Peru - Machu Picchu

Jæja, þetta hafðist. Ég og Doddi höfum þá afrekað það að labba í 4 daga hið svokallaða Classic Inka trail sem liggur til Machu Picchu. Fyrir þá sem ekki vita það þá liggja nokkur trail til Machu Picchu. Þessar leiðir eru mislangar allt frá 2 dögum upp í 8-12 fer eftir því hvaðan menn eru að koma. Flestir fara þó þessa 4 daga leið.

Ferðin hófst klukkan 5 um morgun þegar við vorum sóttir af leiðsögumönnum á hostelið okkar. Hópnum var smalað saman af hinum ýmsu hostelum inn í rútuna. Samtals vorum við 14 í þessum hóp. Fólk á aldrinum 14-45 frá Noregi, Bretlandi, Ástralíu, USA og Íslandi. Keyrt var í um 1.5 tíma frá Cusco til Ollantaytamba þar sem ferðin hefst. Við fengum okkur léttan morgunmat og fórum svo út til að fjárfesta í poncho, göngustöfum, coca leafs, vatni og snakki til að japla á göngunni. Þarna var allt fullt af Perú búum sem voru allir tilbúnir að selja okkur allt milli himins og jarðar. Maður hefur sjaldan verið jafn vinsæll og einmitt þarna :).

Upphafspunktur ferðarinnar er ekki nema í 2600 m hæð þannig að súrefnisskortur eða háfjallaveiki var ekki vandamál á þessum tímapunkti þar sem við vorum búnir að vera í 3300 metrum í 3 daga. Við vorum heppinn með veður, hálfskýjað og engin rigning sem var mjög jákvætt. Fyrsti dagurinn var nokkuð léttur göngulega séð, ca. 5 tíma rölt í ekki sérstaklega miklum bratta og var stoppað og tjaldað í 3100 metra hæð.

Við þurftum reyndar ekki að koma neitt nálægt því að tjalda því að með þessum 14 manna hóp voru 18 burðamenn, 2 kokkar og 2 leiðsögumenn. Burðamennirnir eru með allt að 20 kg. á bakinu og hlaupa á undan hópnum og koma upp tjöldum og byrja að undirbúa komu hópsins á hverjum áningastað. Burðamennirnir koma frá hálendinu í grennd við Cusco og virðast flestir stunda einhvern sjálfsþurftarbúskap en ná sér svo í smá pening með því að bera vistir á Inka trailinu.

Þegar allir voru komnir á tjaldstæðið og búnir að slaka á var mannskapurinn boðaður inn í tjald til að eta kvöldmat. Áður en farið var að borða voru allir látnir þrífa á sér hendurnar og sá einn burðarmaðurinn um að sjá til þess að allir notuðu hreint vatn og sápu áður en þeir færu í tjaldið. Nokkuð snjallt hjá þeim enda ekki spennandi að lenda í vandræðum með magann á þessums slóðum. Ég hafði ekki gert mér miklar væntingar um matinn sem við fengjum í þessari ferð. Annað kom þó á daginn. Við fengum 3 máltíðir á dag. Morgunmat, hádegismat og kvöldmat. Allar þessar máltíðir voru mjög ríkulegar og mjög bragð góðar. Kvöldmatur og hádegismatur var alltaf fjölrétta með bland af hinum ýmsu réttum sem voru stútfullir af kolvetnum svo að næg orka væri fyrir hendi í röltinu sem útheimti talsverða orku þegar við vorum kominn hærra.

Ræs kl 05.30 á degi tvö. Þennan dag átti að hækka okkur upp um 1100 m sem er frekar mikið. Hér myndum við ná hæsta punkti ferðarinnar um 4260 m í skarið sem við þurftum að fara í gegnum. Veðrið var gott fyrri part ferðarinnar og var stoppað á leiðinni og fóru leigsögumenn yfir sögu Inkanna, tilvist inkarústa sem við sáum á leiðinni og annan fróðleik. Þeir voru vel að sér í þessu öllu og töluðu fína ensku. Það var reyndar mjög spaugilegt hvað álit þeirra á sagnfræðingum og fornleifafræðingum var ekki endilega of mikið þar sem þeim fannst greinilega að þessir aðilar væru oft full grófir í því að fullyrða um það hvernig hlutirnir hefðu verið og settu það fram sem staðreyndir í hinum ýmsu bókum sem hafa verið gefnar út um Inkanna.

Dagur 2 leið og við komumst upp í 3600 metra þar sem búið var að koma fyrir tjöldum og útbúa hádegismat fyrir okkur áðurinn síðustu 600m væru kláraðir upp í móti. Það var etið hraustlega og svo byrjað að rölta þetta í rólegheitunum. Endalaust magn af brekkum sem allt of háum tröppum þannig að lappir og rass fengu að finna hressilega fyrir því. Það skipti ekki máli þó að maður labbaði þetta löturhægt, hjartað hamaðist í botni enda blóðið í manni ekki vant svona litlu súrefni í loftinu og því þarf hjartað að dæla mun meira blóði í vöðvana til að koma nægjanlegu súrefni til þeirra. Það passaði náttúrulega að það byrjaði að rigna snemma á leiðinni til að gera þetta aðeins erfiðara. Topnum var þó náð án of mikilla vandræða þó að hjartað þyrfti að hafa töluvert fyrir þessu og hausverkurinn hafi verið orðinn nokkuð mikill. Mígandi rigning og blástur á toppnum hvöttum mann til dáða í að leggja af stað niður í næsta tjaldstæði. Lækkunin var 600 m og töluvert bratt og hált í þessari rigningu. Við komum í tjaldstæðið kl 13.30 og var þá ekki mikil orka eftir í mér. Við naglarnir höfðum náttúrulega ekki ráðið neina burðamenn heldur ákváðum að halda á okkar búnaði sjálfir. Því var ég nokkuð lestaður líklega með um 12-14 kg með vatninu sem þurfi að bera. Eftir hádegismatinn var tekinn ein íbúfen og 4 tíma siesta og eftir það var maður orðinn nokkuð góður. Kvöldmatur var etinn, ljúfengur og orkumikill eins og alltaf. Mannskapurinn fór snemma að sofa enda ræs á morgunn kl 05.30 aftur, rigning úti og því lítill tilgangur með að gera annað en að sofa.

Dagur 3 rann upp og það var lagt aftur af stuð, upp fleiri brekkur, skoða meiri inkarústir, niður fleiri brekkur, upp aðrar brekkur og svo niður brekkuna! Þegar síðasta skarðinu var náð í þessari dagleið var hvorki meira né minna en 1200 m lækkun framundan niður töluvert bratt tröppuvirki. Heimamenn kalla þetta the Gringo Killer þar sem fjöldi þrepa á þessari leið reynir tölvuert á hnéinn. Við létum það ekki stoppa okkur og ákváðum að afsanna þetta algjörlega og hefna okkur aðeins á burðarmönnunum sem höfðu verið sífellt að taka fram úr okkur á leiðinni upp. Við skokkuðum því seinni helming þessarar niðurleiðar og komumst þetta á mettíma. Þetta var reyndar ekkert rosalega góð hugmynd eftir á að hyggja þar sem ég er enn þá með harðsperrur eftir þetta. Við komumst hins vegar í heita sturtu fyrstir manna sem er í boði þarna á tjaldstæðinu eftir 3 dagleið og var hún yndisleg upplifun þar sem ég hafði svitnað all hressilega þessa 3 daga.

Það er veitingastaður þarna á tjaldstæðinu á 3 dagleið og var hann fullur af Argentínskum ungmennum sem drukku mikinn bjór og skemmtu sér vel. Guidarnir okkar voru greinilega ekkert allt of hrifnir af þessu liði og vildu meina að það væri alltaf töluverð læti og brussuskapur á þeim á 4 degi. Hann vildi því vakna kl 03.50 daginn eftir til að verða fyrst að Machu Picchu. Því var ræs á þessum óheilaga tíma á fjórða degi og lagt í hann í ágætis veðri og menn nokkuð jákvæðir að við myndum sjá Machu Picchu nokkuð vel. Það passaði, úrhelli kom eftir 30 mínútur og skyggnið var ekki mikið á leiðinni. Því var var á hraðferð að Machu Picchu og vorum. Við sáum þó þokkalega allt þegar við vorum kominn niður eftir og fengum góða 2 tíma kynningu á svæðinu hjá leiðsögumönnunum. Um 10 leitið kom svo glampandi sól og maður gat því séð svæðið við fullkomnar aðstæður. Eintóm gleði!

Við fórum svo í nærliggjandi bæ og fengum okkur Pizzu og bjór til að fagna lokum ferðarinnar. Ég og Doddi þurftum að breyta miðanum í lestinni sem við áttum að fara með þar sem við áttum flug snemma morguninn eftir. Það var ekki gefins, 30 dollara á haus þar sem það voru aðeins í boði miðar á fyrsta klassa. Við tók lestarferð dauðans, rúmir 4 tímar í algjöru braki sem kemst ekki hraðar en 30km/klst við bestu aðstæður. Það sem bjargaði þó ferðinni var þegar "Lestarfreyjurnar" karl og kona hófu að sýna perúskan fatnað undir dynjandi tónlist. Það var helvíti erfitt að halda andliti og fara ekki að hlægja. Eftir 20 mínútna sýningu held ég að þau hafi náð að selja heila peysu :). Einnig kom einnig stórkostlegur Perúskur trúður.

Við komumst loksins rétt fyrir 21 upp á hostelið aftur þar sem við þurftum að pakka til að komast í flug morguninn eftir sem var leiðinlega snemma út af einhverju veseni með miðann okkar. Ræs morguninn eftir kl 04 og við báðir orðnir helvíti þreyttir eftir 5 svefnlitla daga.

Við kapparnir erum þó komnir til Equador (Quito) og förum til Galapagos á morgun. Doddinn kominn með nettann kvefskít eftir allt þetta svefnleysi og vosbúð en eftir góðann svefn á sveitta hostelinu okkar erum við allir að braggast og bloggum eins og brjálaðir menn.

Ég kom loksins inn einhverjum myndum. Set þær bara inn í 800x600 upplausn til að þetta komist til skila. Betri myndir koma inn þegar maður er kominn heim :).

Skoðið myndir með því að smella hér

Verðum á Galapagos í 7 daga þannig að það munu ekki vera neinar fréttir af okkur fyrr en eftir viku.