 20 apríl.
Þetta er reyndar ekki besti tími ársins til að fara til Laos eða Kambodíu þ.s. Apríl er "heiti" þurri mánuðirinn á þessu svæði og hitastag fer upp í allt að 40 gráður. Mig langar hins vegar að ná að skoða Laos og Kambódíu víst að maður er hérna í heimsálfunni þannig að ég læt mig hafa það. Ef að tíminn leyfir þá reyni ég líklega að detta 2-3 daga til Saigon, Víetnam. Það fer bara eftir því hvernig gengur. Mér skilst að það geti tekið nokkurn tíma að ferðast á milli staða í þessum löndum.
Aðskilnaður okkar Dodda er ekki af illu sprottinn. Reyndar er alveg merkilegt að við séum ekki búnir að drepa hvorn annan eftir að hafa verið nánast saman 24 tíma á dag í 3 mánuði. Reyndar höfum við ekki enn þá náð að rífast sem eflaust flestar stelpur væru búnar að ná að gera á þessum tíma. Ég held að því megi þakka að Doddi sé líklega einn sá afslappaðist náungi sem hægt er að hitta. Ég hef í raun aðeins einu sinni á ævi minni séð Dodda reiðann og það var í þessari ferð þegar einhver gæi í Hong Kong (reyndar einn af mörgum) var að reyna að höstla okkur og fara með okkur á eitthvað Hostel sem við vorum ekki búnir að bóka. Þá vorum við nýbúnir að láta svindla á okkur í leigubíl og Doddanum var algjörlega nóg boðið. Hann gelti illilega að gaurnum og setti upp "reiðasvipinn" sem var nóg til að láta gaurinn átta sig á því að það væri ekki að fara að ganga upp að höstla þennan gæja :). Einstakt móment sem ég mun aldrei gleyma. Ég hefði eiginlega þurft að ná þessu á video.
Látið ykkur ekki verða kalt elskurnar :)
kv,
Ragnar
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)